Sunnudagur, 25. maí 2003
Ég er búin með badabing.is. Á bara eftir að importa gamla vefinn í nýju síðuna og setja á vefinn. Ég er búin að ofspila norska lagið svo mikið í kvöld að líklega væri fjölskyldan mín búin að ráðast á mig eða græjurnar og drepa, ef ég væri ekki með headphones. Það borgar sig. Ég læri stundum af reynslunni.
Best ég rifji upp atburði helgarinnar. Já. Var að fatta að ég er ekki búin að gera mikið sem gaman er að blaðra um hér. Nema fólk hafi brennandi áhuga á því þegar ég reyti hár mitt og skegg (er ekkert búin að plokka mig nýlega) í viðureign minni við netscape 4-6, mozilla og helvítis IE5 frá andskotanum!!! Treggáfaður browser í meira lagi. Nei, best ég ræði nú aðeins um toploader auglýsinguna, eins og ég kalla hana.
Ég var eitthvað að dissa þessari auglýsingu um daginn. Eins og komið hefur fram þá horfi ég lítið á sjónvarp, hlusta aðallega en ef eitthvað grípur athygli mína þá sný ég hausnum á áttina að sjónvarpinu og tek púlsinn. Það var einmitt það sem kom fyrir mig þegar ég heyrði toploader auglýsinguna fyrst. Því miður er ég orðin svo háöldruð að ég er farin að tapa sjón og tölvan er staðsett langt frá sjónvarpinu. Ég tók þessvegna ekki eftir því að viðkomandi auglýsing er íslensk!!
Ég sat í góðu yfirlæti í júróvisjón partýinu þegar þessi auglýsing kemur á skjáinn og fer að dissa þetta alltsaman þegar gestgjafinn bendir mér á þetta sem í raun er augljóst fyrir alla sjáandi. Þetta er íslensk auglýsing. Gjörsamlega magnað en breytir því ekki að hún er ömurð.
Sem minnir mig á lengstu auglýsingu sem gerð hefur verið. Ég spurði gestgjafana mína í heilar fjórar mín inní auglýsinguna hvort þetta væri í alvöru auglýsing. Það segir sig eiginlega sjálft að 6 mín auglýsing verður aldrei neitt annað en leiðinleg, nema það sé verið að auglýsa eitthvað skárra en bíla. Hver hefur gaman af því að hlusta á röflandi kellingu innan um bíla í 6 fokking mín? Þá bið ég nú frekar um ástarævintýrið í neskaffi auglýsingaseríunni. hahaha ég er hopeless romantic.
Ég komst að því the hard way að það var ekkert til að borða í kotinu á laugardaginn. Sökum leti nennti ég ekki að klæða mig til útiveru og fara út í sjoppu að kaupa mér prins póló. Borðaði þrjú ritzkex í staðin. Hefði borðað fleiri ef þau hefðu verið til. Vildi svo dásamlega til að okkur var boðið í mat í eurovisionpartýinu. Ég sýndi viðstöddum að ég er vissulega efni í nóbelsverðlaunahafa í verkfræði þegar ég eyddi 3 mín við matarborðið í að reyna að salta bökuðu kartöfluna mína, sem tókst ekki fyrr en gestgjafinn benti mér á að þetta væri venjulegur saltstaukur sem maður bara snýr á hvolf og þá kemur saltið. Ég var búin að reyna allt annað en að snúa kvikindinu á hvolf. Hélt að þetta væri kvörn..
Sem betur fer er þetta gott fólk sem myndi aldrei segja nokkrum manni frá þessu.