Ég rankaði við mér í hádeginu heima hjá mér að borða afganginn af baunasúpunni sem ég hef einhvernvegin orðið mér út um í gær. Magnað. Jæja, ég fann gamalt Dagblað og þegar ég var að lesa það rakst ég á mjög áhugaverða grein. Ég man ekkert hver skrifaði hana en viðkomandi blöskrar íhaldsemi íslendinga og vill að við breytum nafni landsins í eitthvað aðeins meira aðlaðandi fyrir túrista en ís-land. Ég veit ekki af hverju nafnið pirrar manninn svona gríðarlega. Nú. Þó að mér þyki vænt um nafnið Ísland þá er ég alveg sammála þessum manni en vil ganga skrefi lengra. Ég segi að við tökum upp nýtt nafn og kennitölu fyrir landið. Setjum "Ísland" í gjaldþrot og byrjum upp á nýtt. Ég get ekki betur séð en að það sé það þjóðlegasta sem við getum gert í stöðunni og ekki væri úr vegi að lækka skatta í framhaldinu. Svo má ekki má gleyma öllum túristunum sem hægt verður að lokka aftur í heimsókn hingað sem fatta ekki að við höfum bara breytt um nafn. Þá er bara spurningin um hvað skerið á að heita, einhverjar tillögur?

Ég er sucker fyrir sítrónu og lime nammi.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fékk árlegan toll hjá hásum börnum mínum sem eyddu deginum syngjandi um alla borg til að eignast nóg nammi upp í tollinn sem þau þurfa að borga fyrir... eitthvað sem mér dettur í hug rétt bráðum.

Þetta er samt merkilegt, þetta með sítrónu og lime bragð. Þessi smekkur minn fær alls ekki að njóta sín hér í heimalandi mínu vegna þess að nammitegundir með þessu bragði er af mjög skornum skammti. Tökum til dæmis Chubba Chubbs sleikjóa. Besti sleikjóinn er náttúrlega þessi með sítrónubragðinu og það jaðrar við kraftaverk að finna einn slíkan í sjoppum á höfðuborgarsvæðinu. Dettur mér í hug... ætli þeir fari allir út á land? Hmm....

Þegar ég kaupi mér litaða póló lengju er rúmlega helmingur rauður eða vínrauður óþverri. Restin skiptist þannig: 4 appelsínugulir, 2 grænir og 1 gulur. Maðurinn minn, sem finnst rauði óþverrinn bestur, fær vonda helminginn og ég borða fyrst þessa appelsínugulu, svo þessa grænu og að lokum, eftir að ég er búin að skola græna bragðið úr munninum með einum lítra af vatni, fæ ég mér himneskan gulan póló hring... sem endist í 30 sekúntur. Glatað.

Í Bandaríkjunum fékk ég hinsvegar að njóta mín í botn. Í stórmarkaðnum sem fjölskyldan sem ég dvaldi hjá verslaði var risastór nammibar og þar var allt nammi sorterað bæði eftir tegund og litum. Ef það er ekki svona fyrirkomulag í himnaríki þá vil ég ekki fara þangað. Ég efast ekki um að þetta er svona í neðra. Maður valdi sér bara gult og grænt nammi í poka, borgaði klink fyrir og góssið entist fleiri vikur þó maður hámaði í sig eins og manni væri borgað fyrir það.

Já, ef þú ert einhverntíman staddur/stödd í USA ekki vera hissa þótt fólk beri í þig gult og grænt nammi í gríð og erg. Ég laug því í viðtali við Good Morning America að allir Íslendingar væru svona, hefði eitthvað með genin að gera og það að við værum öll þremenningar. Þeir keyptu það. Suckers...

Ég þarf að taka til heima hjá mér í dag því ég er að fá gesti í kvöld. Bömmer. Ekki bömmer að ég er að fá gesti, bömmer að ég þurfi að taka til. Næringafræðin sem ég tók í VMA er virkilega að pay off, ég er komin niður í 61 kg. Jah... eða sambland af næringarfræði og tannhreinsi-megrunnar-áætluninni minni. Ég þarf að fara að laga síðuna mína svo lesendur geti valið eldri færslur. Geri það þegar veður versnar.

