Við Tóti vorum í bíó að sjá Crush. Ég er eiginlega hálf sorgmædd ennþá. Sem betur fer keypti ég mörg naglalökk í gær. Ætti að duga mér út vikuna. Ég kaupi eitt glas fyrir hvert "sorg". Ég verð ekki sorgmædd svo oft.

Þessi mynd er ágæt en fékk mig til að hugsa um fyrirgefningu. Í myndinni fyrirgefur aðalpersónan svolítið sem ég gæti aldrei fyrirgefið og ég velti því fyrir mér hvort ég geti nokkuð fyrirgefið yfir höfuð. Í alvörunni fyrirgefið. Þessvegna var endirinn turn off fyrir mig vegna þess að ég skildi hann ekki. Ég skil ekki hvernig fólk getur fyrirgefið suma hluti. Þýðir það að ég sé kaldlynd tík? Eða þýðir það kannski að ég þarf að fyrirgefa svo margt að ég hef aldrei haft mig í það? Kannski þarf ég bara að byrja smátt. Fyrirgefa sjálfri mér soldið, í alvörunni, og byrja svo að fyrirgefa öðrum. Christ.. ég á eftir að hugsa mikið um þetta og því miður eru miklar líkur á að ég komst ekki að neinni niðurstöðu. Eins og þegar maður hringir í fyrirtæki, spyr spurningar og er gefið samband við endalaust mismunandi manneskjur þangað til maður endar á þeirri sem maður talaði við fyrst og er engu nær, um það sem maður spurði um upprunalega, eftir símtalið. Þá er komið að loka spurningunni. Á ég að eyða tíma og orku í að hugsa um þetta? eða á ég bara að loka á þetta all together, ákveða að ég komi ekki til með að fá botn í þetta og spara mér fimm naglalakkskaup í vikunni? Eiginlega hlýtur þetta að vera góð mynd...

Doddi var að uppgvötva 1. apríl í dag. Hann plataði okkur non stop og við höfum ekki hlegið og haft svona gaman lengi.

Doddi: "Mamma, það er einhver að kalla í þig"
Anna: "ha"
Doddi: "Fyrsti apríl!"

Doddi: "Pabbi, ég pissaði í baðið"
Tóti: "Æi Doddi!"
Doddi: "Fyrsti apríl!"

Tóti átti samt lang besta gabbið þegar hann var að elda. Hann opnaði einn skápinn og hrópaði upp yfir sig: "Vaá! Rosalega stórt páskaegg! Ég ætla að borða það einn!" Doddi hljóp til hans og sagði "ég má líka!" -Fyrsti apríl! og allir fóru að hlæja.

Annars hefði ég verið tilvalið fórnarlamb fyrri part dags því ég fattaði ekki að það væri 1. apríl í dag. Það gabbaði mig samt engin. Af hverju datt mér ekki í hug að ræna banka 1. apríl? Snilldar bragð.

Ég var að horfa á Innlit Útlit og þar voru hjón að sýna húsið sitt. Aftur og aftur gáfu þau innanhúsarkitekt kredit fyrir að hafa stungið upp á þessu og hinu og þau fengu verslunarstjóra í húsgagnaverslun til að finna flest húsgögnin fyrir sig. Allt í einu datt mér í hug að þetta fyndist mér glatað ef þetta væri húsið mitt. Ég vil velja sjálf og fá sjálf hugmyndir af því hvernig heimilið mitt lítur út. Mér fyndist glatað að segja: "já hún eitthvað sagði mér að gera þetta svona og hafa þetta svona og hinsegin. Og málarinn sagði mér að hafa eldhúsið svona á litinn" o.s.frv. Heldur fólk að það hafi svona glataðan smekk? Fyrir hvern er fólk að stílisera heimilið sitt? Ég las einhverstaðar að það hefðu ekki allir góðan smekk, og þeir sem hafa hann ekki eiga að stæla þá sem hafa hann. Hvað er góður smekkur annars? Er það eitthvað sem innanhúsarkitektar hafa bara? Hvað gerist ef þú færð þér innanhúsarkitekt með glataðan smekk? Er það sjálfkrafa góður smekkur af því þetta er innanhúsarkitekt? En ef þú fílar ekki stofnana gráa litinn sem arkitektinn velur? Ertu glataður ef þú velur annan lit? Áttu á hættu að missa vini? Sem betur fer er takmark mitt í lífinu ekki að koma heimilinu mínu að í Innlit Útlit eða Hús og Hýbýli. Þetta er mitt eigið heimili og ég kæri mig ekkert um að bjóða alla sem annaðhvort horfa á þátt í sjónvarpinu eða eyða 800 kalli í eitthvað blað velkomna þar inn. En nú fengi ég engin verðlaun frá Atvinnusköpunnarsjóði því hvað ættu allir innanhúsarkitektarnir að gera ef það væru eintómar Önnur þarna úti? BTW.. mér finnst glatað að hafa myndirnar svona lágt á veggnum. Ef það drepur þig að líta upp þegar þú situr þá áttu við vandamál að stríða og ættir að leita til læknis...

Það er ekki til neinn klósettpappír. Ég var að klára hann og ég nenni ómögulega að fara út í búð að kaupa meira af honum. Ég þarf að fara á eftir að sækja Tóta í vinnuna þegar hann er klárar sjálfboðavinnuna. Hann er bara á kaupi til hálf fimm þar sem hann mætir klukkan hálf níu á morgnanna til vinnu en vinnur í sjálfboðavinnu þar fyrir utan. Huggulegt. Enda er hann ekki með köfunarréttindi og má þessvegna þakka fyrir að fá að skrifa fyrst hann getur ekki kafað ofaní málin.

