Fimmtudagur, 10. apríl 2003
Djöfull leiðist mér ógeðslega að þurfa að hringja í Tóta í tíma og ótíma núna. Eins og allir vita er heilmikið fyrirtæki að reka heimili í dag og nauðsynlegt að synca alla saman. T.d. er gott fyrir Tóta að vita að ég er búin að fara út í búð svo hann fari ekki og kaupi sömu hlutina og ég var að kaupa á leiðinni heim úr vinnunni. Fyrir utan alla litlu hlutina eins og þegar ég finn ekki Karatedótið hennar Jóhönnu og þarf að spyrja hann hvar það er, vantar bankaupplýsingar eða þarf að komast að því hvort búið sé að borga þessum lögfræðingi og hinum. Nú þurfa öll þessi samskipti okkar að fara fram í gegnum síma vegna þess að yfirmennirnir hans ákváðu að loka á msn þjónustu starfsfólksins. Líklega til að hamla það að fólk væri að "kjafta" á msn allan daginn.
Ég veit mannabest að Tóti er ekki að "kjafta" á msn því það liður oft mjög, mjög langur tími þangað til hann svarar mér, en ég veit að hann hefur fengið skilaboðin og er þessvegna róleg. Ólíkt því sem nú er. Ég trufla hann í tíma og ótíma, hringi í hann þegar hann er upptekin að taka viðtal í hinum símanum og þar fram eftir götunum. Það er töluvert auðveldara að ignora msn skilaboð á skjánum og halda áfram að einbeita sér að verkefninu sem þú ert að vinna en að ignora símhringingu. Það er líka óþolandi þegar Tóti þarf mína hjálp við heimildaöflun á netinu að nú sendir hann póst og biður mig um hitt og þetta. Þegar ég skil ekki alveg hvað hann er að meina verð ég að svara póstinum og þannig gengur þetta þangað til niðurstaða er komin í hvað hann vildi að ég gerði. Þetta getur tekið óratíma og rænir mann athygli frá því sem maður er að gera því maður er alltaf að tékka á póstinum. Ef maður fær msn skilaboð getur maður fengið á hreint strax hvað hann vill og sent honum slóðina. Ég þori að fullyrða að þetta rænir að sama skapi athygli Tóta þar sem hann er alltaf að bíða eftir svari frá mér og stundum liggur honum á, þá hringir hann og ég verð pirruð því hann er að trufla mig í vinnunni
Mest óþolandi er náttúrlega að Tóti er aldrei búin að vinna fyrr en eftir dúk og disk og mismuandi lengi eftir dögum. Áður en lokað var fyrir msn þá gat hann sent mér skilaboð (ég er tengd heima) og látið mig vita ef hann tefst eða jafnvel kemst ekki heim þann daginn því það þarf að gera þetta og hitt. Nú þarf hann að hringja í mig til að láta mig vita sem er augljóslega verri kostur því ég eipa á hann í símann í hvert skipti og spyr hvenær hann eigi að fá borgað fyrir að vinna þessa yfirvinnu og þar fram eftir götunum. Símtalið rænir hann ca 10 mín plús 20 mín mental sjokkið sem hann er í þegar ég er búin að skella á. Í gamla daga þá sendi ég bara endalaus msn skilaboð þar sem ég kalla hann öllum illum nöfnum en hann svaraði seint og þá yfirleitt "ég veit :-/ " Sem segir mér að hann hafi haldið áfram að vinna, geymt msn gluggan frá mér einhverstaðar í bakgrunninum og á meðan hann gat einbeitt sér við vinnuna fékk ég útrás á msn. Allir kátir.
Hvort ætli sé dýrara? Að hafa starfsmenn í símanum eða á msn? Nú ætla ég að hringja í Tóta því ég þarf að vita hvenær hann kemur heim. Vonandi er ég ekki að trufla greyið of mikið í vinnunni.... helvítis rugl sem þetta er.
Á mínum vinnustað er starfsfólki treyst fyrir msn, irc, tölvupósti og síma. Fjórar leiðir til að misnota tímann í vinnunni. Ekkert okkar gerir það hinsvegar. Við erum traustsins verð. Hey.. er þetta ekki helv gott slógan? "Við erum traustsins verð" Neee.. glatað.
Annars er ég búin að vera í brjáluðu skapi síðan í morgun. Það er búið að taka upp ákveðið ferli í vinnunni sem er farið að pirra mig og ég er orðin gjörsamlega á móti því. Nú. Ég hitaði mig upp í þvílíkt brjálæðis-skap áður en ég settist að réttu mönnunum til að tala um málið og þegar á hólminn var komið og þeir hlustuðu á rökinn þá var þetta auðsótt mál. Compromise var það heillin. Ég fæ næstum því það sem ég vil og þeir fá næstum því það sem þeir vilja. Allir næstum því sáttir. Það var nú gott en ég var ennþá í brjáluðu skapi. Ég hafði ekki fengið útrás fyrir vonda skapið á fundinum því hann fór svo vel fram þannig að ég endaði með að reyna pikka fight við aðra starfsmenn allt fram að hádegi. Engin nennti að rífast við mig svo mér datt í hug að hringja í Tóta, hætti við og fór að vinna eins og geðsjúklingur til að losna við pirringin. Ég er ekki ennþá laus við þennan uber pirring sem er í mér. Aumingja Tóti fær líklega að kenna á því þegar hann kemur heim. Gúddí, hann tekur svo hressilega á móti, þá lagast ég kannski í skapinu.
In the meantime.. djö.. best að fara að taka til...