Kom heim úr vinnunni í gær með dúndrandi hausverk, fór í bað, kvaddi kallinn sem var á leiðinni út á lífið og lagðist upp í rúm með börnunum. Vaknaði klukkan korter yfir ellefu, með hausverkinn, og fékk taugaáfall því ég átti eftir að vinna verkefni í sögu sem átti að skila fyrir 7. mars. Átti í raun og veru að skila því fyrir 5. mars en eyddi póstinum óvart í vinnunni með verkefninu og eyddi því þar með úr harða disknum í hausnum á mér. Fékk frest til að skila til 7. Ég tók parkodín og íbúfen með kóki og settist niður að vinna verkefnið, sem ég kláraði 12 mín yfir miðnætti. Annar bömmer. Las verkefnið yfir og sendi það til kennarans og signdi mig just in case þó ég trúi ekki á Guð. Tóti kom heim klukkan hálf eitt lyktandi af sígarettulykt sem ég fann þvert yfir stofuna svo mig dauðlangaði í sígarettu. Fékk mér fimm nikótíntyggjó og tuggði þangað til mér varð óglatt. Fór að sofa klukkan hálf þrjú.

Ég vaknaði klukkan hálf fjögur og hugsaði, er ekki örugglega laugardagur í dag? Því ef það er sunnudagur, þá langar mig ekki að lifa lengur. Ég fór að djamma í gær og talaði svo mikið og söng svo hátt að ég er þegjandi hás. Ég er með harðsperrur í öllum líkamanum vegna þess ég dansaði svo mikið og held ég þurfi að kaupa mér göngustaf. Mér er orðið ljóst að ég hef algerlega misst niður allt drykkju úthald og hef gerst fullkomin hænuhaus. Sem betur fer er ég svo mikið genalegt undur að ég fæ aldrei timburmenn. (sjö, níu, þrettán)

En mikið svakalega skemmti ég mér vel í gær. Finnst rétt að ég minnist á að ég fíla hljómsveitina Buff ekkert rosalega vel, en fyrir utan Buff var þetta frábært kvöld. Ég er stoltust af því þegar ég gerðist instant vinkona bandarískrar stelpu í biðröðinni á klósettinu á Viktor og gat svínað okkur framfyrir biðröð. Vinskapurinn slitnaði svo strax þegar við sturtuðum niður, skiptir engu máli því hann hafði þjónað sínum tilgangi. Don't blame it on the sunshine, don't blame it on the moonlight, don't blame it on the good times, blame it on the boogie".

Við byrjuðum í Skólabæ, húsnæði Háskóla Íslands á Suðurgötunni og held að fólkið sem býr í íbúðinni fyrir neðan hugsi okkur þegjandi þörfina. Sérstaklega þegar Kristó fór að spila Thunder og allir fóru að hoppa á dansgólfinu. Djöfull var gaman. Kristó bað mig að vera gógó dansari og ég með my dirty mind var nú ekki alveg viss um hvað það fæli í sér svo ég spurði hann að því og komst að því að ég er á kolrangri hillu í lífinu því þegar Kristó útskýrði fyrir mér að það væri manneskjan sem fer fyrst á dansgólfið komst ég að því að ég er fædd gógó dansari, ég gjörsamlega elska að dansa og þá er mér alveg sama þó að engin annar geri það, sem er lygi vegna þess að auðvitað finnst mér skemmtilegast að dansa við annað fólk. Eftir frábæra verðlaunaafhendingu var dansað, drukkið og talað til klukkan tólf, alveg eins og í níunda bekk. hehehe Djöfull var ógeðslega gaman.

Takk fyrir frábært kvöld.

Ég kom allt of seint heim og Tóti tók á móti mér pirraður mjög. Ég gleymi nebblinlega oft lyklum, eins og handklæði þegar ég fer í bað, svo hann mátti hanga og bíða eftir að ég kæmi heim. Ég er vond manneskja. Hann fór samt ekki pirraður að sofa. Hann var ekki einu sinni pirraður þegar hann vaknaði áðan. Ég er kannski ekki alvond.

Já. Ég gæti líka verið komin með Hong Kong veikina og í því tilfelli má alveg vera sunnudagur, því þá á ég mjög stutt eftir hvort sem er.

Doddi, sonur minn, spurði mig áðan: "Mamma, af hverju höfum við bara eitt líf?".

Ég varð vitni af því um daginn að hann var að leika sér með Bósa ljósár kallinn sinn og Emperor Zurg kallinn sem hægt er að taka í sundur. Hann bað mig að taka hausinn af Zurg, sem ég gerði, og svo sagði hann mér að Bósi hefði skotið af honum hausinn en það væri allt í lagi því Zurg ætti tvö líf eftir. Ég tók það gott og gilt en benti honum á að manneskjur og dýr væru bara með eitt líf því við værum ekki tölvuspil.