Annars er frústrasjónin yfir sjálfboðavinnunni farin að dofna. Er meira að segja hætt að hugsa út í hvað við gætum borgað af skuldum ef hann fengi borgað fyrir vinnuna sína enda svosem ekkert nema gjaldþrot framundan. Helvítis atvinnulaunasjóðsnefndin er ennþá að ráða ráðum sínum um hvort þeir ætla að borga starfsfólki fréttablaðsins laun sem það á inni hjá fyrrverandi vinnuveitanda sem fór á hausinn á síðasta ári og á meðan telja þúsundkallarnir í vöxtum, vaxtavöxtum og dráttarvöxtum hjá þessu sama fólki vegna þess að maður tínir ekki hálfa til eina milljón upp úr götunni. Þegar upp er staðið verður launaskuldin löngu farin í lögfræðikostnað eða eitthvað þaðan af verra þegar þessir íslensku þegnar fá greidd launin sín. Vinna svo í sjálfboðavinnu myrkranna á milli. Þetta er náttúrlega bilun.

Ég á uppáhalds keppendur í American Idol keppninni. Ég held mest uppá Clay Aiken og Julia DeMato Ef ég ætti að velja á milli þeirra myndi ég velja Clay. Ég varð að taka upp American Idol í kvöld því ég vildi fyrst klára söguverkefnið mitt. Það þarf náttúrlega ekki að taka það fram að ég væri til í að kynnast Simon betur. Hann er brutal en einhver verður að vera það. Þegar ég var búin með söguverkefnið lagðist ég makindalega í sófann að horfa á American Idol og varð ekkert smá fegin þegar Clay komst áfram.

Núna sit ég við tölvuna, John Travolta að vera cool í Broken Arrow í sjónkanum og mér leiðist. Tóti er farin að sofa ásamt börnunum, það virðist vera gegnum gangandi! Hann sofnar alltaf með krökkunum. Glötuð fyllibytta alveg.

Ég var að kíkja á stöð tvö og þar eru Jay og Silent Bob að láta ljós sitt skína og þegar gulhærður pönkari með risastóra hægri hönd kom á skjáinn datt mér í hug Mark Hamill í hlutverki The Trixter í einhverri sjónvarpsmynd sem við Tóti grenjuðum af hlátri yfir. Ég vil meina að þetta hafi verið hans besta performance EVER. Algjör snilld. Ef einhver man eftir þessu og veit hvar er hægt að leigja þetta masterpiece endilega láttu mig vita. Það er alltaf gott að hlæja. En mér leiðist. Ég er ekki einu sinni í stuði til að naglalakka mig. Ætli ég sé orðin þunglynd? VÁ! Það er ekki í lagi með mig. Halló! Að fatta þetta ekki fyrr... Allir sofandi nema ég og PS2! Say no more...

Ég er 60 kg. Ef ég verð orðin 55 kg í júní þá vinn ég veðmálið sem ég gerði við Ingvar og hann verður að halda partý. Hann er búin að segjast vera á leiðinni að halda partý á þriðja ár og ég er orðin frekar leið á að bíða. Grey hann. Ég veðja aldrei nema þegar ég veit að ég vinn. Tóti þolir það ekki, enda er hann löngu hættur að veðja við mig. Hann á það líka til að segja við mig. "You're so superior", með hæðnistón, þegar ég hef rétt fyrir mér sem er alltaf. Eða í 98% tilfella ef ég á að segja satt frá. Ég get ekki farið að taka afhonum tvö prósentin. Það væri einfaldlega ljótt.

Ég velti því fyrir mér hvaða hljóð þetta er sem berst öðru hvoru frá einhverri íbúð hérna í húsinu. Hljómar eins og að einhver hafi tekið mjög, mjög þungan hlut og hent honum þvert yfir stofuna. Í gær nótt, á meðan ég spilaði í playstation, hlustaði ég á par rífast við sundlaugina og einhverja óknyttastráka brjóta flöskur í gríð og erg. Djöfuls ribbalda hverfi sem þetta er að verða...
Annaðhvort það, eða ég er bara orðin svona gömul. hehehe

SKO! Þarna kom hljóðið aftur. Furðulegt...

Ekkert fær maður að hafa í friði. Nú rétt í þessu var Tóti að argast út í Húsavíkur jógúrt safnið mitt sem ég geymi í ísskápnum. Þetta er ansi gott safn, inniheldur fyrstu útgáfu af Léttjógúrt með trefjum frá '97 og eintak af perujógúrt sem var framleidd áður en íslenskum framleiðendum matvæla var gert að gefa upp síðasta söludag. Ég á jógúrt í glötuðu umbúðunum sem var cansellað á fyrstu viku og fimm eintök af trefjajógúrt með bambus, sem varð reyndar aldrei vinsæl. Svo á ég náttúrlega eitt eintak bláberjajógúrtinni sem reyndist vera skyr. Núna heimtar Tóti að ég hendi safninu mínu bara af því það vantar pláss í ísskápinn. Getur hann bara ekki hætt að kaupa inn svona mikinn mat?

Ég get ekki sofið. Ég lá uppí rúmi áðan með hendurnar ofaná sænginni og hlustaði. Sjálfsagt flestir nátthrafnar farnir að sofa, löngu búnir að rífast, og óknyttastrákar allir dauðir áfengisdauða í sófa í einhverju partýi svo ég heyrði ekki rifrildi og engar flöskur brotna bara fuglasöng og þytinn í vindinum. Ég horfði á gardínuna sogast til skiptis út um gluggann, límast við rúðuna, og blásast inn um gluggann þaninn eins og segl. Ég lokaði augunum og hlustaði á fuglasönginn í vindinum í stutta stund. Opnaði þau aftur og horfði á gardínuseglið þenja sig. Ég er svo þreytt. Hvenær sofa fuglarnir eiginlega?

