Ég ætlaði að lýsa hörmulegu kvöldi mínu í Viðeyjarstofu þegar ég kæmi heim. Aðrir atburðir hafa hinsvegar sett mig úr jafnvægi.. hence the short version.

Ég mætti ég með 11 manna hóp.. okkur var vísað til sætis.. rúmum tveimur klukkutímum seinna kom ein úr hópnum með fordrykkina, sem hún fann á barnum, á bakka. Minn drykkur leit út eins og piss enda allir klakar bráðnaðir og gos farið.

Til allrar lukku var brúðkaup í Viðey í dag og aukaferðir til og frá landi. Við mættum klukkan 19:40 og fórum til meginlandsins klukkan 21:45 án þess svo mikið að hafa fengið fordrykk hvað þá eitthvað að borða.

Vildi svo heppilega til að ein af hópnum vinnur á Naustinu og gat komið okkur að í mat þar, ellefu manns.. enginn fyrirvari. Naustið á hrós skilið.

Kvöldið byrjaði illa og endaði... endanlega.

Beggi.com veltir því fyrir sér hvort ég sé biluð eða snillingur. Ég spyr: Hver er munurinn? Eru til snillingar sem eru ekki bilaðir? Annars er mín geðfötlun bara minimal.. a.m.k. sér ríkið ekki ástæðu til að láta sjúkrasamlagið borga krónu til að laga það.. sem er þá líklega ekkert. Sieg heil!

Ergo: ég er hvorki snillingur né biluð. Ég er bara venjulegur smáborgari sem dreymir um lítið einbýlishús með walk in closet, white picket fence og litlum garði þar sem ég get ræktað graslauk og gulrætur.. það er ekki merkilegra en það... kann ekki að prjóna en get búið til mean motherfucking grjónagraut og gert við bremsur á bílum og skipt um flesta slitparta vandræðalaust... sjís.. hvað var nú þetta?

Hvað varðar Mil Millington þá finnst mér verst hvað það virðast vera margir menn out there, ef marka má gestabókina hans, sem skilja ekki hvað konur eins og Margaret eru dásamlegar verur. Það má kannski kalla það bilun.. en ég held að Mil sannarlega elski þessa konu.

Ég hef ekki lesið bókina hans ennþá en það styttist í að ég finni mér tíma til þess.

H@11d0r says:
lismas sorrí

H@11d0r says:
(mislas)

gaim says:
hahahahaha

gaim says:
lismas

H@11d0r says:
ég elska stafavíxl as u know

H@11d0r says:
víxlaðu þessu

gaim says:
I know

H@11d0r says:
Nooks and crannies

gaim says:
cooks and nannies?

H@11d0r says:
Crooks and nannies

gaim says:
ó

gaim says:
well

H@11d0r says:
svo er það eitt sem Stephen Fry á"West Bank"

gaim says:
LOL

H@11d0r says:
margir snúið sig á ökkla við vafastíxl, góð byrjun hjá þér

gaim says:
best wank

H@11d0r says:
ammsa

gaim says:
hvernig myndir þú skrifa svipuhöggshljóð með stöfum?

H@11d0r says:
pitiss

H@11d0r says:
+

H@11d0r says:
fiddtiss

H@11d0r says:
þú átt verðlaun skilið fyrir skrítnustu spurningarnar

gaim says:
ég var að vanda mig

H@11d0r says:
hvað sem þú gerir, ekki víxla "herða sund"

Það voru ekkert smá stolt börn sem mættu á svæðið með FIMM fiska í poka úr veiðiferðinni sem þau fóru með ömmu Jóhönnu og Begga í dag.

Doddi alltaf jafn flinkur að koma fyrir sig orði og ávarpaði Begga "þú þarna". Mér förlast í uppeldinu...

"Sjáðu hvað þeir eru sætir" sagði Doddi og brosti út að eyrum á meðan hann hélt pokanum eins hátt á loft og hann gat.

Það rifjaðist fljótt fyrir mér hvernig maður verkar silung og Doddi fylgdist spenntur með þegar ég risti þá á kvið og skóflaði út úr þeim innyflunum.

En fyrst "lét ég þá tala" með því að þrýsta á kinnarnar á þeim. Sá minnsti baðst vægðar en sá stærsti útskýrði fyrir honum og bræðrum hans að nú væru þeir dauðir af því þeir voru veiddir af veiðimanni til að börnin hennar Önnu yrðu ekki svöng í kvöld. Þegar þeir höfðu rökrætt þetta sín á milli, farið með gamanmál og að lokum sætt sig við að vera lágt settir í fæðukeðjunni voru þeir færðir á skurðarbrettið, einn af öðrum.

Akkúrat núna fyllir vit mín dásamlegur ilmur úr eldhúsinu og ég sé að þessi færsla verður ekki lengri... nammi nammi nammi namm!

Var á leiðinni aftur í vinnunna eftir hádegishlé og varð á að kveikja á útvarpinu. 80's hádegi á Bylgjunni. Fékk restina af Self Control með Laura Brannigan í eyrun og varð að sjálfsögðu að hlusta, enda gott lag. Fór að velta því samt fyrir mér að 80's tónlist er best með áfengi og slatta af nostalgíu. Þegar maður keyrir um í sólinni í Reykjavík þá einhvernvegin missir þessi tónlist marks.. eða kannski er ég bara í svona góðu skapi.

Næsta lag vakti hinsvegar viðbrögð. Ég hækkaði í botn og smælaði alla leið inn á bílaplanið við Tæknigarð. Haldið'ekk'að þeir hafi spilað What are you doin' tonight með honum Tomas Ledin! Feykigott lag náttúrlega og ekki eins gleymt og ég hélt.

Það eru svona móment sem gera lífið svo dásamlegt. Krúsa um í sólinni, og hlusta á ellismell sem minnir mann á þegar maður var með túberað hár, allt of mikla andlitsmálningu, grifflur.. og fékk hlátursköst sem entust klukkutímum saman við að heyra: "Á ísnum dansa ísbirnir, húllabba-labba-ley"

Ótrúlegt.. það virkar ennþá..

Hjarðdýrið í mér sensar trend í gangi...

Theres a man in the funny papers we all know
He lives 'way back a long time ago
He dont eat nothin' but a bear cat stew
Well this cat's name is-a Alley Oop

He got a chauffeur that's a genuwine dinosawru-a
And he can knuckle your head before you count to fawru-a

He got a big ugly club and a head fulla hairu-a
Like great big lions and grizzly bea-a-a-
He's the toughest man there is alive
Wearin' clothes from a wildcat's hide
He's the king of the jungle jive
Look at that cave man go!!

He rides thru the jungle tearin' limbs off-a trees
Knockin' great big monztahs dead on their knees
The cats don't bug him cuz they know bettah
Cuz he's a mean motah scootah and a bad go-gettah

He's the toughest man there is alive
Wearin' clothes from a wildcat's hide
He's the king of the jungle jive
Look at that cave man go!!

Thair he goes
look at that cave man go
He sure is hip ain't he?
Like what's happening?
He's too much
Ride, Daddy, ride
Hi-yo dinosawruha
Ride, Daddy, ride
Get 'em, man
Like--hipsville

-Hollywood Argyles

Hárið á mér man sinn fífil fegurri. Ég lít út eins og Neil í Young Ones eða Jesú. Veit ekki hvort er verra.. Þegar ég fletti upp á síðunni minni kemst ég að því að ég fór í klippingu síðast í janúar, það útskýrir ýmislegt. Það sem skelfir mig er að Elín er hætt að klippa.