Þetta fannst honum hálf glatað og ég eiginlega efast um að hann trúi mér. Ég er svosem ekkert hissa á því, í heimi sem býður upp á hluti eins og síma, tölvur, sjónvarp og vatnsklósett er asnalegt að maður sé bara með eitt líf.

"Anna-punktur-ís, skrifstofustjóri. Bloggað á klósettinu -- hvernig hægt er að blogga einu sinni í mánuði og segja allt um líf sitt." -er kúrs í bloggtækni í Háskólanum segir Organistinn í kommenti á badabing.is

Ég er auðvitað stolt af því að vera svona transparent og geta miðlað öllu lífi mínu með örfáum orðum mánaðarlega. Ennþá stoltari er ég af því að vera kennd í Háskólanum, besti staðurinn til að vera soldið kenndur á. Ég er nám á háskólastigi. Magnað. Mamma og pabbi verða svo glöð.

Ég var einmitt spurð að því nýlega af hverju ég bloggi ekki oftar og ég svaraði því til að ég hef voðalega lítið að segja oftastnær. Ég ætti kannski að fara að blogga um dásamlega æsku mína eða um hvað ég var hæglátur unglingur sem var til fyrirmyndar í alla staði. Ég gæti líka bloggað um dásamlegt hjónaband mitt sem mun verða skráð í sögubækur sem besta hjónaband 21. aldarinnar eftir minn dag. Ég gæti bloggað um hversu stök reglumanneskja ég er og snerti aldrei áfenga drykki né hef ég reykt um ævina. Ég ætti að blogga meira um öll verðlaunin sem ég hef hlotið um ævina, Nóbels verðlaunin sem ég fékk fyrir bjartsýni í makavali, Pulitzers sem ég fékk fyrir fræðigrein um líf og störf rottu á tímum Svarta dauða og Oscars verðlaunin sem ég fékk fyrir búningahönnun mína í heimildarmynd frá Fjarskanistan um áhrif naglalakks á landbúnað. Ég ætti að blogga meira um nána vini mína eins og Patt Rosenberger, húsvörð á Maine og Cindy Crowe, líksnyrti, sem ég kynntist á kvennaklósettinu í Epcot center í Disney World árið 1974 og höfum verið óaðskiljanlegar síðan. Ég ætti að fjalla um áhrif mín á menn eins og Nietzsche sem tileinkaði mér bókina sína Beyond good and evil og Koko Channel sem sótti stuðning og styrk til mín þegar hún hannaði vor línuna árið 1438. Ég ætti að upplýsa það að Jim Morrison drap sig eftir að ég hafði eytt 17 og hálfum tíma í að tala hann inn á það í gegnum síma... Come to think of it.. þá ætti ég kannski að gera það. Þá myndi þessi frasi allavega virka.. "The following is purely fiction."

Djöfull var það annars svimandi hár símreikningur...

Nú er búið að loka uppáhaldssjoppunni minni. Sjoppunni sem var í JL húsinu. Ég grét. Hvar á ég núna að kaupa hrikalegu góðu konfekt molanna sem ég stelst til að kaupa mér á laugardögum? Hvar á Tóti að kaupa miðlungs góðu vindlana sína og hvað eiga börnin að suða um þegar við erum á leiðinni úr Nóatúni? Heimurinn verður ekki samur.

Það er mitt hlutskipti í lífinu að ánetjast vörum og verslunum sem fara á hausinn eða hætta að selja vörurnar sem ég vil kaupa. Ég man eftir lítilli búð á Skólavörðustígnum sem seldi hrikalega gott pasta og besta túnfisk í heimi en hún fór á hausinn. Ég keypti undrahreinsikrem á slikk frá ACO línunni sem fæst í Apótekum en það var hætt að flytja það inn. Ég datt niður á besta body lotion sem ég hef fundið en guess what! Umboðið skipti um eigendur úti og enn er ekki víst að það muni fást á Íslandi. Naglabandakremið frá Margret Astor er gott dæmi um frábæra vöru sem hætt var að framleiða þegar ég var orðin háð henni.

Sorgleasta dæmið í öllu þessu er sagan af Borgaranum sem var á Nýbýlaveginum árið 1987. Á þessum stað fékk ég lang besta hamborgara sem ég hef nokkurtíman fengið. Ég er að tala um að hann gjörsamlega bráðnaði í munninum á manni og við pabbi ferðuðumst reglulega alla leið úr vestubæ Reykjavíkur til að borða þetta delecasy. Ef þú lesandi góður hefur undir höndum uppskrift af þessari gulu sósu sem lak út um munnvikið á manni þegar maður snæddi þetta lostæti, plís og þá meina ég plís gefðu mér hana upp. Mig langar virkilega að upplifa þessa sælu aftur.