Laugurinn stakk upp á því að ég ætti að láta Tóta éta allt jógúrtið og þar með væri málið dautt. Ég þori að fullyrða að Tóti yrði dauður úr matareitrun skömmu síðar og þar sem ég las á heimasíðunni hans nýlega að hann væri ekki búin að framlengja líftrygginguna þá er það ekki góður kostur í stöðunni. Þegar ég hugsa út í það... þó hann væri búin að borga trygginguna - finnst mér líka ólíklegt að tryggingarnar myndu kaupa það að hann hafi valið að fremja sjálfsmorð með því að borða skemmda jógúrt í lítravís, eða massavís, veit ekki hvort þetta er í vökvaformi ennþá enda umbúðirnar óopnaðar og "in mint condition". Þá finnst mér líklegt að við krufningu fyndist far eftir trektina sem ég þyrfti augljóslega að nota til að þvinga hann til að borða þetta og far eftir reipið á höndum og fótum.

Við Tóti höfum hinsvegar komist að samkomulagi um þetta mál. Hann má hafa Star Wars kallana sína uppi sem taka upp tvær bókahillur og er stillt upp í random bardagastellingar og ég má hafa jógúrt í ísskápnum í tveim hillum. Ég sýni með þessu samkomulagi fram á hversu hrikalega dipló ég er þar sem bókahillurnar eru stærri og Star Wars kallarnir minni en jógúrtin. Það er þessvegna orðið ljóst að jógúrtsafnið mitt stækkar ekki svo ég þarf að finna mér nýja söfnunaráráttu.

Annars fann ég fæðingarblett nálægt hægri olboganum á mér í gær. Það getur vel verið að hann hafi verið þarna áður en þá er ég bara búin að gleyma því, enda skoða ég olbogan á mér ekki nærri nógu oft. Hvað um það. Þegar ég sá fæðingarblettinn var ég ekki í neinum vafa um að nú væri ég komin með húðkrabbamein. Þegar ég fór að hugsa nánar út í það er það ólíklegt þar sem ég fer aldrei í ljós og forðast almennt alla útiveru. Ég var samt ekki róleg. Þegar ég fór að sofa lá ég og hugsaði um hvað gæti verið að mér. Alla sjúkdómana sem gætu verið að hrjá mig og jafnvel dregið mig til dauða. Fyrst ég var byrjuð að hugsa um dauðann þá fór ég að pæla í hvort það væri líf eftir dauðann. Mér finnst það ólíklegt svo að vissu leyti er það huggun í sjálfu sér að trúa því að þegar maður er dauður þá veit maður hvort sem er ekki af því sjálfur. Ég andaði léttar þangað til ég fór að hugsa um lífið. Um skuldirnar, rifrildin, fjölskylduna, fríin... Hefði ég ekki verið löt eins og ég er, hefði ég hengt mig í bílskúrnum.

Tóti kom við hérna heima, náði sér í bók, kallaði í Jóhönnu og gerði sig líklegan til að fara aftur. Ég spurði: "Hvað ertu að gera með þessa bók?" Hann svaraði: "Ég ætla að fara að lesa." Ég horfði á hann með spurningasvipnum mínum og hann hélt áfram: "Já, hvað á ég að gera á meðan Jóhanna er í karate, ég ætla að lesa í bílnum." Áður en hann fór sagði hann mér að útibússtjórinn í bankanum okkar hafi hringt í sig áðan út af heimild sem er að falla úr gildi. Tóti veit kannski meira en ég. Kannski er hann að venja sig við það að búa í bíl án minnar vitneskju og þá verður hann betur undir það búin þegar sá dagur kemur að við þurfum að flytja í bíl. Annars gef ég okkur eitt og hálft ár fram að gjaldþroti með þessu áframhaldi.

Ef þú vilt veðja um hvað við eigum langt eftir vil ég benda þér á Lögregluna í Reykjavík því það er bannað held ég. -Að veðja.

Ég er að reyna að koma mér í ræðustuð og það gengur rosalega illa. Ég var búin að lofa sjálfri mér því að vera ekki á síðustu stundu með þetta tjáningarverkefni en ég stóð ekki við það. Nú er ég þreytt, með hausverk frá helvíti og í fullkomnu óstuði.

Til að reyna að hressa uppá mig fór ég út í Háskólabíó og keypti mér popp. Það er töluverður vandi að keyra með popppoka í framsætinu svo ég keyrði á 20 km hraða heim og hélt hlífskildi yfir poppinu allan tímann. Ég þori að fullyrða að þetta sé í fyrsta skipti sem ég keyri á löglegum hraða hérna í hverfinu.

Tóti kafnaði næstum því á suðusúkkulaðinu sem hann var að borða þegar ég sagðist vera á leiðinni út í bíó að kaupa mér popp. Honum finnst það svo hrikalega hallærislegt. Ég bað hann einu sinni um að gera þetta fyrir mig og hann lagðist instantly í flensu og komst ekki út. "Taktu allavega handklæðið af hausnum á þér" tautaði hann undan sæng í sófanum. Christ. Þó að ég fari í joggingbuxum og strigaskóm út þá eru takmörk fyrir því hvernig ég fer til fara út í bíó!! Sést hversu lítið maðurinn minn þekkir mig í raun og veru.