Ég er búin að panta mér tíma í klippingu og fer klukkan tíu í fyrramálið. Af því tilefni rifjast upp fyrir mér að ég hef þrisvar farið í klippingu á stofu hjá ókunnugum klippikonum/körlum og farið ánægð út. Verstu útreiðina fékk ég í þáverandi Borgarkringlu. Viðkomandi klippari tók sér fjóra tíma í að gera hárið á mér eins og á verstu kellingu. Borgaði honum 8 þús. fyrir það. Þvílíkt ripp off.

Ég er þannig gerð að ég get ekki komið orðum að því hvað ég vil. Ég vil geta fengið mér sæti og sagt: "Gerðu mig flotta". Það á að vera nóg. Oft þarf líka að hafa vit fyrir mér. Þegar ég sagði við Elínu, fyrir þremur árum, að ég ætlaði að safna hári, þá spurði hún mig hvort ég gerði mér grein fyrir því að ef ég ætlaði að safna hári þá þyrfti ég að vera þolinmóð og þá mætti ég ekki snoða mig í langan langan tíma. Ég átti nú ekki erfitt með að skilja það.. þangað til ég kom til hennar ári seinna, frústreruð og á túr og vildi að hún snoðaði mig. Elín neitaði að gera það. "Anna, þú ert að safna hári." Þar við sat. Ég skildi ekkert í sjálfri mér að hafa viljað losna við allt þetta flotta hár þegar ég fór heim.

Það væri munur ef ég væri sátt við að vera eins og hippi á blómatímabilinu. Síðast þegar hárið á mér var svona snoðaði ég mig þegar einhverju gerpi sýndist ég vera Varði sem bjó í kjallaraherberginu. Þá var mér allri lokið. En núna lít ég sannarlega út eins og Varði sem fór á vertíð og það einfaldlega gengur ekki.

Ég get bara ekki ákveðið hvað ég vil gera.. halda hárinu eða bara gerast trukkalessa eins og Þórunn. Sé til hvernig skapi ég verð í á morgun.

Ég er farin að sjá þetta orð soldið oft og var að velta því fyrir mér hvort allar píkur ættu að vera eins á litinn að innan, hvort þetta sé einhver staðall. Ég hef þungar áhyggjur af þessu.

Leigði mér þessa mynd af því ég vildi slappa af í kvöld og hafa það gott fyrir framan sjónvarpið. Það voru punktar í henni.

Ég hef reyndar ekkert að segja.

Þegar ég byrjaði að blogga þá datt mér ekki í hug að nokkur maður nennti að lesa það sem ég væri að röfla. Satt að segja þá dettur mér ekki í hug að nokkur maður nenni því.. Ég sækist ekki eftir því að vera flottasti, vinsælasti eða skemmtilegasti bloggari landsins. Mér finnst bara gott að fá að vera soldið klikk á síðunni minni og segja frá lífi mínu þar sem ég fer frjálslega með sannleikann.

Annars er þetta fyndið. Þegar maður hugsar til baka um hvernig maður hélt að lífið yrði. Mér fannst lífið vera búið 19 ára. Mér fannst ég ekki vera búin að neinu og of sein að gera allt. Í dag er ég 31 árs og finnst lífið vera rétt að byrja og það er svo margt sem mig langar til að gera. Einstein var on to something með þessari afstæðiskenningu.

Í kvöld fór ég á fund sem gekk vel og á bakarleiðinni kom ég við í lúgusjoppu. Kona um fimmtugt sem var 30 kg of þung afgreiddi mig. Ómáluð, þreytuleg með fitugt hár, góðleg augu og bólgna fingur. Ég var að dekra við mig, keypti kók í gleri og borgaði með 200 kalli. Þegar hún kom með afganginn brosti ég til hennar, þakkaði henni fyrir, hækkaði tónlistina og brosti til hennar aftur þegar Kylie Minouge byrjaði á diskósmellinum. Hún brosti til baka og við það hvarf þreytan úr andlitinu og augun urðu full af lífi. Hún varð falleg.

Palli: Ef þú ert þunglyndur farðu þá á lyf og í samtalsmeðferð.

Ef maður er með tannpínu, þá getur maður tekið verkjalyf til að gleyma henni. En hún fer ekkert. Hún grasserar lymskulega á meðan þú ert í parkodín vímu og ef þú hættir að taka painkillerinn.. þá kemur hún aftur. Verri en nokkru sinni fyrr. Að lokum drattast maður til tannlæknis og engist um í stólnum.. en fær bót meina sinna.

Þunglyndi er eins og tannpína. Hræðilegasti verkur sem þú getur ímyndað þér.. nema hann er í maganum, hálsinum, húðinni, heilanum.. öllum líkamanum. Þú getur farið á geðlyf og átt að fara á geðlyf ef þú ert mjög þunglyndur. Lyfin deyfa kvíðann/þunglyndið og manni líður betur, getur jafnvel farið á fætur og smælað framan í heiminn. En lyfin lækna ekki. Það er eitthvað sem veldur kvíðanum, eitthvað sem geðlyf vinna ekki á.
Kvíðinn bíður rólegur þangað til þú hættir að taka prósakkið. Þá sérðu eftir því að hafa ekki farið í stólinn og látið laga uppsprettu þunglyndisins. En það er erfið vinna, "pakki" jafnvel.

Fyrir þá sem vita ekki hvað þunglyndi er, halda jafnvel að það sé hreinn aumingjaskapur þá bendi ég á Lárus Helgason, yfirlækni geðdeildar Landspítalans og Ingólf Sveinsson, sérfræðing í geðlækningum.

Spurning mín til þessa liðs sem er með þetta þunglyndis átak er þessi:
Þýðir þetta að maður geti leitað sér lækningu á sálinni án þess að taka að sér skúringar í aukavinnu?

Þessi frétt er snilld.

Seasonið búið hjá hirðinni og eftir sitja Lóan og breimaköttur í vesturbæ Reykjavíkur.

Las færslu hjá Totil.com þar sem hann úttalar sig um fólk sem getur ekki höndlað vín. Ég er sammála honum að mörgu leyti. Veit allavega að fólk sem kann á hljóðfæri ber að forðast við drykkju.

Sjálf verð ég yfirþyrmandi og úber glöð í glasi og á það til að stúka saklaus fórnarlömb af og tala þau í hel. Hrikalega skemmtileg.. finnst mér -enda í glasi.

Annars komst ég að því að ég var ekki eins mikill rebel og ég hélt ég væri. Hef aldrei reykt neitt ólöglegra en filterslausar lucky strike og ekki sogið neitt nema hor upp í nefið. Er illa við að taka pillur og hef því ekki prófað þau eiturlyf sem í boði eru í pilluformi.

Þó ég hafi innbyrgt mikið af áfengi um ævina þá er ég ekki viss um að það myndi fylla sundlaug. Er þó ekki viss. Ég tók unglingsárin í þetta eins og Totil. Drakk líklega mest 15 ára. Held ég hafi bara ekki misst úr helgi á þeim tíma. Er alveg laus við að sjá þessi ár sveipuð dýrðarljóma. Þetta var tímabil sjálfseyðileggingar og vanmáttar sem er sem betur fer löngu búið.