Er ég stolt af sjálfri mér eða hvað! Ég fann eirð í hnífaparaskúffunni til að setja upp link á gamalt bloggefni. Nú er það eina sem virkar ekki á anna.is það, að þegar fólk smellir á [+] á það að fá upp viðkomandi blogg á föstum link, en ég hef eitthvað fiktað í þeirri uppsetningu svo það virkar ekki, já og einhverjar af fyrstu færslunum mínum koma upp tvisvar.

Ég bara finn ekki hjá mér þörf fyrir að laga þetta alveg strax, sérstaklega þar sem ég var byrjuð að vinna að nýrri anna.is síðu sem, ironically enough, ég kóperaði þessa linka af. Ég er semsagt farin að nota nýju síðuna til að lappa upp á þá gömlu. Sem er í sjálfu sér nógu glatað. Þetta tók mig heilar tíu mínútur í framkvæmd og ég reikna alveg eins með því að tíminn sem fari í að laga [+]-ið fari upp í heilar fimm mínútur. Þeim langar mig frekar að eyða í sófanum með sæng og finnast ég vera búin að vera uber dugleg. Verst að þá þarf ég að fara úr skónum og ég nenni því eiginlega ekki... Oh, the agony of choice!

Ég fór á Maid in Manhattan í gær. Myndin er ágæt per se en endirinn er kolómögulegur. Ef þú átt eftir að fara á myndina þá skaltu ekki lesa lengra. Ef þér leiðast öskubuskusögur og ætlar ekki á Mad in Manhattan þá máttu alveg lesa lengra en ég efast um að þú hafir gaman af því.

Ég bjó til nýjan endir á myndina. Minn endir hefst þegar Chris, þingmaðurinn okkar, heldur blaðamannafundinn á hótelinu en í stað þess að sonur Maris, Ty, mæti á svæðið og pimpi mömmu sína þá verður Chris litið á þernu í miðri ræðu sem hefur sama baksvip og okkar kona. Honum verður starsýnt á hana, missir málið og áttar sig skyndilega á því að auðvitað er þetta konan sem uppfyllir alla hans drauma. Hann stekkur niður af sviðinu og skilur blaðamennina eftir forviða, eltir þernuna en kemst að því að þetta er ekki Maris. Hann hleypur út á götu, nær sér í taxa og fer beint á Bedford hótelið þar sem hann hittir hjálparmýsnar hennar (þernurnar þrjár) og fær upplýsingar um hvar Maris á heima, fer þangað (sena þar sem hann pirrast í leigubílnum út af traffic, ekki myndinni traffic.. æi þú veist hvað ég meina) en þegar hann kemur heim til hennar er Maris ekki þar. Hann finnur nágranna hennar sem segir honum að Maris sé á skólaskemmtun hjá Ty.

Nú verður þú að átta þig á því, lesandi góður, að þegar menn fá svona moment of clarity þar sem þeir átta sig á því hverjum þeir vilja eyða restinni af ævinni með, þá geta þeir ekkert beðið með að komast að því hvort að hinn aðilinn vilji það líka.

Nú, Chris kemst loksins í skólann þar sem skemmtunin er byrjuð, hann svipast um eftir Maris en í þann mund stígur Ty á svið. Chris hættir að leita og horfir á þegar Ty gengur að púltinu, setur báðar hendur á það og lítur yfir salinn, og... frýs. Kemur ekki upp orði. Ty stendur upp á sviði og sér Chris. Chris brosir og rennir hendinni í vasann (að ná í bréfaklemmu) sem verður til þess að Ty snappar í gírinn, gerir slíkt hið sama og byrjar að halda ræðuna óaðfinnanlega. Maris er til hliðar við sviðið að fylgjast með Ty, sér hvað Chris gerir og þegar Ty hefur haldið ræðuna fær hann standin ovation. (æi yuck fou ef þú sérð ekki hversu dásamlega corny þetta er) Ty gengur af sviðinu í opna arma Maris og þau fagna.

Nú er rétta mómentið fyrir Chris að koma að þeim, taka í höndina á Maris, horfa í augun á henni og biðja hana að vera sín að eilífu. Hún segir ekkert en kyssir hann og þar með er The End.

Punkturinn er. Chris á að fatta það hjá sjálfum sér að hann er asni að láta Maris fara, þetta er ekki hálfviti, hann á ekki að þurfa að láta Ty gefa sér það inn með teskeið.