Það hræðilegasta sem Tóti veit er fólk í joggingfötum. Fólk í joggingfötum eru lúðar svo núna er ég Anna lúði. Ég ætla að vera Anna lúði í allt kvöld og ég er meira að segja búin að setja handklæðið aftur á hausinn til að undirstrika lúðann í mér. Þegar ég er búin að skrifa þetta næ ég í blettótta hlýrabolinn minn og fæ mér baunir beint úr niðursuðudósinni. Þá getum við Tóti farið í prump keppni eftir Sopranos. Mér líkar soldið vel við að vera Anna lúði stundum. Það veitir manni ákveðið frelsi að vera lúði. Að vera lúði er gott.

Jæja. Þá er ég búin með ræðuna mína sem var hörmuleg. Ég er hinsvegar læknuð af höfuðverknum og ætla upp í rúm, í joggingbuxunum, að vekja Tóta og athuga hvort ég geti dregið hann á tálar - í joggingbuxum. Geti ég það ætla ég að flokka það sem súperpower. Anna lúði, hallærislega tálkvendið í joggingbuxunum! Coming soon to a theatre near you! -að kaupa sér popp...

Ég er búin að komast að niðurstöðu varðandi fyrirgefningu. Til þess að geta fyrirgefið þarftu að skilja af hverju viðkomandi gerði það sem hann gerði. Þegar þú skilur af hverju ertu komin á vegin sem liggur að fyrirgefningu.

Ég skil af hverju vinkonurnar gerðu þetta í myndinni og ég skil núna af hverju hún fyrirgaf þeim. Ég hefði gert það líka.

Dr. Sváfnir, gúrúinn minn, verður kátur þegar hann fréttir að ég sé komin að þessari niðurstöðu. Hann segir alltaf að ég sé með of mikið hatur í blóðinu.

Ég byrjaði daginn í dag á góðverki og er þar með búin að brjóta áramótaheit mitt um að gera engin góðverk á þessu ári. Ég gaf manni í hverfinu start því hann var rafmagnslaus. [Æi ég nenni ekki að skrifa þetta politically correct eins og bíllin var rafmagnslaus.] Þetta er Bens og þegar ég kom að honum, manninum, var hann að rembast við að fá start frá WV Golf og ekkert gekk. Ég var ekkert rosalega hissa.

Kom ekki Anna to the rescue og þegar hann var búin að tengja startkaplana í Peugeot-inn minn þá rauk Bensinn í gang. Ég er ekki frá því að mér hafi liðið eins og Láka þegar hann gerði góðverk í fyrsta skipti. Fann undarlega ánægjutilfinningu sem ég kannast ekki við að hafa upplifað áður... eða var það þegar ég hleypti úr dekkinu hjá honum þegar hann var að aftengja kaplana?

Djöfull leiðist mér ógeðslega að þurfa að hringja í Tóta í tíma og ótíma núna. Eins og allir vita er heilmikið fyrirtæki að reka heimili í dag og nauðsynlegt að synca alla saman. T.d. er gott fyrir Tóta að vita að ég er búin að fara út í búð svo hann fari ekki og kaupi sömu hlutina og ég var að kaupa á leiðinni heim úr vinnunni. Fyrir utan alla litlu hlutina eins og þegar ég finn ekki Karatedótið hennar Jóhönnu og þarf að spyrja hann hvar það er, vantar bankaupplýsingar eða þarf að komast að því hvort búið sé að borga þessum lögfræðingi og hinum. Nú þurfa öll þessi samskipti okkar að fara fram í gegnum síma vegna þess að yfirmennirnir hans ákváðu að loka á msn þjónustu starfsfólksins. Líklega til að hamla það að fólk væri að "kjafta" á msn allan daginn.

Ég veit mannabest að Tóti er ekki að "kjafta" á msn því það liður oft mjög, mjög langur tími þangað til hann svarar mér, en ég veit að hann hefur fengið skilaboðin og er þessvegna róleg. Ólíkt því sem nú er. Ég trufla hann í tíma og ótíma, hringi í hann þegar hann er upptekin að taka viðtal í hinum símanum og þar fram eftir götunum. Það er töluvert auðveldara að ignora msn skilaboð á skjánum og halda áfram að einbeita sér að verkefninu sem þú ert að vinna en að ignora símhringingu. Það er líka óþolandi þegar Tóti þarf mína hjálp við heimildaöflun á netinu að nú sendir hann póst og biður mig um hitt og þetta. Þegar ég skil ekki alveg hvað hann er að meina verð ég að svara póstinum og þannig gengur þetta þangað til niðurstaða er komin í hvað hann vildi að ég gerði. Þetta getur tekið óratíma og rænir mann athygli frá því sem maður er að gera því maður er alltaf að tékka á póstinum. Ef maður fær msn skilaboð getur maður fengið á hreint strax hvað hann vill og sent honum slóðina. Ég þori að fullyrða að þetta rænir að sama skapi athygli Tóta þar sem hann er alltaf að bíða eftir svari frá mér og stundum liggur honum á, þá hringir hann og ég verð pirruð því hann er að trufla mig í vinnunni

Mest óþolandi er náttúrlega að Tóti er aldrei búin að vinna fyrr en eftir dúk og disk og mismuandi lengi eftir dögum. Áður en lokað var fyrir msn þá gat hann sent mér skilaboð (ég er tengd heima) og látið mig vita ef hann tefst eða jafnvel kemst ekki heim þann daginn því það þarf að gera þetta og hitt. Nú þarf hann að hringja í mig til að láta mig vita sem er augljóslega verri kostur því ég eipa á hann í símann í hvert skipti og spyr hvenær hann eigi að fá borgað fyrir að vinna þessa yfirvinnu og þar fram eftir götunum. Símtalið rænir hann ca 10 mín plús 20 mín mental sjokkið sem hann er í þegar ég er búin að skella á. Í gamla daga þá sendi ég bara endalaus msn skilaboð þar sem ég kalla hann öllum illum nöfnum en hann svaraði seint og þá yfirleitt "ég veit :-/ " Sem segir mér að hann hafi haldið áfram að vinna, geymt msn gluggan frá mér einhverstaðar í bakgrunninum og á meðan hann gat einbeitt sér við vinnuna fékk ég útrás á msn. Allir kátir.

