Laugurinn stakk upp á því að ég ætti að láta Tóta éta allt jógúrtið og þar með væri málið dautt. Ég þori að fullyrða að Tóti yrði dauður úr matareitrun skömmu síðar og þar sem ég las á heimasíðunni hans nýlega að hann væri ekki búin að framlengja líftrygginguna þá er það ekki góður kostur í stöðunni. Þegar ég hugsa út í það... þó hann væri búin að borga trygginguna - finnst mér líka ólíklegt að tryggingarnar myndu kaupa það að hann hafi valið að fremja sjálfsmorð með því að borða skemmda jógúrt í lítravís, eða massavís, veit ekki hvort þetta er í vökvaformi ennþá enda umbúðirnar óopnaðar og "in mint condition". Þá finnst mér líklegt að við krufningu fyndist far eftir trektina sem ég þyrfti augljóslega að nota til að þvinga hann til að borða þetta og far eftir reipið á höndum og fótum.

Við Tóti höfum hinsvegar komist að samkomulagi um þetta mál. Hann má hafa Star Wars kallana sína uppi sem taka upp tvær bókahillur og er stillt upp í random bardagastellingar og ég má hafa jógúrt í ísskápnum í tveim hillum. Ég sýni með þessu samkomulagi fram á hversu hrikalega dipló ég er þar sem bókahillurnar eru stærri og Star Wars kallarnir minni en jógúrtin. Það er þessvegna orðið ljóst að jógúrtsafnið mitt stækkar ekki svo ég þarf að finna mér nýja söfnunaráráttu.

Annars fann ég fæðingarblett nálægt hægri olboganum á mér í gær. Það getur vel verið að hann hafi verið þarna áður en þá er ég bara búin að gleyma því, enda skoða ég olbogan á mér ekki nærri nógu oft. Hvað um það. Þegar ég sá fæðingarblettinn var ég ekki í neinum vafa um að nú væri ég komin með húðkrabbamein. Þegar ég fór að hugsa nánar út í það er það ólíklegt þar sem ég fer aldrei í ljós og forðast almennt alla útiveru. Ég var samt ekki róleg. Þegar ég fór að sofa lá ég og hugsaði um hvað gæti verið að mér. Alla sjúkdómana sem gætu verið að hrjá mig og jafnvel dregið mig til dauða. Fyrst ég var byrjuð að hugsa um dauðann þá fór ég að pæla í hvort það væri líf eftir dauðann. Mér finnst það ólíklegt svo að vissu leyti er það huggun í sjálfu sér að trúa því að þegar maður er dauður þá veit maður hvort sem er ekki af því sjálfur. Ég andaði léttar þangað til ég fór að hugsa um lífið. Um skuldirnar, rifrildin, fjölskylduna, fríin... Hefði ég ekki verið löt eins og ég er, hefði ég hengt mig í bílskúrnum.

| anna | 12:13 |

comments