Að lokum hefði mátt sleppa blaðaúrklippunum í lokin, sem mér fannst hallærislegar. Áhorfendur vita að auðvitað lifðu þau hamingjusöm til æviloka. Það þarf ekki að gefa okkur neitt inn með teskeið heldur. Ef það var svona mikið atriði að sýna áhorfendum fram á að þau actually lifðu hamingjusöm til æviloka hefði verið smartast að láta myndina byrja á grátandi einstæðri móður sem vinnur á hótelinu sem fer að spjalla við eldri konu sem segir henni söguna. Þá hefði myndin endað á því að eldri konan er eiginkona forsetaframbjóðanda sem er... you said it!

Again, corny en virkar ef það er vel gert.

Undur og stórmerki.

Sá óvenjulegi atburður átti sér stað klukkan tíu mínútur yfir sjö að staðartíma, yfir steiktri ýsu í raspi með sítrónu og soðnum kartöflum að Þórarinn B. Þórarinsson var hjartanlega sammála eiginkonu sinni Önnu Fanney Helgadóttur um það sem hún skrifaði hér á undan um myndina Maid in Manhattan.

Þetta getur verið annað tveggja:
a) Þórarinn er að mýkja Önnu upp því hann langar að kaupa sér Vintage Darth Vader Xwing á ebay.
b) Þórarinn nennir ekki að hlusta á Önnu segja: "Víst, víst, víst, víst.." í þrjá daga samfleitt.
c) Þórarinn er sammála Önnu.
d) Þórarinn sagði "nei" þegar Anna spurði hvort hann væri sammála en Önnu misheyrðist og heyrði "já" því hann svaraði með munninn fullan af fiski.
e) Önnu leiðist og hefur ekkert skemmtilegra að segja á blogginu sínu.

Ég er fullkomlega andlaus. Eyddi allri andagift minni í smásögu sem ég skrifaði og skilaði í dag sem verkefni fyrir skólann. Þetta er mjög döpur saga sem ég skrifaði og sem betur fer ekki byggð á eigin lífsreynslu fyrir utan uppvask hlutann.

Nú sit ég gjörsamlega og algerlega andlaus við tölvuna í vinnunni og úti skiptast bókstaflega á skin og skúrir. Dettur mér í hug það sem ég sagði um daginn þegar ég var spurð af hverju ég blogga ekki oftar. Ég hef nákvæmlega ekkert að segja. Ekkert til málanna að leggja, hef eiginlega ekki einu sinni skoðun á stríðinu sem geisar núna í Írak, nema að ég er á móti því að fólk sé meitt. Já, held að masókistar vilji láta meiða sig en það er þeirra mál. Ég hef hinsvegar fullt af skoðunum en flestar eru á einhverju sem fólki er sama um eða nennir ekki að pæla í. Ég hef til dæmis skoðun á því hvernig fólk á að kaupa sér föt. Ég þoli ekki að sjá karlmenn með ýstru ganga um í jökkum sem eru 4 nr of stórir á þá en.. ná yfir ýstruna. Það pirrar mig sérstaklega að sjá þetta meðal alþingismanna og fréttamanna. Ég gef venjulegum mönnum hinsvegar svigrúm en samt varla. Ég þakka Indriða sem reyndi að kenna mér í Iðskólanum þetta viðhorf. Indriði minn. Þú kenndir mér allavega þetta. BTW, takk fyrir að banna mé r að taka kúrsinn þinn utanskóla, það varð til þess að ég hætti í skólanum sem er það besta sem ég hef gert því ég get ekki hugsað mér að vinna fyrir mér sem saumakona. Hefur ekkert að gera með iðnina sjálfa, hefur að gera með mig. Ég get ósköp vel saumað en mér finnst leiðinlegt að sauma flíkur sem mér finnst ekki flottar. Þarf að segja meira? Þúsund kossar, takk takk!

Þetta var nú bara smá útúrdúr sem hefur ekkert með mínar skoðanir að gera. Þetta var staðreynd.