Hvort ætli sé dýrara? Að hafa starfsmenn í símanum eða á msn? Nú ætla ég að hringja í Tóta því ég þarf að vita hvenær hann kemur heim. Vonandi er ég ekki að trufla greyið of mikið í vinnunni.... helvítis rugl sem þetta er.

Á mínum vinnustað er starfsfólki treyst fyrir msn, irc, tölvupósti og síma. Fjórar leiðir til að misnota tímann í vinnunni. Ekkert okkar gerir það hinsvegar. Við erum traustsins verð. Hey.. er þetta ekki helv gott slógan? "Við erum traustsins verð" Neee.. glatað.

Annars er ég búin að vera í brjáluðu skapi síðan í morgun. Það er búið að taka upp ákveðið ferli í vinnunni sem er farið að pirra mig og ég er orðin gjörsamlega á móti því. Nú. Ég hitaði mig upp í þvílíkt brjálæðis-skap áður en ég settist að réttu mönnunum til að tala um málið og þegar á hólminn var komið og þeir hlustuðu á rökinn þá var þetta auðsótt mál. Compromise var það heillin. Ég fæ næstum því það sem ég vil og þeir fá næstum því það sem þeir vilja. Allir næstum því sáttir. Það var nú gott en ég var ennþá í brjáluðu skapi. Ég hafði ekki fengið útrás fyrir vonda skapið á fundinum því hann fór svo vel fram þannig að ég endaði með að reyna pikka fight við aðra starfsmenn allt fram að hádegi. Engin nennti að rífast við mig svo mér datt í hug að hringja í Tóta, hætti við og fór að vinna eins og geðsjúklingur til að losna við pirringin. Ég er ekki ennþá laus við þennan uber pirring sem er í mér. Aumingja Tóti fær líklega að kenna á því þegar hann kemur heim. Gúddí, hann tekur svo hressilega á móti, þá lagast ég kannski í skapinu.

In the meantime.. djö.. best að fara að taka til...

Ég er í tómu tjóni. Þegar ég tygg heyrast skrítin hljóð úr kjálkanum á mér eins og hann fari bráðum að detta af. Hárið á mér er svo rafmagnað að það límist við andlitið á mér og ég hef ekki undan að blása því í burtu eða strjúka það frá andlitinu svo er ég að fá hálsbólgu. Ég braut nögl í dag og fékk bólu á kinnina. Ég næ ekki helvítis trefjunum, úr rúnstykkinu sem ég fékk mér í hádeginu, burt úr tönnunum á mér svo er mér illt í herðunum og klæjar í nefið og ég held að ég sé með harðlífi...

Það situr stór randafluga um líf mitt. Mér varð á að opna út á svalir til að lofta út, geri það aldrei aftur. Samt... frekar randafluga en geitungur. Nú þarf ég að kenna krökkunum að maður lemur helst ekki svona stórar randaflugur og drepur þær. Þær eru of stórar og það kemur bara stór jukk klessa einhverstaðar sem engum langar að þrífa. Best er að reyna að tala um fyrir henni fyrst og útskýra hversu hættulegt umhverfi íbúðin okkar er. Benda á að líkurnar á því að hún eignist fjölskyldu og börn minnka með hverri mínútunni [fluguárinu] sem hún hringsólar í kringum ljósið í stofunni.

Hún er farin. Skynsöm fluga. Hver segir að ofbeldi leysi öll vandamál...

Ahhhhhhhhhhh

Ég er búin að taka til í allri íbúðinni og klukkan ekki orðin þrjú! Ég er að hlusta á Sir Duke með Stevie Wonder og rifjast ekki upp fyrir mér auglýsingin frá Landssímanum þar sem þeir notuðu þetta lag við myndskeið af stelpu með gamaldags vasadiskó að fíla sig í strædó og slagorðið var "mannstu þegar þú hafðir engar áhyggjur?" Ég brosi út að eyrum og fæ tár í augun þegar ég sé þessa auglýsingu því hún capturar nákvæmlega þetta tímabil, þegar maður hafði ekki áhyggjur. You can feel it all over....

Ég er með hausverk úr helvíti. Það er greinilegt að ég er farin að reskjast fyrst ég þoli ekki smá djamm til klukkan fjögur á laugardagsnótt. Nú vildi ég óska að ég hefði viku til að jafna mig.

Ég er þreytt og ég hef hausverk og mér er óglatt og mér finnst vond reykingarlykt af mér og ég braut nögl og ég er þyrst og ég er sjúskuð og ég er með úfið hár og ég nenni ekki að klæða mig og ég nenni ekki í bað og ég nenni ekki að hreyfa mig og mér er svo illt og... Ég er svo fegin að skákfélagið cansellaði fundinum sem átti að vera í morgun klukkan 11. Ég náði ekki meðvitund fyrr en klukkan hálf eitt, hefði ekki getað teflt worth shit.

