Miðvikudagur, 11. júní 2003
Bloggari dauðans var að blogga um fóbíurnar sínar um daginn. Ég hef bara eina fóbíu. Að vera skilin eftir. Vera ein og finnast ég vera yfirgefin. Reyndar er réttara að segja "hafði" því nú er alveg hægt að skilja mig eftir, t.d. í vinnunni, út í búð, í bankanum og ég kem mér sjálf heim vandræðalaust.
Finnst merkilegt að það virðast ansi margir vera hræddir við spítala, eða öllu heldur hræddir við að vera inni á spítala. Ég þekki allavega nokkra sem eru haldnir svoleiðis fóbíu. Mín fóbía lýsir sér akkúrat öfugt. Ef ég er *ekki* á spítala gæti ég fengið fóbíukast sem hverfur stuttu eftir að ég er komin á spítala. Það virðist engu máli hvaða spítala ég fer á í þessu samhengi. Fullkomin bati on arrival, BOA.
Annars sat ég við tölvuna í gærkvöldi og refresh-aði síðuna hennar Þórunnar alveg þangað til hún var komin upp í 390. Þá hætti ég en var með störu til rúmlega eitt í nótt. Ferlega foj náttúrlega þar sem ég hafði hlakkað svakalega til að lesa allt um femínisma. Endaði á kunnuglegum slóðum og veit nú töluvert meira um femínisma en áður.
já.. finnst rétt að taka fram að væri bloggari dauðans með kommentakerfi myndi ég ekki dissa fóbíurnar hans.