Aftur að andleysi mínu. Það er algjört. Ég veit ekkert hvað ég á að segja. Skil í raun og veru ekki af hverju ég er að rembast við að skrifa eitthvað, hef ekkert annað að gera. -í bili allavega. Það breytist klukkan fimm. Klukkan fimm ætla ég að stíga upp í minn bíl, sem ég er ástfangin af, ná í Dodda kodda strákinn minn á leikskólann og heyra hann segja: "Er hrí?" Hann verður svo kátur þegar ég segi já að hann á eftir að dansa um í fatahenginu og ég á eftir að hafa fullt í fangi með að ná honum heim. Þar sem leikskólinn er hinumegin við bílaplanið heima hjá mér löbbum við heim. Tökum kannski léttan Batman á leiðinni ef veður leyfir. Heima hjá mér er köld pizza síðan í gær sem ég sé í hyllingum. Þegar ég er komin heim ætla ég að stinga pizzu í ofnin, opna mér bjór, sitja við eldhúsborðið og sötra þangað til pizzan verður orðin heit. Þá ætla ég að háma hana í mig með áfergju. GrrSleeeeeffffff. Þegar ég er búin að því veit ég ekki alveg hvað ég ætla að gera. Líklegt þykir mér að ég setjist við my precious að leika mér eitthvað. Tek kannski einn Wolfenstein og fer í stríðsfíling. Dunno. Fer kannski í samverustund með börnunum mínum. Þá leggjumst við upp í rúm og kjöftum saman, eða liggjum bara og njótum þess að vera saman í rólegheitunum fjarri amstri heimsins. Ég held ég geri það bara. Fari heim, borði pizzu og bjór og kúri svo við krakkana mína. Það er ekki hægt að toppa það.

Annars eru verkefni helgarinnar þessi:

Funda með fjölskyldunni, um ýmis praktísk mál
Skrifa handrit, með Tóta.
Plokka af yfirvaraskeggið, verð að grípa í taumana áður en ég verð eins og Rússnesk bónakona
Plokka augnabrúnirnar, er orðin eins og Clooney -in a bad way
Taka til í íbúðinni, komin tími til á nýju ári og allt það
Mæta á fund með Drottningunum, skákfélagið sem ég er í
Naglalakka mig a.m.k. 5 sinnum, standard application
Raka það sem þarf að raka og þá á ég ekki við gras
Liggja í leti, eins og hægt er
Elda mat, eins lítið og hægt er
Fara í göngutúr, til að kenna Dodda að mamma kann víst að rata eitthvað annað en á leikskólann og til baka.

Hljómar vel.

ps. Ég verð eiginlega að taka fram að Indriði kenndi mér margt annað en þetta tiltekna atriði. Hann er góður klæðskeri sem veit alveg hvað hann er að gera.

Tóti horfði einn á Óskarsverðlaunahátíðina aðfaranótt mánudagsins live. Ég horfði á Óskarsverðlaunahátíðina ein í kvöld á vídeói. Gat hraðspólað yfir auglýsingarnar. Mikið rosalega er Susan Sarandon glæsileg kona. Nú er tækifærið Guð! Gerðu mig svona flotta þegar ég kemst á hennar aldur og þú færð sál mína. Hehehe.. glætan spætan. Hann verður að gera mig ríka líka. Halle Berry er unbelievably hot. Hún er svo hot að ég er búin að setja hana á listann yfir þá sem ég mætti sofa hjá ef svo ólíklega vildi til að tækifærið byðist. Tóti samþykkti viðbótina með því skilyrði að hann fengi að spurja Halle hvort hann mætti horfa á.

Annars fannst mér þessi hátíð ágæt. Steve Martin var alveg ágætur en ég er ennþá í sjokki yfir að Horst Buchholz sé dáin. Nicole Kidman er farin að fara ískyggilega í taugarnar á mér, veit ekki af hverju, held að það sé feimnisbrosið. Fer henni svo miklu betur að vera full sjálfstrausts, hrokafull jafnvel! Fannst Nicolas Cage hrikalega flottur en Harrison Ford, christ, glataður jakki sem hann var í. Djöfull fer aldurinn rosalega illa með hann. Sean Connery er ennþá flottur, 107 ára, og sannar að sumir þurfa ekki að deyja ungir til að vera flottir í gröfinni. Zeta Jones er mögnuð. Vildi að ég liti svona vel út komin á steypirinn. Ég er hinsvegar búin að vinna hörðum höndum að útrýmingu allra mynda sem teknar voru af mér óléttri. Sú staðreynd að ég fór úr 50 kg í 80 kg á fyrstu meðgöngunni ætti að segja meira en þúsund orð. Ég var spurð að því úti á götu hvort ég væri súmóglímukappi!!

Bowling for Colombine kallinn var langflottastur, nei, Brody var flottari þegar hann sussaði á hljómsveitina. Brody er flottur gæi. Hefði ekkert á móti því að fara í fótanudd hjá honum. Chris Cooper átti óskarinn sinn fyllilega skilið. Maðurinn er frábær í Adaptation. Ég hef ekki séð Píanistann en djöfull má hún vera góð til að vinna Adaptation adaptation-ina.