Ég er hinsvegar húkkt á sígarettur og kók. Ég þarf að hætta að drekka kók. Aftur. Ég sofna ekki.. helvítis koffeinið... Þetta þýðir að ég verð sljó í þrjá daga á meðan líkaminn lagar sig að sykurlausu lífi. Ekkert sem ég get ekki höndlað en best að hætta á föstudagskvöldi til að vera orðin hálf-fúnkerandi á mánudagsmorgni. Vonlaust að vera sofandi í vinnunni. Maður kemur svo litlu í verk.

Skjallbandalagið er í krísu og ég hef mestar áhyggjur af Ingó, því ef svona partí eru normið, þá er eitthvað að. Hvað hirðina varðar finnst mér það bara eðlilegt að fólk taki sér sumarfrí og vona bara að við munum öll mæta sterk til leiks eftir sumarið þegar Lóan fer og helvítis kötturinn fær að ríða.

WHAT TYPE OF WILD CREATURE ARE YOU?

Þar kom að því að eitthvað gæfi sig. Mér er kalt og ég finn fyrir öllum líkamanum. -In a bad way. Mig langar til að skríða undir sæng í sófanum með góða spólu og láta dekra við mig.

...two out of three ain't bad!

Það er náttúrlega eitthvað AÐ þegar maður skrifar Eiðistörgi í staðin fyrir Eiðistorgi.

You are The Twins, from "The Matrix."
Bad, but with a sexy streak- surprisingly
refreshing. You know what you want, when you
want it.


What Matrix Persona Are You?

You are Psychic!


What's Your Magic Power?

-leiðist mér nokkuð? Þrjátíu og tvær...

Ó Organisti. Hún er dásamleg. Já Alan. Fyrirsjáanleg, corny.. en samt.. dásamleg. Og og veit ekki hvort ég er að gráta af því að hann dó.. eða af því að miðaldra kona got lucky.. eða af því að kaldur absent eiginmaður sýndi lit.

Ég er veik. Með beinverki og vorkenni mér hryllilega mikið. Fór út í sjoppu áðan í joggingalla og leigði mér The Good Girl og Life As A House. Get sagt ykkur að það mun aldrei líða mér úr minni lagið sem þetta fífl spilaði fyrir Gwen. I'll see you.. in all the old places. For fuck sake. Bara tilhugsunin um þetta atriði.. hver vill minnast.. æi.. bara comon! Og ég er the good girl. Ég hefði turnað honum inn. Vitandi að ég væri að gefa upp á bátinn eina sénsinn minn á að komast frá þessu helvíti sem líf þessarar konu var. Málið er.. þegar líf þitt er helvíti, þá skiptir ekki máli með hverjum það er. Það væri helvíti hvort sem er. Hvar sem þú værir. Þú skapar þín eigin helvíti. Held ég.

Ætlaði að overdósa á sykri i kvöld. Keypti mér nammi fyrir formúgu af peningum og fékk illt í magann áður en ég gat borðað einn fjórða. Lagið sem Organistinn valdi.. ekki alveg on the money.

Skjallbandalagið minnir Tótu pönk á karaktera úr Woody Allen mynd.

Ég spyr.. getur verið, getur það verið.. að ég.. ég sé.. ég sé kannski... eins og karakter.. sem Woody.. hefði... skrifað?

I am in awe. Best að snýta sér.

Verð aðeins að bæta við. (en er ekki í glasi)

Ég hef einmitt velt þessu sama fyrir mér og Totil með flettingarnar. Held að félagsfræðideild HÍ ætti að styrkja okkur um væna slummu fyrir að setja á netið aðgengileg gögn til greiningar. Áskil mér samt sem áður rétt til að vorkenna mér til helvítis og til baka þegar mér hentar. Þú áskilur þér sama rétt, vonandi, að fara eitthvað annað ef það pirrar þig. Mér er hreinlega vorkun akkúrat núna, á mjög bágt og get ekki sofnað og er illt og er veik og er einmana og... dettur ekkert meira í hug.. jú, er illt í maganum og...
Respect. Þú ert töff.

Af öðrum málum.

Ég var sjúkrabíll í kvöld. Doddi meiddi sig á tánni og gat ekki gengið. Ég þurfti hreinlega að hafa mig alla við að fara ekki að hlæja þegar ég sá svipinn á honum þegar hann sagði mér að hann hefði meitt sig í tánni. Minnti á svip á leikkonu í B hryllingsmynd í þeirri andrá sem hún sér ófreskjuna sem mun sannarlega bana henni á ógeðfelldan hátt. -Og hún veit það.
Hann hafði hruflað sig á tánni og ég bar hann inn á bað þegar hann þurfti að pissa, inn í eldhús til að halda áfram að lita o.s.frv. Þegar ég hélt á honum var hann stífur eins og spíta.. af öllum sársaukanum. Ég fór reyndar að hlæja af því en hann hló líka með mér.

Þegar ég kom heim af vídeóleigunni áðan kom hann hlaupandi fram á stigagang og þegar hann sá mig kallaði hann til Jóhönnu: "Nei, engin spennandi" það var áður en hann sá sjoppupokann.

Hreinsaði áruna áðan með terpentínu í tannbursta og líður miklu betur. Fékk einhvern andskota í hana í Bónus á föstudaginn. Var svo að lesa að það væri gott að fá blóðstreymi upp í haus svo ég stóð á höndum áðan í nokkrar mínútur og vá. Ný og betri Anna með blóð í hausnum. Svo fór ég út á svalir og fékk mér súrefni fyrir kvöldið.

Kannski að maður spili smá á sögina á eftir. Nýbúið að mála hjólageymsluna og alles!

Hindsight is like foresight only without a future.

Þegar maður er down in the dumps þá þarf svo lítið til að vera sigurvegari. Að vakna á morgnanna, taka lýsið sitt, vera góður við börnin, fara í bað...

Ég er búin að blogga rosalega mikið um helgina. "Úttala" mig um ýmis mál. Ekkert af því birtingarhæft. Mér finnst það ekki þjóna neinum tilgangi að bera sál sína á Internetinu þegar manni líður svona illa. Fyrir utan að það myndi sjálfsagt boost the ratings og gera mér kleyft að selja auglýsingar út á my misery. Finnst það hálf morkið allt saman. Jafn morkið og að standa frammi fyrir því að áfengið vann. Morkið to say the least.

Mér er engin vorkun. Ég hefði átt að setja mörkin miklu fyrr eða átta mig á að það mun aldrei neitt gerast. Status quo er það besta sem manni er boðið og það er bara ekki nóg.

Ég veit ekki hvað maður gerir í ástarsorg. Það er svo langt síðan. Ég á eftir að spjara mig. Ég er bara ekki ennþá búin að sjá hvað maður gerir. Þar til ég fatta það held ég áfram að vakna á morgnanna, taka lýsið, vera góð við börnin og fara í bað.

Annaðhvort er ég endanlega búin að missaða... eða það er karlakór í íbúðinni fyrir neðan að syngja up beat ættjarðarljóð...

