Ahhhh....
Sunnudagur, 18. maí 2003
Smælingjarnir komnir í kommentkerfið og ég sit og velti því fyrir mér hvort ég eigi eitthvað líf.
Ekki það. Ég skemmti mér konunglega hérna ein við tölvuna en er það eitthvað líf? -nema maður fái borgað fyrir það...
Ég var að surfa áðan og sá blogg hjá totil.com þar sem hann segir að ég sé að gera "flottar stílhreinar síður" og svo hefur hann áhyggjur af því að El Gringo ofmetnis og springi eins og 300 kílóa blaðra af kúk! Tóti brjálast þegar hann kemur heim og sér að það þarf að þrífa alla íbúðina.... hehehe
Annars er ég ólíklegust allra til að ofmetnast, komplexahrúga sem ég er. (Annars held ég að allir séu komplexaðir og sumir svo illa haldnir að þeir geta ekki viðurkennt það.) Auk þess er ég í meyjarmerkinu og þjáist af fullkomnunaráráttu. Pirrar mig samt ekkert að sitja við borð með hrúgur af drasli á. Það verður hinsvegar allt að vera í röð og reglu í skúffunum mínum. Þetta er náttúrlega bilun! En ekki metin til örorku. Búin að tékka á því.
Ég er samt uber glöð að fá svona hrós frá alvöru hönnuði því ég er meira svona... jah.. áhuga hönnuður? Er komin það langt í þerapíu að ég meira að segja trúi honum... Held ég bæti honum í blogg listann hjá mér, og líka henni Þórunni Hrefnu sem er góð. Ég surfaði náttúrlega þá sem totil.com linkar á, eins og ég geri svo oft þegar ég er á netinu, og las færslu hjá Ágústi Flygenring um James litla Bulger og keðjubréfið sem við fengum um daginn.
Ég er hjartanlega sammála Ágústi þó ég hafi ekki sýnt sama frumkvæði og hann og sent group reply. Mótmælti með að henda póstinum. Glæpurinn er hræðilegur sem þessir drengir frömdu og ef ég hefði verið spurð, þegar málið var í hámæli, hvað ætti að gera við þá hefði ég stungið upp á lethal injection. Síðan hafa liðið nokkur ár og ég hef róast. Nú eru þessir drengir um tvítugt. Ég reikna með því að þeir hafi verið skoðaðir á þessum rúmu tíu árum í bak og fyrir af sálfræðingum og geðlæknum og hef það mikla trú á þeim að ég tel að þeir hljóti að vita hvað þeir eru að gera fyrst þeir leggja blessun sína yfir það að sleppa þeim út í þjóðfélagið aftur.
Mér finnst þeir auk þess ekki vera að "sleppa" neitt. Þeir þurfa báðir að eiga við eigin samvisku og hræðsluna um að einhver komist að leyndarmáli þeirra allt sitt líf. Ég myndi ekki vilja vera í þeirra sporum.