Helvítis reykskynjarinn inn í svefnherbergi er low on batteries og vælir með korters millibili á okkur að skipta um batterí. Við þessar aðstæður sefur maðurinn minn ásamt tveimur börnum okkar. Ég er að velta því fyrir mér að sofa inní stofu. Glætan að ég nenni að klæða mig, ná í stól og taka niður reykskynjarann. Ég fór nebblinlega í bað áðan, allt of heitt, beint upp í rúm á eftir, sveipaði mig sæng þegar ég fór framúr og er búin að fara í gegnum allan óskarinn sitjandi innpökkuð í sæng einni fata. Ég er hrædd um að ég myndi missa sængina niður um mig við að taka reykskynjarann niður og ég vil ekki gera honum Lárusi í næstu blokk það til geðs. Ekki í kvöld Lárus. Later.. much later. Ég hef það eftir áræðanlegum heimildum að Roman Polanski hafi verið í svipuðum klæðnaði þegar hann horfði á óskarinn. Nema að hann hafi verið að ljúga að mér áðan.

Eminem vann! Þvílík gargandi snilld. Þetta lag er hrikalega flott hjá honum og bara gleðihrollurinn sem fór um mig þegar U2 vann ekki er ólýsanlegur. Ég bara þoli ekki Bono. Jack Nicholson getur pullað off að vera með sólgleraunu en Bono getur það ekki.

Djöfull getur Jay Leno verið annoying stundum.

Að lokum, ef þér finnst lífið leiðinlegt, finnst þú líta illa út og vera overall ömurð, legg ég til að þú farir á Google, sláir inn "stars without makeup" og sjáir hvernig þetta gríðarlega fallega fólk lítur út í raun og veru. Það sem mig langar að vita.. hvar fá þær meik sem hylur svona vel! Ef ríkisstjórnin lækkar skatta fer minn ágóði í að ráða full time stílista sem getur haft mig presentable 24-7. Að vísu þaggar það yfirleitt niður í fólki sem segir hluti eins og "mikið ertu þreytuleg" eða "gastu ekkert sofið í nótt" að segja: "Maðurinn minn dó í nótt í svona freak accident, hann var að klippa táneglurnar og klippti sig óvart í slagæð og blæddi út yfir allt sófasettið." Þegar viðkomandi starir opinmynntur á mann bætir maður við: "veistu hvað er erfitt á ná blóði úr plush áklæði?". Maður verður að vera tilbúin þegar neikvætt fólk herjar á mann. Þessvegna giftist ég Tóta. To stay on my toes.

Magnað. Var að lesa badabing.is og komst að því að Tóti svaf líka á sófanum þegar hann var búin að horfa á óskarinn. Ef við hefðum horft saman á óskarinn hefðum við þá sofið saman í sófanum? Rosalega erum við alltaf að fara á mis við hvort annað...

Ég naglalakka mig, therefore I am.

Ég naglalakka mig endalaust. Enda hef ég komist að því að eina leiðin fyrir mig að hafa fallegar neglur er að hafa alltaf naglalakk á þeim. Ég hef auk þess komist að því að þegar ég er blue öðlast ég instant recovery ef ég kaupi mér nýtt naglalakk, eða tösku.

Við hjónin erum búin að vera blönk undanfarið vegna þess að ég borgaði tannlækninum í einni slummu 109 þúsund kall og ég hef ekki haft pening til að kaupa mér naglalakk. Eins og þú getur ímyndað þér lesandi góður, þá á ég naglalakkglös í tugatali. Ég er búin að vera veik og þar af leiðandi blue og hef ekki einu sinni komist út í Apótek til að kaupa naglalakk þó að ég hafi getað nurlað saman fyrir því. Þá fer anna að blanda saman naglalökkum. Ég hef náð töluverðri færni í þessu, löngu komin yfir það stig að standa uppi með fimm glös af drullubrúnu naglalakki. Ég tók mér fyrir hendur að blanda lit sem færi vel við glossinn sem ég keypti um daginn sem ég verð eiginlega að blogga um.

Tóti hefur sjaldan eða aldrei skammast sín jafn mikið fyrir "konansín" eins og þetta skipti sem við fórum út í Apótek að kaupa sjampó eða eitthvað álíka eðlilegt þegar mér datt í hug Lara Flynn Boyle vinkona mín úr þáttunum Practice.
Hún er með svo hrikalega flottar varir alltaf í þessum þáttum, með bleikum gloss, svo ég spurði afgreiðsludömuna hvort hún hefði séð þættina og vissi hvað ég var að tala um. Það hljóp mikið kapp í hana því hún vissi hvað ég var að tala um og við færðum okkur að gloss deildinni þar sem við fórum að prufa og skoða glossa og varaliti. Þvílíkt fjör hjá okkur. Við duttum niður á litinn, sem ég keypti, og gekk út úr Apótekinu in high spirits.