Í gær ákvað ég að gera eitthvað. Ég var búin að sitja svo lengi og hugsa um hvað ég ætti að gera að ég ákvað að það skipti ekki öllu máli hvað ég gerði, bara ef ég gerði eitthvað. Svo ég baðaði Dodda og við fórum í bíltúr til Júlíu frænku á kaffihúsið sem hún vinnur á. Þegar við vorum búin í þeirri heimsókn fórum við í hjólatúr í vesturbænum. Doddi söng viðstöðulaust: "Ég er að hjóla, la-la-la.. ég er að hjóla, la-la-la" og mér leið vel.

Seinnipartinn fann ég eirðarleysið aftur, sem stafar líklega af því að ég er ekki búin að fá neinn sykur síðan á laugardagskvöldið. Auk þess er ég byrjuð að drekka vatn aftur og þarf þessvegna á klósettið á 20 mín fresti. Mér fannst viðeigandi að þrífa baðherbergið fyrst ég er farin að eyða svona miklum tíma þar inni.

Þegar ég var búin að gera baðherbergið hreint og rykfrítt kom vinkona mín í heimsókn. Hún stakk upp á því að við færum á fyllerí. Mig langar bara ekkert á fyllerí. Hún skildi mig vel. Við kjöftuðum saman þangað til ég varð að fara að sækja Jóhönnu til vinkvenna sinna og fór með krakkana á kentucky fried á heimleiðinni.

Þetta er greinilega málið. Að gera eitthvað. Mér líður svo miklu, miklu betur!

Vaknaði snemma og tók lýsið mitt. Síðan ég gerði það er ég búin að þvo þvott, þrífa eldhúsið, stofuna, bílinn og fara í Húsdýra- og fjölskyldugarðinn með krakkana. Ég held að þetta sé bara lýsið.

Við sáum öll dýrin. Rosalega gaman. Nei.. við sáum ekkert öll dýrin. Djöfull lýg ég! Við leituðum að svínunum og beljunum en fundum ekkert. Hugsuðum.. what the hell.. sjáum þau seinna og valhoppuðum yfir í fjölskyldugarð þar sem við grilluðum pulsu og drukkum svala.

Ég held ég hafi aldrei verið svona lengi í fjölskyldugarðinum í einni lotu. Við enduðum á ferð í kókópöffs lestinni og sáum öll dýrin úr lestinni. Ég mæli með Lucky Charms vagninum.

because...

Er orðið sem Salvör Gissurardóttir notar yfir lúkkið á síðunni minni. Ég er sátt við það en hund fúl yfir því að hafa ekki komist á blað yfir flotta bloggara hjá henni. Verð að sætta mig við að vera smart og með góðan smekk.. líklega.

Haltu kjafti og vertu sæt.. dettur mér í hug. Er í fúlu skapi. Langar að sparka í kött, eða eitthvað kvikindi.

Ég hef lengi velt því fyrir mér hvort ég sé femínisti. Ég er fylgjandi því að konur fái jafn há laun og karlar fyrir sömu vinnu... en ég er líka fylgjandi því að konur fái að vera konur og karlmenn fái að vera karlmenn. Er það svona erfitt?

Ég held samt að það samræmist ekki feminískum fræðum.
Ég vil ekki heldur láta líta á mig sem hálfvita af því ég nota brjóstahaldara og raka mig undir höndunum. Mér finnst femínistar oft sníða sér svo þröngan stakk. Mér finnst femínistar líka gleyma sér stundum í karlahatri.

Vissulega geta karlmenn verið þreytandi, en konur geta ÞAÐ líka.

Ég verð samt aðeins að taka fram að ég er stunned þegar ég heyri af smápíu dýrkun karlmanna í dag og neita að trúa því að stór brjóst og ljóst hár sé allt sem þarf. Heyri líka óþarflega oft í ungum stelpum sem ætla bara að finna sér "góðan mann" og vera heimavinnandi. Girls. Think again. Það er líka hægt að láta fjarlægja heilann með skurðaðgerð. Þú þarft bara að vera orðin átján...

En einmitt. Er ég femínisti af því mér finnst mikilvægt að konur mennti sig og leggi grundvöll að eigin sjálfstæði?

Ég er eitthvað half breed í þessu dæmi.

Jude Law: you like them romantic and British with
beauiful green eyes.


Which guy are you destined to have sex with?

Bloggari dauðans var að blogga um fóbíurnar sínar um daginn. Ég hef bara eina fóbíu. Að vera skilin eftir. Vera ein og finnast ég vera yfirgefin. Reyndar er réttara að segja "hafði" því nú er alveg hægt að skilja mig eftir, t.d. í vinnunni, út í búð, í bankanum og ég kem mér sjálf heim vandræðalaust.

Finnst merkilegt að það virðast ansi margir vera hræddir við spítala, eða öllu heldur hræddir við að vera inni á spítala. Ég þekki allavega nokkra sem eru haldnir svoleiðis fóbíu. Mín fóbía lýsir sér akkúrat öfugt. Ef ég er *ekki* á spítala gæti ég fengið fóbíukast sem hverfur stuttu eftir að ég er komin á spítala. Það virðist engu máli hvaða spítala ég fer á í þessu samhengi. Fullkomin bati on arrival, BOA.

Annars sat ég við tölvuna í gærkvöldi og refresh-aði síðuna hennar Þórunnar alveg þangað til hún var komin upp í 390. Þá hætti ég en var með störu til rúmlega eitt í nótt. Ferlega foj náttúrlega þar sem ég hafði hlakkað svakalega til að lesa allt um femínisma. Endaði á kunnuglegum slóðum og veit nú töluvert meira um femínisma en áður.

já.. finnst rétt að taka fram að væri bloggari dauðans með kommentakerfi myndi ég ekki dissa fóbíurnar hans.

Að lesa Píkutorfuna er mögnuð upplifun og ég tek til baka allt sem ég hef sagt um femínista þar sem þau ummæli voru byggð á ignorance.

Ég las þangað til ég gat ekki meira, varð rosalega reið. Alveg öskurreið. Svo varð ég bitur og að lokum fann ég djúpstætt hatur á öllu karlkyns í heiminum og langaði að útrýma því. Neee.. bara djók. Varð bara öskurreið. Svo varð ég þreytt.. sofnaði og fékk femíniska martröð... sem ég ætla ekki að útlista hér... en það var magnað.

Það er ekki nokkur spurning. Ég er femínisti.

Klósettið í vinnunni er gjörsamlega óþolandi. Setan situr ekki rétt á skálinni og þegar maður fær sér sæti súnkar hún til hægri og manni bregður alltaf jafn mikið. Það er ekkert jafn óhuggulegt og þessar tvær sek þegar manni finnst maður vera að detta ofaní klósettið. Auðvitað væri það physically impossible.. en það er önnur saga. Allur tíminn sem maður eyðir á setunni fer í að shifta þunganum rétt til að haldast ofaná apparatinu. Glatað.

Inni á baðherberginu eru þrír vaskar. Einhverra hluta vegna notaði ég alltaf þann sem er lengst til hægri. Ég veit ekkert af hverju. Þeir eru allir eins. Þessi lengst til hægri er samt versti kosturinn þar sem hvimleið handþurrku-blásara-vél hangir á veggnum við hliðina á honum. Þessu er stillt þannig upp að rassin á manneskjunni sem er að þvo sér um hendurnar setur helvítis tækið undantekningarlaust í gang með öllum hávaðanum sem því fylgir. Ef ég væri rotta inní tilraunabaðherbergi væri búið að skrifa samviskusamlega niður öll 24 handþurrku sjokk skiptin sem það tók mig til að skipta um vask.

