Föstudagur, 09. maí 2003
Ég sit hér stjörf ađ ţreytu og hlusta á The Road To Hell međ Chris Rea. Ţetta er svona lag sem fćr mann til ađ píra augun örlítiđ til ađ vera cool og ímynda sér ađ mađur sé einn ađ keyra eftir einhverjum highway í bandaríkjunum seint um kvöld. Vegaskilti, rusl sem fýkur um viđ vegakanntinn og roadkills eru ţađ eina sem ţú hefur til ađ halda ţér vakandi.
Ég sé fyrir mér stuttan leđurjakka, leđurstígvél og gallabuxur. Belti međ stórri sylgju međ mynd af hauskúpu, blćjubíll, sígaretta, novelty kveikjari, hvít dekk, the occasional emergency phone, teamsters, grease ball pit stops, tattoo...
Eđa
Jakkaföt, opin skjalataska í farţegasćtinu, losaralegt bindi um hálsinn, cartier úr, boss gleraugu, benz, sömu skilti, sama rusliđ á vegakantinum, ein hönd á stýri, aspirín í hanskahólfinu viđ hliđina á flösku af pepto bismol, heldur um enniđ, far eftir giftingarhring á vinstri hendi og lík í skottinu.
Eđa
Ljóshćrđ, ilmgjafi á speglinum, elvis dillar sér á mćlaborđinu, háhćlađir skór á gólfinu farţegamegin sem hún fór úr ţví henni finnst betra ađ keyra berfćtt, blćjan uppi, kross í keđju um hálsinn, visine í hanskahólfinu, matvćli í skottinu, wild turkey peli á milli sćtanna, sofandi barn í aftursćtinu, kremlituđ dragt, valíum.
Eđa...