Miðvikudagur, 21. maí 2003
Ingó spyr mig í forundran hvort Tóti sé virkilega svona mikiđ júróvision nörd. Ţađ er skemmst frá ţví ađ segja ađ ţegar ég horfđi á undankeppnina í RUV flúđi Tóti upp í rúm til ađ ţurfa ekki ađ vera í sama herbergi.
Ég hef persónulega aldrei haft mjög gaman af júróvisjón en ţađ hefur breyst međ aldrinum. Í tilbreytingasnauđu og lođmullulegu lífi mínu skapar júróvision ákveđiđ tćkifćri til ađ fá pössun og skella sér í partý ađ hitta vini og kunningja. Svoleiđis tćkifćri ćtti mađur aldrei ađ láta frá sér ónotađ.
Ég skil raunar ekki af hverju Tóti er ekki útmálađur júróvisjón fanatic ţar sem keppnin sjálf er endalaus uppspretta af fáránlegum hópum fólks sem (allavega í gamla daga) syngur á mis áheyrilegum tungumálum. Ţađ er hending ađ ţađ finnist grípandi lag í keppninni en kannski er ţađ aldurinn aftur, ég er allavega farin ađ fíla a.m.k. eitt lag úr ţessari keppni á ári. Búningarnir sem ţetta fólk lćtur klćđa sig í eru oftar en ekki efni í sér stúdíur og ţađ er alltaf jafn spennandi ađ fylgjast međ kosningunni. Icland, one point, Islande, un bout.
Í ár held ég ađ sjálfsögđu međ austurríska laginu sem mér finnst óborganlega fyndiđ.