Þegar við Tóti komum út í bíl gat hann loksins mælt, en ég hafði ekki gert mér grein fyrir hversu hræðileg lífsreynsla þetta var fyrir hann. "Hefurðu séð Lara Flynn Boyle í Practice?" hvæsti hann, "Það er ekki í lagi með þig!".
"Ha?" spurði ég hissa. Það fór algjörlega framhjá honum hvað við, afgreiðsludaman og ég, höfðum gaman af þessu, enda... Þetta er Apótek. Er ekki skemmtilegra að fá challege eins og að finna varalitinn sem Lara Flynn Boyle notar í Practice þáttunum en að aðstoða fólk með endaþarmsleka, nefrennsli, líkþorn, leggangaþurrk eða eitthvað álíka? Ég sagði allavega við hann að í versta falli gerði ég mig að fífli, ekki hann. Hann er nefninlega ekki ég og ég er ekki hann og hvorugt okkar er afgreiðsludama í Apóteki. Hann þagði í tvo daga á eftir.

Ég sem sagt ákvað að blanda naglalakk sem passar við þennan frábæra gloss sem ég keypti og það tókst! Verst að ég bjó til svo lítið af því að ég kláraði það á öðrum degi, enda er ég alltaf að naglalakka mig. Ég hef komist að því að ef ég er sínkt og heilagt með blautar neglur slepp ég við þrif, matseld og ýmislegt annað annoying. Allavega þangað til Tóti sleppir sér, fer að tæta hár sitt og skegg og hóta að klippa neglurnar af mér þegar ég sef. Hann reyndi að hóta mér, um daginn, að fara að naglalakka sig sjálfur og ég færði honum naglalakk skúffuna. Ég veit betur en svo að það yrði kaldur dagur í helvíti þegar Tóti fer að mæta naglalakkaður í vinnuna. Það dugar honum, for now, að gera grín af mér þegar ég baða út höndunum og hristi þær fram á aftur til að þurrka naglalakkið.

Á morgun fæ ég útborgað og ég fer beint strik niður í Apóteki að leita að afgreiðslukonunni góðu til að finna naglalakk sem passar við Flynn Boyle glossinn minn. Ég mun ekki taka Tóta með...

Eftir óskarsverðlaunahátíðina velti ég því fyrir mér hvort menn ætli í alvörunni að gera Indiana Jones 4 með Harrison Ford í aðalhlutverki. Það vantaði nú bara að maðurinn væri í hjólastól á sviðinu. Hann er orðin gamalmenni. Hann virðist meira að segja vera meðvitaður um það sjálfur. Af hverju væri hann annars að yngja upp?

Úff maður. Þvílíkt spennufall. Ég var að horfa á Viltu vinna milljón á einn skemmtilegasta keppandann so far, hann Paolo. Það hefði mátt heyra saumnál detta á parketgólfið svo hljótt höfðum við krakkarnir þegar spurningin var hvernig augun á fullþroska skúfönd eru á litinn. Fagnaðarlætinn sem brutust út hjá okkur krökkunum voru rosaleg, við dönsuðum um stofuna. Það mætti halda að við hefðum verið að vinna fimm milljónir! Doddi var í sinni venjulegu keppni, ef valkostur D er valinn og er réttur þá vinnur hann ef valkostur A er valinn og er réttur þá vinn ég. Tóti og Jóhanna geta ekki verið með, obviously. Í hans augum vann ég lotuna.

Úff, ég held ég fari bara að sofa. Rosaleg orka fer í svona spennu. Held ég hafi aldrei lifað mig svona inní þáttinn fyrr. Fannst ekkert merkilegt þegar presturinn vann forðum daga enda voru allar krúsjal spurningar liggur við beint úr Biblíunni í þeim þætti. Það var líka greinilegt að einhver átti að fá fimmuna á næstunni því spurningarnar voru auðveldari en venjulega, samt, ég hefði ekki getað svarað nærri öllum spurningunum sem Paolo svaraði en hann fór létt með þetta! Frábært. Ótrúlega fróður um Ísland. Bravó Paolo! Þú ert vel að þessum vinningi kominn og yndislegur keppandi!

Ég myndi fara í heitt róandi bað ef ég væri ekki nýbúin að naglalakka mig...

Loksins eitthvað sem getur hjálpað mér við að læra stafrófið!