ravings of a lunatic: Alltaf eins

Alltaf eins

Föstudagur, 18. apríl 2003

Ég áttaði mig á því, í gærkvöldi, að ég fer í gegnum sömu rútínuna í hvert skipti sem ég fer út að skemmta mér. Ég byrja á að fara í bað. Þegar ég er búin í baði fer ég að leita mér að fötum. Ég klæði mig að meðaltali í 4-5 boli, 2 pils og 4 buxur áður en ég finn eitthvað sem ég vil vera í. Að lokum máta ég skó þangað til ég er komin með útkomu sem mér líkar vel við. Þá mála ég mig og set á mig skartgripi. Ég er tilbúin... eða hvað?

Ég lít í spegil og byrja að tína af mér skartgripina. Byrja á að taka úr mér eyrnalokkana, þá skipti ég út fína "djamm" hálsmeninu fyrir það sem ég er með á hverjum degi. Silfur fimm arma stjörnu í silfur keðju. Þá er komið að því að taka af sér hringana. Á endanum er ég eingöngu með giftingarhringinn. Ef ég endaði í pilsi þá skipti ég yfir í buxur og ef ég valdi háhælaða skó skipti ég yfir í háhæluð leðurstígvél. Hvort ég fer út með gleraugu eða linsur virðist vera algjörlega random þó ég sé í 70% tilfella með gleraugu. Að mörgu leyti finnst mér það ágætt. Þá hef ég eitthvað til að fela mig á bakvið. Já.. ég eyði alltaf heilmiklum tíma í að setja upp á mér hárið en tek það niður áður en ég geng út í leigubíl eða tveimur tímum eftir að ég fer út. Furðulegt.

Í gær spurði ég sjálfa mig: why!? Af hverju geri ég þetta í hvert einasta sinn sem ég er að fara út að skemmta mér? Er ég ekki búin að átta mig á því ennþá að ég fíla ekki skartgripi, pils og háhælaða skó? Ég segi nú bara eins og sumir. Ég skil konur bara alls ekki og þá sérstaklega ekki sjálfa mig. Vitandi það, hvernig get ég farið fram á að nokkur karlmaður skilji mig?

Ég hef reyndar aldrei farið fram á það...

| anna | 3:29 |

comments