Ég er sucker fyrir sítrónu og lime nammi.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fékk árlegan toll hjá hásum börnum mínum sem eyddu deginum syngjandi um alla borg til að eignast nóg nammi upp í tollinn sem þau þurfa að borga fyrir... eitthvað sem mér dettur í hug rétt bráðum.

Þetta er samt merkilegt, þetta með sítrónu og lime bragð. Þessi smekkur minn fær alls ekki að njóta sín hér í heimalandi mínu vegna þess að nammitegundir með þessu bragði er af mjög skornum skammti. Tökum til dæmis Chubba Chubbs sleikjóa. Besti sleikjóinn er náttúrlega þessi með sítrónubragðinu og það jaðrar við kraftaverk að finna einn slíkan í sjoppum á höfðuborgarsvæðinu. Dettur mér í hug... ætli þeir fari allir út á land? Hmm....

Þegar ég kaupi mér litaða póló lengju er rúmlega helmingur rauður eða vínrauður óþverri. Restin skiptist þannig: 4 appelsínugulir, 2 grænir og 1 gulur. Maðurinn minn, sem finnst rauði óþverrinn bestur, fær vonda helminginn og ég borða fyrst þessa appelsínugulu, svo þessa grænu og að lokum, eftir að ég er búin að skola græna bragðið úr munninum með einum lítra af vatni, fæ ég mér himneskan gulan póló hring... sem endist í 30 sekúntur. Glatað.

Í Bandaríkjunum fékk ég hinsvegar að njóta mín í botn. Í stórmarkaðnum sem fjölskyldan sem ég dvaldi hjá verslaði var risastór nammibar og þar var allt nammi sorterað bæði eftir tegund og litum. Ef það er ekki svona fyrirkomulag í himnaríki þá vil ég ekki fara þangað. Ég efast ekki um að þetta er svona í neðra. Maður valdi sér bara gult og grænt nammi í poka, borgaði klink fyrir og góssið entist fleiri vikur þó maður hámaði í sig eins og manni væri borgað fyrir það.

Já, ef þú ert einhverntíman staddur/stödd í USA ekki vera hissa þótt fólk beri í þig gult og grænt nammi í gríð og erg. Ég laug því í viðtali við Good Morning America að allir Íslendingar væru svona, hefði eitthvað með genin að gera og það að við værum öll þremenningar. Þeir keyptu það. Suckers...

| anna | 18:08 |

comments