Hvenær ég hef rænu á að fara á eitthvað annað klósett en þetta með biluðu setunni veit ég ekki.

Ég rankaði skyndilega við mér áðan stödd á myndasíðu hjá manneskju sem ég þekki ekki neitt, búin að fletta í gegnum nánast allt albúmið hennar. Þekkti engan.

Er líf mitt orðið svona ömurlegt að þegar ég kem heim til mín á föstudegi fer ég að surfa myndaalbúm ókunnugs fólks? Ég var að hugsa um það af hverju ég myndi taka myndir ef ég ætti digital myndavél. Ég myndi byrja á að taka mynd af klósettinu mínu. Jafnvel nota þrífótinn og taka mynd af mér á því... "Anna að teygja sig í klósettpappír".

Mér dettur ekkert annað í hug sem mig langar að taka mynd af. Allavega ekki fyrir netið. Ég myndi taka ógrynni af myndum af krökkunum mínum.

Well. Best að fara að ræða við hana Betty Crocker og vippa upp einni köku með súkkulaði kremi og smarties skrauti eins og Doddi bað sérstaklega um.

Ég varð fyrir þeirri ógeðslegu lífsreynslu áðan að taka literally flugu í nös. Var eitthvað að taka til draslið í kökuna þegar ég ákvað ómeðvitað að draga andann innum nefið. Í sömu andrá flaug míní fluga undir nefið á mér festist í uppstreyminu og sogaðist upp... - í nefið. Samstundis fékk ég hellu fyrir eyrun.

Ég tók leiftursnöggt við mér og snýtti mér út í loftið, yfir betty crocker, til að koma flugunni út og veit ekki hvort það tókst. Fór inn á bað að snýta mér en það kom ekkert. Ekki einu sinni hor. Ég er næstum því handviss um að ég náði að snýta flugunni út í loftið áður en ég saug hana upp í munn.. auk þess sem ég held ég hefði fundið fyrir því ef ég hefði kyngt henni.

Ég sem hætti að horfa á Survivor þegar fólkið fór að borða pöddur. Núna klæjar mig um allan líkamann. Sérstaklega í vinstra eyrað.

Þessi mynd klikkaði ekki á neinu. Þú ert með góða gæjann, sem er 15 ára strákur, flottu gelluna sem er félagi hans, vonda kallinn og the evil henchman sem halda sig á leynistað inní fjalli. Við höfum góða vísindamanninn sem er búin að búa til hrikalegt vopn - alveg óvart og fallegu dóttur hans, reiða CIA yfirmanninn og heimska dyravörðin. Á smekklegan hátt voru kunnugleg stef úr James Bond ofin í tónlist myndarinnar. Á einum stað var meira að segja smart vísun í Indiana Jones.

Sprengingar, húmor og spenna. Mæli með þessari mynd fyrir alla í fjölskyldunni sem eru orðnir a.m.k. 10 ára.

-FARÐU Í RASSGAT Á MEÐAN ÉG NAUÐGA ÞÉR Í EYRA MEÐ ÖMURLEGRI TÓNLIST Í CA 35 MÍNÚTUR ÁÐUR EN ÉG SKELLI Á.

Ég varð einu sinni fyrir því að þurfa að hafa samband við húsgagnaverslun sem er hluti af stórri alþjóðlegri keðju. Símanum var svarað af konu sem sagði mér að velja einn, ef ég vildi skrifstofur, velja tvo ef ég vildi verslun, velja þrjá ef ég vildi eitthvað annað o.s.frv.

Ég valdi tvo, því ég þurfti einmitt að tala við einhvern í versluninni. Í tólinu byrjar einhver krúner að syngja the girl from ipanema. Þegar þetta helvítis væl var að byrja í fimmta sinn slitnaði sambandið.

Ég hringdi aftur, valdi tvo og var með helvítis lagið í lúppu í fimm skipti í viðbót. Ég gafst upp. Gerði mér ferð í búðina vegna þess að það var ekki vinnandi vegur að ná sambandi við verslunina í gegnum síma.

Þetta er dæmi um ömurlega þjónustu. Má ég þá heldur biðja um þögn í símanum svo maður geti hugsað um eitthvað annað og nýtt þannig tímann sem viðkomandi fyrirtæki er að ræna frá manni með því að halda manni on hold endalaust. Mest original væri auðvitað ef einhver sæi sér fært að svara símanum, en ég er nú ekki gjörsamlega veruleikafirrt og geri mér grein fyrir að það mun aldrei gerast hjá sumum fyrirtækjum.

Sum fyrirtæki hafa þetta rusl símakerfi sitt stillt á útvarpsstöð. Það hefur komið fyrir að ég dett inn í þátt í útvarpinu á meðan ég er on hold og verð pirruð þegar þjónustufulltrúinn truflar mig með því að svara.

Allt er þó skárra en default tölvu-tónlistar-skemmtara ruslið sem tröllreið öllu hérna fyrir fimm árum.

Ef fyrirtæki geta ekki staðið í að svara símanum til hvers að gefa upp símanúmer? Það væri miklu hreinlegra að segja í auglýsingum að starfsfólkið í fyrirtækinu hafi eitthvað betra við sinn tíma að gera en að hlusta á röfl í viðskiptavinum. Tillaga að slagorði: "Við bjóðum upp á persónulega þjónustu og tölum bara við þig auglitis til auglitis, þú átt ekkert minna skilið".

Þeir sem þrjóskast við og vilja halda áfram að bjóða upp á "on-hold" þjónustu ættu að sjá sóma sinn í að hafa þögn á meðan fólk bíður.

Af hverju er ekki hægt að kaupa heimilissíma með þessum fítus og segja næst þegar sölumaður hringir á matartíma: "Í augnablikinu er engin heimilismeðlimur laus, símtöl verða afgreidd í þeirri röð sem þau berast, vinsamlega bíðið" og skella svo einhverri ömurð "á fóninn". Á fimm mínútna fresti yrði ömurðin rofin: "þú ert númer eitt í röðinni" og svo er ömurðinni skellt aftur á.

Ég sé fyrir mér Mandy með Barry Manilow í endalausri lúppu.

Þá byrjar 17. júní tuðið. þunglyndir einstaklingar virðast eiga það sameiginlegt að hata frídaga eins og 17 júní. 17. júní er frídagur. Er hægt að pirrast yfir því? Ef fólki líður betur í vinnunni, þá þarf að stækka prósakk skammtinn eða fara á workaholics anonymous fund.

17. júní er nákvæmlega eins og hver og einn vill hafa hann. Ef þú upplifir trauma úr barnæsku í skrúðgöngu, ekki fara í skrúðgöngu! Ef þér finnst leiðinlegt að labba í rigninu og roki niðrí bæ, STAY HOME!

Persónulega ætla ég að kaupa vöfflumix, sofa út í fyrramálið og halda vöffluveislu seinnipartinn með heitu súkkulaði, rjóma og alles.

Það er sorglegt hvað margir grafískir hönnuðir ganga með hard-on á eftir flössurum.

Mér er ekki ætlað að safna hlutum. Ég nennti ekki að safna servíettum þegar ég var lítil og í eina skiptið sem mér tókst vel upp í að safna einhverju var þegar ég og vinkona mín fórum að safna límmiðum. Að lokum missti ég áhugann og hef ekki hugmynd um hvar allir límmiðarnir eru í dag.

