 |
|
|
|
 |
Fiskinn minn...
Sunnudagur, 01. júní 2003
Það voru ekkert smá stolt börn sem mættu á svæðið með FIMM fiska í poka úr veiðiferðinni sem þau fóru með ömmu Jóhönnu og Begga í dag. Doddi alltaf jafn flinkur að koma fyrir sig orði og ávarpaði Begga "þú þarna". Mér förlast í uppeldinu... "Sjáðu hvað þeir eru sætir" sagði Doddi og brosti út að eyrum á meðan hann hélt pokanum eins hátt á loft og hann gat. Það rifjaðist fljótt fyrir mér hvernig maður verkar silung og Doddi fylgdist spenntur með þegar ég risti þá á kvið og skóflaði út úr þeim innyflunum. En fyrst "lét ég þá tala" með því að þrýsta á kinnarnar á þeim. Sá minnsti baðst vægðar en sá stærsti útskýrði fyrir honum og bræðrum hans að nú væru þeir dauðir af því þeir voru veiddir af veiðimanni til að börnin hennar Önnu yrðu ekki svöng í kvöld. Þegar þeir höfðu rökrætt þetta sín á milli, farið með gamanmál og að lokum sætt sig við að vera lágt settir í fæðukeðjunni voru þeir færðir á skurðarbrettið, einn af öðrum. Akkúrat núna fyllir vit mín dásamlegur ilmur úr eldhúsinu og ég sé að þessi færsla verður ekki lengri... nammi nammi nammi namm! | anna | 21:07 |
comments
Ég vona Anna, að börnin þín eigi aldrei eftir að komast að því hvað við systur gerðum við fiskhausana í gamla daga. En svona þér að segja, og í algerum trúnaði, þá var okkur ævinlega fyrirskipað af móður okkar að fara með slógið upp að læk, skömmu eftir að fisksalinn hafði mætt í sveitina með fiskinn sem ekki gekk í þá sem vit höfðu á slíkum munaði.
|
