Þriðjudagur, 01. apríl 2003
Við Tóti vorum í bíó að sjá Crush. Ég er eiginlega hálf sorgmædd ennþá. Sem betur fer keypti ég mörg naglalökk í gær. Ætti að duga mér út vikuna. Ég kaupi eitt glas fyrir hvert "sorg". Ég verð ekki sorgmædd svo oft.
Þessi mynd er ágæt en fékk mig til að hugsa um fyrirgefningu. Í myndinni fyrirgefur aðalpersónan svolítið sem ég gæti aldrei fyrirgefið og ég velti því fyrir mér hvort ég geti nokkuð fyrirgefið yfir höfuð. Í alvörunni fyrirgefið. Þessvegna var endirinn turn off fyrir mig vegna þess að ég skildi hann ekki. Ég skil ekki hvernig fólk getur fyrirgefið suma hluti. Þýðir það að ég sé kaldlynd tík? Eða þýðir það kannski að ég þarf að fyrirgefa svo margt að ég hef aldrei haft mig í það? Kannski þarf ég bara að byrja smátt. Fyrirgefa sjálfri mér soldið, í alvörunni, og byrja svo að fyrirgefa öðrum. Christ.. ég á eftir að hugsa mikið um þetta og því miður eru miklar líkur á að ég komst ekki að neinni niðurstöðu. Eins og þegar maður hringir í fyrirtæki, spyr spurningar og er gefið samband við endalaust mismunandi manneskjur þangað til maður endar á þeirri sem maður talaði við fyrst og er engu nær, um það sem maður spurði um upprunalega, eftir símtalið. Þá er komið að loka spurningunni. Á ég að eyða tíma og orku í að hugsa um þetta? eða á ég bara að loka á þetta all together, ákveða að ég komi ekki til með að fá botn í þetta og spara mér fimm naglalakkskaup í vikunni? Eiginlega hlýtur þetta að vera góð mynd...