Ég sá Írafár in action í gær. Ég skil ekki af hverju Birgitta Haukdal er svona hötuð af sumu fólki eins og meðlimum Rottweilerhundanna. Nei ok, ég skil af hverju hundarnir hata hana enda hættu þeir að selja eftir að Írafár varð vinsæl hljómsveit. Augljóslega kaupa foreldrar efni frá Írafár framyfir Rotweiler af uppeldislegum ástæðum. Mér finnst Birgitta Haukdal rosalega flott stelpa sem kemur vel út úr öllum viðtölum sem ég hef séð hana í vegna þess að hún er einlæg og tilgerðarlaus. Er það að pirra fólk kannski? Ég veit það ekki, hún fer allaveg ekki í taugarnar á mér, mér finnst hún frábær og líklega ein besta popp fyrirmynd smástelpna sem komið hefur fram á sjónarsviðið í mörg ár.

Verð samt að viðurkenna að mér finnst eurovision lagið ekki flott en það hefur ekkert með Birgittu að gera. Þó Celine Dion myndi ljá laginu rödd sína væri það glatað. Því er óviðbjargandi. Oh.. mér er óglatt og illt í maganum og með hausverk...

Ég finn að nú þarf ég að fá mér einhvern þynnkumat. Síðast þegar mér leið svona fór mig allt í einu að langa í sviðasultu og þegar ég var búin að kaupa hana og borða þá leið mér eins og nýslegnum túskildingi. Hörð, köld og glansandi. Mér leið vel aftur. Nú langar mig bara ekki í sviðasultu. Mig langar bara að deyja. Ég er svo þreytt en ég er ekki syfjuð. Ég á eftir að eyða deginum upp í rúmi að vorkenna mér þangað til ég finn matinn sem bjargar lífi mínu...

ANNA!! How to Make your penis bigger and thicker!!

Þetta fer að verða soldið þreytandi...

Subject: Enlarge Your Size & Self Esteem Anna!

Án gríns...

Ég var að skoða movabletype.org og sá að það er komin ný plugin síða. Ég held að ég þurfi að ná mér í nokkur plugin. Ég hlakka ekkert smá til Páskanna.

Þegar ég vaknaði áðan fann ég ekkert hatur í blóðinu. Bara áfengi.

Memorable quotes:
"Þú varst svo miklu vinalegri síðast" -Agnes
"Ég sást ekki heima hjá mér á þessum aldri, var alltaf hjá viðhaldinu" -Eiríkur
"Sagði hún blíðlega" -Kolla
"Ég stjórna þessu ekki" -Sigurjón
"Ég hef krufið einn frosk, rottur, svín og menn" -Atli
"Ég var að horfa á sjónvarpið í útvarpinu í bílnum" -Garðar
"Ég þekkti þig ekki" -Finnur
"Ég er farin á barin að ná í drykki og sígarettur og svo djömmum við saman fram á morgun, skilið?" -Hjördís
"Stelpur plís hættiði þessu, ég get ekki staðið upp" - Tóti
"Maðurinn þinn er búin að bjóða okkur í mat!" -Lena
"Vei við fáum pulsur" -Anna
"Skuggabarinn lokaði fyrir tveimur árum" -Barþjónn
"Nei þetta átti að byrja klukkan átta" -Palli
"Hvernig ferð þú að því að eiga svona fallega konu?" -Brynhildur
"Ég tek þig á orðinu" -Silja
"Billy Jean is not my lover" -Biggi
"Ég myndi fara beint í djúpu laugina og byrja á C" -Árni
"Þetta er ýsurúlla" -Þjónn um humarsúpuna
"Er þetta skreið" - Anna um annað unidentified object í humarsúpunni
"Get down on it" -Cool and the gang. Sama lagið í lúppu í heilar 90 mín fyrir matinn. Góð þessi skeiðklukka sem ég fékk í morgungjöf á brúðkaupsdaginn.[Borgin klikkar ekki sjá síðustu árshátíð Fréttablaðsins og tónlistarstefnu Borgarinnar þá.]
"Leyfum stelpunum að draga... Stjáni, komdu hingað píkan þín!" - Guðmundur
"Þú mátt eiginlega ekki hitta konuna mína aftur" -Hafliði
"Hvert fóru allir" -Árni

[A: Ég verð að kvóta Hafliða líka.
T: Heldurðu að það sé nóg pláss á Internetnu?]

Réttabandið playlist:
Birta
Sunday bloody sunday
Billy Jean

Réttabandið:

Kristján á trommur [Ragga Bjarna style]
Palli á bassa
Biggi á blásorgeli og vocals
Jakob á gítar acustic
Freyr á gítar acustic
Guðmundur á harmonikku fór algjörum hamförum á sviðinu. Ég hélt að þetta væri ekki hægt. Takk fyrir að kynna mig fyrir nýrri lífsreynslu. Að finnast harmonikkuleikarinn sexy og cool. [Now there's a sentence I never thought I'd type]

Árshátíð Fréttablaðsins 2003

Ég áttaði mig á því, í gærkvöldi, að ég fer í gegnum sömu rútínuna í hvert skipti sem ég fer út að skemmta mér. Ég byrja á að fara í bað. Þegar ég er búin í baði fer ég að leita mér að fötum. Ég klæði mig að meðaltali í 4-5 boli, 2 pils og 4 buxur áður en ég finn eitthvað sem ég vil vera í. Að lokum máta ég skó þangað til ég er komin með útkomu sem mér líkar vel við. Þá mála ég mig og set á mig skartgripi. Ég er tilbúin... eða hvað?

