Mánudagur, 17. mars 2003
Nú er búið að loka uppáhaldssjoppunni minni. Sjoppunni sem var í JL húsinu. Ég grét. Hvar á ég núna að kaupa hrikalegu góðu konfekt molanna sem ég stelst til að kaupa mér á laugardögum? Hvar á Tóti að kaupa miðlungs góðu vindlana sína og hvað eiga börnin að suða um þegar við erum á leiðinni úr Nóatúni? Heimurinn verður ekki samur.
Það er mitt hlutskipti í lífinu að ánetjast vörum og verslunum sem fara á hausinn eða hætta að selja vörurnar sem ég vil kaupa. Ég man eftir lítilli búð á Skólavörðustígnum sem seldi hrikalega gott pasta og besta túnfisk í heimi en hún fór á hausinn. Ég keypti undrahreinsikrem á slikk frá ACO línunni sem fæst í Apótekum en það var hætt að flytja það inn. Ég datt niður á besta body lotion sem ég hef fundið en guess what! Umboðið skipti um eigendur úti og enn er ekki víst að það muni fást á Íslandi. Naglabandakremið frá Margret Astor er gott dæmi um frábæra vöru sem hætt var að framleiða þegar ég var orðin háð henni.
Sorgleasta dæmið í öllu þessu er sagan af Borgaranum sem var á Nýbýlaveginum árið 1987. Á þessum stað fékk ég lang besta hamborgara sem ég hef nokkurtíman fengið. Ég er að tala um að hann gjörsamlega bráðnaði í munninum á manni og við pabbi ferðuðumst reglulega alla leið úr vestubæ Reykjavíkur til að borða þetta delecasy. Ef þú lesandi góður hefur undir höndum uppskrift af þessari gulu sósu sem lak út um munnvikið á manni þegar maður snæddi þetta lostæti, plís og þá meina ég plís gefðu mér hana upp. Mig langar virkilega að upplifa þessa sælu aftur.