Ég er fullkomlega andlaus. Eyddi allri andagift minni í smásögu sem ég skrifaði og skilaði í dag sem verkefni fyrir skólann. Þetta er mjög döpur saga sem ég skrifaði og sem betur fer ekki byggð á eigin lífsreynslu fyrir utan uppvask hlutann.

Nú sit ég gjörsamlega og algerlega andlaus við tölvuna í vinnunni og úti skiptast bókstaflega á skin og skúrir. Dettur mér í hug það sem ég sagði um daginn þegar ég var spurð af hverju ég blogga ekki oftar. Ég hef nákvæmlega ekkert að segja. Ekkert til málanna að leggja, hef eiginlega ekki einu sinni skoðun á stríðinu sem geisar núna í Írak, nema að ég er á móti því að fólk sé meitt. Já, held að masókistar vilji láta meiða sig en það er þeirra mál. Ég hef hinsvegar fullt af skoðunum en flestar eru á einhverju sem fólki er sama um eða nennir ekki að pæla í. Ég hef til dæmis skoðun á því hvernig fólk á að kaupa sér föt. Ég þoli ekki að sjá karlmenn með ýstru ganga um í jökkum sem eru 4 nr of stórir á þá en.. ná yfir ýstruna. Það pirrar mig sérstaklega að sjá þetta meðal alþingismanna og fréttamanna. Ég gef venjulegum mönnum hinsvegar svigrúm en samt varla. Ég þakka Indriða sem reyndi að kenna mér í Iðskólanum þetta viðhorf. Indriði minn. Þú kenndir mér allavega þetta. BTW, takk fyrir að banna mé r að taka kúrsinn þinn utanskóla, það varð til þess að ég hætti í skólanum sem er það besta sem ég hef gert því ég get ekki hugsað mér að vinna fyrir mér sem saumakona. Hefur ekkert að gera með iðnina sjálfa, hefur að gera með mig. Ég get ósköp vel saumað en mér finnst leiðinlegt að sauma flíkur sem mér finnst ekki flottar. Þarf að segja meira? Þúsund kossar, takk takk!

Þetta var nú bara smá útúrdúr sem hefur ekkert með mínar skoðanir að gera. Þetta var staðreynd.

Aftur að andleysi mínu. Það er algjört. Ég veit ekkert hvað ég á að segja. Skil í raun og veru ekki af hverju ég er að rembast við að skrifa eitthvað, hef ekkert annað að gera. -í bili allavega. Það breytist klukkan fimm. Klukkan fimm ætla ég að stíga upp í minn bíl, sem ég er ástfangin af, ná í Dodda kodda strákinn minn á leikskólann og heyra hann segja: "Er hrí?" Hann verður svo kátur þegar ég segi já að hann á eftir að dansa um í fatahenginu og ég á eftir að hafa fullt í fangi með að ná honum heim. Þar sem leikskólinn er hinumegin við bílaplanið heima hjá mér löbbum við heim. Tökum kannski léttan Batman á leiðinni ef veður leyfir. Heima hjá mér er köld pizza síðan í gær sem ég sé í hyllingum. Þegar ég er komin heim ætla ég að stinga pizzu í ofnin, opna mér bjór, sitja við eldhúsborðið og sötra þangað til pizzan verður orðin heit. Þá ætla ég að háma hana í mig með áfergju. GrrSleeeeeffffff. Þegar ég er búin að því veit ég ekki alveg hvað ég ætla að gera. Líklegt þykir mér að ég setjist við my precious að leika mér eitthvað. Tek kannski einn Wolfenstein og fer í stríðsfíling. Dunno. Fer kannski í samverustund með börnunum mínum. Þá leggjumst við upp í rúm og kjöftum saman, eða liggjum bara og njótum þess að vera saman í rólegheitunum fjarri amstri heimsins. Ég held ég geri það bara. Fari heim, borði pizzu og bjór og kúri svo við krakkana mína. Það er ekki hægt að toppa það.

Annars eru verkefni helgarinnar þessi:

Funda með fjölskyldunni, um ýmis praktísk mál
Skrifa handrit, með Tóta.
Plokka af yfirvaraskeggið, verð að grípa í taumana áður en ég verð eins og Rússnesk bónakona
Plokka augnabrúnirnar, er orðin eins og Clooney -in a bad way
Taka til í íbúðinni, komin tími til á nýju ári og allt það
Mæta á fund með Drottningunum, skákfélagið sem ég er í
Naglalakka mig a.m.k. 5 sinnum, standard application
Raka það sem þarf að raka og þá á ég ekki við gras
Liggja í leti, eins og hægt er
Elda mat, eins lítið og hægt er
Fara í göngutúr, til að kenna Dodda að mamma kann víst að rata eitthvað annað en á leikskólann og til baka.

Hljómar vel.

ps. Ég verð eiginlega að taka fram að Indriði kenndi mér margt annað en þetta tiltekna atriði. Hann er góður klæðskeri sem veit alveg hvað hann er að gera.

| anna | 16:39 |

comments