Ég lít í spegil og byrja að tína af mér skartgripina. Byrja á að taka úr mér eyrnalokkana, þá skipti ég út fína "djamm" hálsmeninu fyrir það sem ég er með á hverjum degi. Silfur fimm arma stjörnu í silfur keðju. Þá er komið að því að taka af sér hringana. Á endanum er ég eingöngu með giftingarhringinn. Ef ég endaði í pilsi þá skipti ég yfir í buxur og ef ég valdi háhælaða skó skipti ég yfir í háhæluð leðurstígvél. Hvort ég fer út með gleraugu eða linsur virðist vera algjörlega random þó ég sé í 70% tilfella með gleraugu. Að mörgu leyti finnst mér það ágætt. Þá hef ég eitthvað til að fela mig á bakvið. Já.. ég eyði alltaf heilmiklum tíma í að setja upp á mér hárið en tek það niður áður en ég geng út í leigubíl eða tveimur tímum eftir að ég fer út. Furðulegt.

Í gær spurði ég sjálfa mig: why!? Af hverju geri ég þetta í hvert einasta sinn sem ég er að fara út að skemmta mér? Er ég ekki búin að átta mig á því ennþá að ég fíla ekki skartgripi, pils og háhælaða skó? Ég segi nú bara eins og sumir. Ég skil konur bara alls ekki og þá sérstaklega ekki sjálfa mig. Vitandi það, hvernig get ég farið fram á að nokkur karlmaður skilji mig?

Ég hef reyndar aldrei farið fram á það...

Það er með ólíkindum hvað mér finnst brennt ristað brauð gott á bragðið og þá er ég að tala um brauð sem er svart báðu megin. Að sama skapi fer fátt eins mikið í taugarnar á mér þegar aðrir fjölskyldumeðlimir fikta í brauðristarstillingunum og brauðið mitt hoppar upp úr ristinni hlandvolgt og náfölt. Nágrannar mínir vita upp á hár hvenær ég fæ mér þetta góðgæti vegna þess að ég á reykskynjara sem virkar.

Brennt brauð er ekki eina brennda fóðrið sem mér finnst gott. Brennt poppkorn er með því betra sem ég fæ en bara þetta sem ég bý til sjálf í stóra popp pottinum mínum. Ég hef reynt að ná sama árangri með örbylgjupoppi en það verður yfirleitt bara að ösku eða einum samanbrenndum popp hnullungi sem meira að segja mér finnst ólystugur. Svo er það blessað lambakjötið. Ég hef komið mér upp aðferð við að grilla lambakjöt sem skilar mér sneiðunum nákvæmlega eins og ég vil hafa þær. Öðru megin lítur sneiðin mín út fyrir að vera til manneldis en hinu megin er hún kol-bika-svört. Best þykir mér svo ef kjötið er hálf hrátt að innan. Þetta eru kannski bara leifar af fyrra lífi mínu sem hellisbúi að experimenta með eld með misjöfnum árangri.

Annars er þetta er nú allt gott og blessað nema að ég las um daginn, eða heyrði, að brenndur matur innihéldi mökk af krabbameini og fólk sem leggði sér svona brunarústir til munns væri í bráðri lífshættu. Það kemur samt ekki að sök þar sem ég kann því vel að "live on the edge". Maður á líka að "vera" það sem maður borðar. Þá er ég viðbrunnin eða jafnvel burnout... það er ekki eins gaman.

Líklega er þetta eitthvað chemical imbalance í líkamanum eða þá að ég er að búa mig undir vistina í neðra.

Ég fékk eftirfarandi bréf frá systur minni eftir að ég hafði lofað að senda henni uppskrift af frosting tertunni hennar ömmu Fanney fyrir löngu síðan:

Systir góð,

Ég hef beðið í angist minni. Nú, þegar vindar snúast til vesturs og hafið lygnir, mála ég myndir af hvítu kremi. Hvern dag er klukkan slær þrjú vaknar unnusti minn af miðdegislúr og gengur uppreistur til eldhússins. Hann þefar og lítur í kringum sig, en þegar honum er ljóst að í dag eins og aðra daga fær hann aðeins smákökur ellegar pönnukökur með bláa kaffinu sínu, skolar hann burt stírunum með söltum tárum.

Ég er miður mín, hann er þunglyndur og við bíðum og bíðum.

Bíðum og bíðum og bíðum.

Bíðum og bíðum og bíðum og bíðum,

eftir uppskrift frá þér...

Þín elskulega yngri systir,
Júlía.

Hér er uppskriftin elskulega yngri systir:

Það sem þarf í þessa köku er eftirfarandi:

Botnar:

100 g smjörlíki
200 g sykur
2 egg
200 g hveiti
3 tsk lyftiduft
3 msk kakó (Kötlu kakó)
1 tsk salt
1 tsk vanilludropar
1,5 dl mjólk

Krem:

1 bolli sykur
1 msk vatn
1 msk síróp
2 eggjahvítur

Botnar:

Smjörlíki og sykri hrært saman þangað til orðið jafnt. Þá er eggjunum bætt út í og hrært áfram. Öllu hinu jukkinu blandað saman við en þá er mjög mikilvægt að hræra rólega eftir að hveitið er komið út í svo kakan verði ekki klesst. Bakað á neðstu rim við ca 200 gráður þangað til botnin er laus frá formbrúnunum.

Krem:

ATH! Botnarnir verða að vera búnir að kólna áður en byrjað er á kreminu, annars lekur kremið af og þá er kakan ónýt.