Reyndar er ég nokkuð lunkin við að safna rusli. Pappírsrusli aðallega.

Glöggur aðkomumaður spurði mig áðan: "Hefurðu séð hvað er mikil ló undir stólnum þínum?"

Núna brýt ég heilann um hvernig er best að geyma og flokka ló. Hef ekki rekist á neinar bækur eða möppur á netinu. Eða ætli sé betra að nota litla kassa? Eldspýtustokka jafnvel.. hmm..

Er búin að sitja frá klukkan fjögur í dag við vélina að vinna non stop og er komin með illt í augun. Best að slökkva á tölvunni og kíkja á hvað er í sjónvarpinu...

Þegar ég tek mér mynd á leigu getur ein lítil setning orðið til þess að ég veit að ég mun horfa á myndina til enda.
Setningin er: Based on a true story.

Ég veit ekki af hverju en ég er true-story junky. Í ófá skipti hef ég dottið inn í mynd þegar ég hef verið að channel-hoppa á remótinu bara af því að ég sá þessa setningu á skjánum. Meirihluti þeirra mynda sem ég hef séð nánast eingöngu út af þessari setningu eru crap, og ég veit það.

Ég veit líka að sögunni er oft breytt, jafnvel dramatiseruð til að gera hana æsilegri og líklegri til að hala inn peninga. Ég hef hinsvegar alltaf reiknað með því að megin inntak sögunnar sé byggt á raunverulegum atburðum.

Ég sá myndina Behind Enemy Lines frá árinu 2001 fyrir nokkru síðan. Í júní árið 1995 var F-16 vél bandaríska hersins skotin niður suður af Bosníu. Kapteinn Scott F. O'Grady lifði á pöddum í sex daga áður en herinn gat bjargað honum. Myndin Behind Enemy Lines á að vera byggð á þessum atburðum.

Ég hélt að ég væri að fara að horfa á sex daga útgáfu af Róbinson Krúsó en þegar ég var búin að horfa á myndina áttaði ég mig á því að stundum er rosalega lítið af innihaldi bíómyndarinnar byggt á sannsögulegum atburðum. Eins og í þessari mynd. Jú, F-16 vél var skotin niður. Flugmaðurinn hrapaði til jarðar, behind enemy lines, og var sóttur sex dögum seinna. That's it.

Sama ár í Þýskalandi var gerð mynd sem er líka byggð á sannsögulegum atburðum og heitir Das Experiment. Hún er um sálfræðitilraun sem gerð var í bandaríkjunum árið 1971. Myndin er vægast sagt mjög ógeðsleg og maður á bágt með að trúa að þetta hafi í raun og veru gerst. Það kom mér þessvegna mikið á óvart þegar ég fann heimasíðu sem er tileinkuð þessari tilraun því ég komst að því að líklega er nánast allt sem gerist í myndinni, fram að síðustu 10 mínútunum, byggt á atburðum sem gerðust í raun og veru. Það er magnað.

Ég hefði alveg rosalega gaman af því að sjá Das Experiment í bandarísku útgáfunni. Ef hún verður þá einhvertíman búin til.

Ég frétti það ekki fyrr en eftirá að allir jafnréttissinnar ættu að ganga um í einhverju bleiku 19. júní til að sýna stuðning við jafnréttisbaráttuna.

Eini bleiki liturinn sem ég var með á mér var innanpíkubleikt og það sá það engin. Nú veit líklega engin að ég styð jafnréttisbaráttuna. Það finnst mér sorglegt.

Það hefði samt verið mikið smartara að gefa út yfirlýsingu um að allir sem styddu jafnréttisbaráttuna ættu að vera í svörtum fötum.
Eða bara vera í fötum.

Þá hefðu karlremburnar þurft að vera allsberar eða heima hjá sér tíhíhí

Það var einmitt á speeddater kvöldi í gær sem ég frétti þetta með bleika litinn og jafnréttissinnaða einstaklinga. Ég var boðin á opnunarkvöld speeddater á Íslandi og þar sem þetta fyrirbæri er einkum fyrir fólk sem hefur hvorki tíma né nennu í að hanga á skemmtistöðum til að kynnast fólki, sem er annaðhvort á perunni eða útúr dópað, ákvað ég að skella mér.

Vinkona mín ætlaði með mér þangað til að hún var þvinguð til að fara í afmæli Össurar Skarp. Skilst að það hafi verið fullt út úr dyrum og að handrukkarar hafi verið niðrí bæ að hóta fólki líkamsmeiðingum ef það sýndi ekki lit og mætti á Kjarvalsstaði.

Ég var mætt á Metz (sem var Rex, sem var svo eitthvað annað, sem er núna Metz*) klukkan átta til að tékka á speeddate stemmingunni. Í einu horninu var femínista kreðsa sem var mikið í bleiku og með bleik barmmerki (WAHAHAHAHAHAHA BARMmerki.. ok.. kannski fatta ekki allir bleiku barma húmorinn minn).

Stuttu eftir að ég hafði hlammað mér á borð settust hjá mér ungar stúlkur. Þær hafa verið ca tvítugar. Jafnvel yngri. Við kjöftuðum saman, aðallega um það að okkur sýndust konur vera í miklum meirihluta þarna inni og höfðum skiljanlega áhyggjur af því að engir karlmenn myndu láta sjá sig. Þegar fólk um sjötugt fór að drífa að var okkur hætt að lítast á blikuna.

Þar sem við sátum þarna þrjár og sáum ekkert nema konur fórum við að ræða um lesbíur og hvort að þetta væri kannski lesbíukvöld. Anyway. Önnur þeirra sagði að ég ætti nú ekki eftir að eiga í vandræðum með að ná mér í konu þar sem ég væri með svona Dana International look.

What the fuck? Lít ég út eins og karlmaður með make-up? Sjís... vonandi er það bara hárið!

Það verður auðvitað að taka með í reikninginn að þetta var kynningarkvöld á speeddating og það mun víst útskýra þessa furðulegu aldursdreyfingu. Þar sem ég er mjög tímabundin mátti ég ekki vera að því að bíða til klukkan hálf tíu eftir að sjálft speeddate-ið byrjaði en get staðfest að þegar ég fór, klukkan rúmlega níu, voru heilmargir karlmenn mættir á svæðið. Þeir hafa líklega þurft að drekka aðeins í sig smá þor áður en þeir mættu.

Það er rétt að segja frá því að ég örvænti ekki þar sem ég fékk nóg af augngotum frá karlmönnunum sem mættu. Dettur mér í hug... voru þeir kannski að horfa á mig af því að þeir héldu að ég væri transsexual????? HOLY SHIT!!!!

*Finnst rétt að minnast á þetta í sögulegu samhengi

- If only.

Ég var að koma heim af illa leikinni mynd sem heitir dark blue og getur varla flokkast sem annað en tímaeyðsla. Kurl Russell er ekki trúverðugur sem spillt lögga. Sorry Kurt, you sucked.

Myndin var léleg, poppið vont og mér var skítkalt þar sem ég sat í sæti nr 26 í efstu röð í Háskólabíói. Það eina sem klikkaði ekki var svarta strumpanammið.