Sykurinn, vatnið og sírópið sett saman í pott og sett á fullan hita. Á meðan þetta er að hitna, þeytir maður hvíturnar vel. Þegar sykurinn freyðir og er orðin gulllitaður lætur maður hann leka í mjórri bunu útí hvíturnar sem eiga að þeytast á meðan. Þeytt í ca mínútu eftir að allt er komið í skálina. Það þarf að setja kremið strax, eftir að þú ert hætt að þeyta, á kökuna því það verður fljótt mjög klístrað og þá er vonlaust að eiga við það.

Muna eftir að setja upp þessa mini poll.

Ég get brjálast á sjálfri mér. Ég er búin að vera að vinna í nýju síðunni minni. BTW þá byrjaði ég á enn einni því "nýja" síðan mín var búin að vera svo lengi í vinnslu að ég var orðin leið á henni. Ég hætti þessvegna við að hafa hana og er að byrja á enn einni. Mér gengur nú samt töluvert betur en venjulega af því að ég ákvað að gera þetta skipulega í þetta skipti. Nú. Eitt af því sem ég vil hafa á forsíðunni er uppfletting í símaskrá af því ég nota síðuna sem upphafssíðu og nota uppflettinguna í símaskránni heilmikið í vinnunni til að fletta upp póstnúmerum hjá fólki sem þykir sjálfsagt að maður viti hvað póstnúmerið er hjá þeim. Ég veit að það er 200 í Kópavogi og 201 í nýju hverfunum þar. Ég veit ca hvar 101 er, 107 og 105. That's it folks. Þar með er póstnúmeraviska mín uppurin og ég mun aldrei leggja póstnúmer á minnið. Aldrei. Ég er búin að eyða sem samsvarar tveimur klukkutímum í að ná helvítis uppflettingunni réttri því hún opnaði alltaf tvo glugga. Christ. Ég er að vinna í undirsíðunum og fattaði allt í einu að ég vildi ekkert hafa uppflettinguna á undirsíðunum. SVO ÉG EYDDI ÚT TVEGGJA TÍMA VINNU. Ógeðslega pirrandi. Ég er samt komin ótrúlega langt miðað við vinnuna sem ég er búin að leggja í þetta. Ég fer að taka að mér heimasíðugerð í MT fyrir sanngjarnt* verð. Ekki bætir úr skák að Dórið sendir mér sms á klukkutíma fresti og skammar mig fyrir að uppfæra ekki song of the week sem er synd því ég var búin að finna lag og alles. Ég bara nenni ekki að eyða tíu mínútum í það.

Ég verð ekkert smá fegin þegar ég er búin að setja síðuna upp í MT það sparar ekkert smá mikla vinnu við að halda þessu við. Ef þetta væri ekki svona andlega hreinsandi myndi ég ekki nenna þessu. Já, hirð Tóta, ég er búin að laga kommentin hjá mér svo þið getið ekki kvartað yfir því lengur. Permalinkarnir sem einhver var að væla yfir koma ekki fyrr en hin síðan mín kemur upp. hehehe.. dettur mér í hug. Hmmm... jebb.. geri það.

*uppsprengt

Mér þykir rétt að taka það fram að ég hef tekið gleði mína að nýju. Ég átti símauppflettinguna á servernum því ég var ekki búin að uplóda nýja skjalinu. Gleði...

Ef hann Óli verður ekki stoltur af mér núna þá verður hann það aldrei. Búin að setja inn php forrit á nýju síðuna mína sem virkar. Ég hélt að ég myndi ekki lifa þann dag. Magnað.

Ég var að fara að slökkva á tölvunni þegar ég rambaði inn á badabing.is og bara varð að taka prófið sjálf.

fokking magnað.

Þegar ég leit í spegil í morgun var eins og einhver hefði verið að leika sér með image levels í photoshop og klúðrað málunum hrikalega. Ég var græn í framan. Svartir baugarnir voru á sínum stað ásamt bólunni sem ég fékk á hökuna um daginn og virðist vera komin til að vera. Ég er búin að sitja við tölvuna í öllum frístundum síðan á miðvikudaginn og ég hefði ekki komist upp með að mæta í vinnuna án þess að fara í bað.

Í baði velti ég því fyrir mér hvort það væri rétt, fyrst ég er græn í framan, að kaupa grænt meik því eins og allar konur vita á að kaupa meik sem er einum tón ljósari en sá sem er á skinninu á manni. Ég nota lit sem heitir Blonde og er frá... christ.. ég man það ekki í augnablikinu. Ætli maður geti fengi minnisleysi metið sem örorku? Allavega. Meikið heitir Blonde og ég er allt annað en Blonde. Tilraunir mínar til að vera blonde hafa allar mistekist hraparlega og ég má í raun og veru þakka fyrir að vera ennþá með hár á hausnum en það er önnur saga. Mér var ekki ætlað að vera ljóshærð. Það er húðin á mér sem er ljós, nánast hvít. Ef ég fer hinsvegar í ljós þá verður hún grá. -eða með svona grá svörtum tón. Þessvegna fer ég ekki í ljós. Skárra að vera hvítur en grár. En er ekki skárra að vera grár en grænn? Oh the agony of choice...

Auðvitað veit ég af hverju ég er græn. Ég er græn af svefnleysi og gamma geyslum frá skjánum mínum og óhollu matarræði og kókþambi og loftleysi og hreyfingarleysi. Ekkert sem er ekki hægt að breyta til betri vegar en ekki fyrr en ég klára heimasíðuna mína.

Klassískt að fá svona productive kast og eyða því í heimasíðugerð þegar ég ætti að vera að læra fyrir próf.