Það ættu að vera lög gegn því að hafa bíósali illa upphitaða. Það glamra ennþá í mér tennurnar og allskostar óvíst að þær lifi þetta af, enda mjög veikar fyrir. Sem betur fer pantaði ég tíma nýlega hjá tannlækni. Vonandi bindur hann enda á martraðirnar sem ég hef fengið undanfarið. Sú lang versta var þegar ég stóð við altarið ásamt John Laroche úr Adaptation og þegar ég sagði "I do" vantaði líka í mig allar framtennurnar.

Þá er mamma farin með börnin í útilegu.

Ég á bara ein viðbrögð við að vera ein heima. Blasta tónlist og taka til eins og geðsjúklingur.

Fann gamlan playlista sem virkar eins og mofo fyrir svona manískar hreingerningar.

Vonandi er opið í Sorpu...

Doddi er fimm ára í dag.

Ég talaði við mömmu áðan og hún sagði mér að krakkarnir væru búin að vera frábær, sem kemur mér ekki á óvart, og að hún myndi koma með þau heim um kaffileytið.

Af því að krakkarnir voru að fara í útilegu ákváðum við að halda afmælið hans Dodda næstu helgi en ég fór samt áðan og keypti smarties og er búin að baka köku sem er með vanillukremi öðru megin og súkkulaði hinu megin og smarties ofaná. Á maður ekki alltaf að fá köku á afmælinu sínu? Mér finnst það.

Annars er Doddi sallarólegur yfir þessu og hálf fúll yfir að vera bara fimm ára. Hann vill vera sjö. Snemma byrjar það.

Ég verð 32 í ágúst. Ég hef ekki logið um aldur síðan ég varð tvítug og þurfti ekki að plata dyraverði til að hleypa mér inn á skemmtistaði. Mér var hinsvegar hent út af skemmtistað með valdi 26 ára gamalli af því að ég hafði ekki skilríki. "Það er no fokking way að þú sért orðin tvítug" sagði dyravörðurinn þegar hann hálf grýtti mér út. Ég var brjáluð og vinir mínir stunned. Annars hefur aldur minn aldrei valdið mér hugarangri og oftast man ég ekki hvað ég er gömul.

Ég lenti einu sinni í slembiúrtaki hjá Gallup og svaraði einhverjum asnalegum spurningum. Í lokin spurði konan mig: "Hvað ertu gömul?"

Nú voru góð ráð dýr. Ég hafði ekki hugmynd um það. Ég var annaðhvort 26 eða 27 og jafnvel 28. Ég hefði getað giskað en fannst það asnalegt ef hún vissi hvað ég væri gömul og væri að kanna hvort konur segðu satt um aldur sinn. Ég taldi mig hafa leyst málið þegar ég sagði: "Ég er fædd 71".
-"Og hvað ertu þá gömul" spurði helvítis konan. Ég fór að svitna og reyna að muna hvaða ár var.. og mundi það ekki. Enda hefði það ekki komið að neinu gagni. Ég kann ekki að reikna. Svo ég sagði við konuna: "Veistu það að ég bara kann ekki að reikna út hvað ég er gömul og ef ég á að vera hreinskilin við þig þá er ég bara búin að steingleyma því". Það kom löng þögn en svo sagði þessi ágæta kona hálf klökk: "Mikið rosalega ert þú heppin". Þar með var þessi könnun búin. Ég spurði Tóta þegar hann kom heim hvað ég væri gömul og hann sagði mér að ég væri 27. I took his word for it.

Ég er að ljúga. Ég laug til um aldur þegar ég var 29 ára. Ég sleppti því að vera 29 og fór beint í 30. Var þrítug í tvö ár. Mér fannst það betra en að vera 29 ára í 5 - 10 ár.

Það er skrítið vegna þess að ég hef ekki heyrt um að konur séu 39 ára í svona mörg ár. Af hverju ætli það sé?

Annars held ég að ég líti út fyrir að vera 31 að verða 32. Og finnst það ekkert verra. Næsti "flotti" aldur finnst mér vera 34.. og hef ekki hugmynd um af hverju.

"Mér finnst þessi mynd einhvernvegin ekki vera þú" sagði bensínafgreiðslumaðurinn sem afgreiddi mig með 1/2l appelsín og camel lights eftir að ég spændi inn á planið á bensínstöðinni tvær mínútur í hálf tólf. Ég fattaði þremur mín. fyrr að í kvöld væri ekki rétta kvöldið til að hætta alveg að reykja. Nei, ég er ekki í afneitun. Ég geri mér fulla grein fyrir því hversu viljalaus aumingi ég er. -En þar sem ég þreif ofninn í dag fannst mér rétt að verðlauna mig með blásýru, tjöru og einhverju fleira sem ég kann ekki að nefna. Annars fer ég að halda að ég sé andsetin af föðurömmu minni, þvílíkt tuskuæði er ég búin að hafa undanfarið.

Ég get ekki tekið þessu kommenti bensínkarlsins öðruvísi en sem hrósi því þó ég hafi snarað mér út í strigaskóm, vanilla sky bol, gallabuxum sem eru of stórar og hanga varla upp um mig, gallajakka, með hárið út í allar áttir og ofnhreinsir á nefinu þá er það hátíð miðað við hvernig ég lít út á myndinni sem er í debetkortinu mínu. Ég myndi skanna hana inn og birta hana en er hrædd um að það yrði híað á mig.

Ég er búin að vera á leiðinni að stílísera flotta mynd til að hafa í debetkortinu og breyta undirskriftinni í eitthvað sem líkist minni undirskrift meira en sú sem er á kortinu.

Ég er allavega búin að fá það staðfest verbally að myndin er glötuð og sem betur fer líkist hún mér ekki baun. Ég held ég fari í að skipta um mynd um mánaðarmótin. Hvað ætli ég sé búin að segja þetta oft? Líklega jafn oft og ég hef ætlað að hætta að reykja.

Munurinn er sá að ég lifi í sjálfsblekkingu með myndina. Ég trúi því í alvörunni að ég muni einhverntíman gera eitthvað í þessu máli. Án gríns.

Ég hef áttað mig á því að ég er alveg glötuð. Ég namedroppa aldrei.
Best að bæta úr því snöggvast.

Fór í hjólageymsluna í morgun að stilla sögina mína. Á ganginum hitti ég George Michael og Andrew Ridgeley sem eiga sér athvarf á 2. hæð frá skarkala heimsins. Þeir eru ástfangnir upp fyrir haus en vilja ekki að heimspressan komist að því. Aðallega af því George skammast sín fyrir Wham árin og er hræddur um að ástarsambandið verði til þess að gamlir Wham-arar geri kröfu á kombakk. Hann hvíslaði því að mér í þvottahúsinu að þó að Andrew gæfi gott head þá gæti hann ekki spilað worth shit og þessvegna vill Goggi ekki taka upp samstarfið aftur.

Það er bannað að henda pizzakössum í ruslalúguna. Maður verður bara að labba með þá út í ruslageymslu. Ég ákvað að hreinsa til í hjólageymslunni eftir mig og fann fimm pizzukassa. Í einum var hálfétin pepperoni sneið sem ég sporðrenndi með bestu lyst því mánuðurinn er jú að verða búin eins og peningarnir á kortinu mínu. Í ruslageymslunni hitti ég Valdísi Gunnarsdóttur sem virðist vera búin að flytja lögheimilið sitt þangað. Ég kvarta ekki, alltaf rosalega fínt eftir að hún flutti þarna inn og ég hef meira að segja hætt að senda hálffulla mjólkurfernur í illa lokuðum poka niður rennuna. Ég get ekki sagt það sama um Halldór Ásgrímsson en það er önnur saga.

Á leiðinni upp úr ruslageymslunni var mér hent niður af meðlim víkingasveitarinnar og skipað að liggja niðri. Nágranni í næstu blokk hafði séð inn um glugga á húsinu þegar Bó Halldórs var að brýna samurai sverðið sitt með ferða smergelnum sínum í eldhúsinu. Nágranninn kallaði á lögregluna, "það er maður með djöfullegt augnarráð að brýna sverð í vesturbænum", sem kallaði út víkingasveitina. Þegar þeir áttuðu sig á að þetta var false alarm var efnt til alsherjar veislu, enda hafði lífum okkar allra verið bjargað þó ekkert okkar hafi verið í hættu fyrr en víkingasveitin mætti á staðinn með alvæpni.

Það má víst engin vita hverjir eru í víkingasveitinni en það var soldið skrítið að sitja og drekka tekíla með grímuklæddum mönnum sem kölluðu hvorn annan mr. blonde, mr. orange, mr. white, mr. pink, mr. brown og mr. blue. Keitel, niðri á fyrstu, fannst það hillarious og hringdi í Tarantino sem plataði Travolta til að literally fljúga í partýið. Sannast að það var ekki bruðl og óráðsía á sínum tíma að setja lendingarpall fyrir þyrlu á þakið þó fólk hafi bara hrist hausinn þegar stjórnin tók einróma ákvörðun um að gera það á þeim tíma sem eintómir björgunarsveitamenn voru í hússtjórninni.

Mig hefur lengi grunað að Tarantino væri gúrka og hann stóð fullkomlega undir væntingum mínum. Þegar Bó setti karíókíið í gang fór hann á kostum og flutti lagið "Rabbabara Rúna" af þvílíkri innlifun að það mun seint líða úr minni viðstaddra. Sérstaklega þar sem bandaríkjamenn hljóma alltaf eins og þroskaheftir þegar þeir syngja á íslensku. Við Bó og víkingasveitin orguðum úr hlátri. Hinum fannst þetta rosa flott og dönsuðu línudans yfir stofuna þvera og endilanga.

Þegar partýið hafði staðið í 48 tíma þurfti Eddie Murphy að fara en hann kom til að borga mér peninga fyrir að taka lagið hans úr "song of the week" hjá mér. Upp úr því sljákkaði í mannskappnum og sumir drápust í eigin ælu.

Mikið rosalega er Kevin Spacey myndalegur up close and personal. Ég öfunda George Michael ekkert smá núna.

Meirihluti þeirra kvenna sem ég þekki vilja ekki að þær séu kallaðar konur. Þær vilja vera kallaðar stelpur.

Mér er alveg sama hvort ég er kölluð en finnst samt meira kúl ef myndalegur karlmaður referrar til mín sem konu, því það er svo sannarlega það sem ég er.

Stelpur eru með tígaspena og í stuttum pilsum, saklausar og sætar.

Konur eru betur klæddar, væla minna, vita hvað þær vilja, löngu hættar að þykjast vera saklausar og kunna flest betur en stelpur. Konur eru fallegar, ekki sætar. Konur eru bara svo miklu, miklu flottari en stelpur. Auk þess er bara eitthvað perralegt við hitt...

Ég hef hinsvegar lítinn áhuga á að verða kelling. Þessvegna þarf ég að hætta að reykja. Til að ég fari nú ekki að fá hrukkur langt fyrir aldur fram.

Kannski þarf maður að sofa eitthvað líka...

Ég var stelpa, er orðin kona ætla að verða "eldri" kona og svo "gömul" kona.

Verð líka að segja að mér finnst orðið "karlmaður" töluvert meira turn on en "strákur". Sem betur fer má nota það orð yfir menn sem eru komnir yfir tvítugt...

Annars er þetta ekkert hjartans mál hjá mér. Stundum finnst mér gaman að vera kölluð stelpa. Mér finnst líka ekkert að því að segja: "Hvað segiði stelpur, á að skella sér út á lífið?" við jafnöldrur mínar...

Ég sat í bíó áðan að bíða eftir því að myndin Phone Booth byrjaði.

Morgunblaðið hefur auglýst mikið undanfarið og í kvöld var varpað upp a.m.k. fimm mismunandi "Minn staður - mín stund" auglýsingum á sýningartjaldið áður en myndin byrjaði. Allar þessar auglýsingar áttu eitt sameiginlegt. Engin var að lesa Morgunblaðið.

Fólk sat dreymið á svip með blaðið í höndunum.
Er það málið? Er Morgunblaðið decor? Er Morgunblaðið accessory?
Eru þetta svona reality auglýsingar?
The message: "don't read.. it's just garnish"?

Ég hefði gaman af því að vita hvaða hugsun er á bak við þessar auglýsingar. Hefur fólk sem kaupir Morgunblaðið meiri tíma en aðrir eða hefur það bara meiri tíma til að sitja eða liggja makindalega með pappír í höndunum og horfa dreymið út í loftið? Hvað gerir þetta fólk við Morgunblaðið þegar við sjáum ekki til? Úúúú.. scary!

Þessar auglýsingar segja meira um blaðið en þúsund orð. Eins tilgerðalegar og þær eru. Áferðafallegt og flott. Innihaldið skiptir ekki máli.

Phone Booth kom skemmtilega á óvart en endirinn er disappointing.
Ég hefði látið aðra persónu drepast í endann...

Ég tók mér mynd á leigu í kvöld. Ég setti myndina í tækið áðan. Myndbandstækið var rétt búið að gleypa við spólunni þegar síminn hringdi og ég lenti á kjaftatörn.

Viðmælandi minn sendi mér m.a. slóð í tölvupósti sem ég fór og skoðaði. Eftir símtalið skrifaði ég tvö komment á síðuna mína, stóð upp og ætlaði að fara að hofa. Ég náði í appelsín og kom mér makindalega fyrir undir sæng í sófanum. Í þeirri andrá sem ég ætlaði að ýta á play á fjarstýringunni byrjaði myndbandstækið skyndilega að spóla til baka.

Time flies.

Ég er um það bil að fara að rúlla myndinni í gegn í annað sinn.
Ætla að horfa á hana í þetta skipti...

Sjís ég er ennþá með í maganum.

Afi Úlfur ákvað að bjóða mér og krökkunum í Tívolí í dag og við ákváðum að láta smá rigningarúða ekkert aftra okkur. Ég sagði honum að það yrði nú ekki dýrt því Doddi væri hálf hræddur við tækin og Jóhanna færi frekar rólega í þetta allt saman. Það mætti halda að ég hefði kynnst börnunum mínum í gær.

Reyndar fórum við Doddi fyrst í orma-rússíbana sem lítur svona út.

Dodda var soldið hræddur en fannst rosalega gaman svo næst prufuðum við að fara í Twister. Mér varð hálf óglatt eftir þá ferð en Doddi hafði uppgvötvað the thrill.

Ég man ekki hvenær ég skemmti mér svona vel í Tívolí og það kæmi mér ekki á óvart ef við skelltum okkur aftur í sumar!

Ég er svo dirty... að ég er farin í bað.

What Kind of Goth Are You?