Miðvikudagur, 19. febrúar 2003
Ég fór til tannlæknis í morgun. Síðasta skiptið, bara smá tannsteinshreinsun. Little did I know.
Ég lagðist í stólinn, lyngdi aftur augunum og opnaði ginið upp á gátt. Jón deyfði mig og byrjaði svo að skrapa tennurnar á mér. Þegar hann var búin að skrapa stanslaust í tuttugu mínútur fór mér að hætta að standa á sama. Af hljóðunum að dæma var ég viss um að ég yrði eins og vondi kallinn í Sleepy Hollow þegar hann væri búin. (sjá mynd)
Hann þurfti að deyfa mig oft og mörgum sinnum, hefði hann ekki gert það væri ég dauð úr sársauka. Þegar hann var búin að skrapa nóg, að hans mati, þá tók við eitt viðbjóðslegasta hljóð sem ég hef á ævi minni heyrt þegar hann tók tannstein með einhverjum bor eða eitthvað. Verra en þegar einangrunarplasti er nuddað saman, verra en þegar krítartafla er skröpuð, verra en öll hljóð sem ég hef heyrt áður. Mér rann kalt vatn á milli skins og hörunds. (en asnalegt orðatiltæki, er skinn og hörund ekki nánast það sama?)
Þegar þarna er komið við sögu var ég dofin frá höku upp að nefi og með svarta tár tauma niður að eyrum (ég var svo vitlaus að setja á mig maskara í morgun). Þá held ég að hann hafi tannburstað mig með véltannbursta. Ég var svo fegin í hjarta mínu, að þetta kvalræði væri að verða búið. Sá skrifstofustólinn minn í hyllingum. Þá fór hann eitthvað að pensla á tennurnar, það var ekkert vont, enda hefði ég ekki fundið fyrir því þó hann hafi penslað tannholdið með sýru. Þegar hann var búin, rann tannlæknastóllinn í upprétta stöðu og ég heyrði "skola", nákvæmlega það sem ég vildi heyra. Ég skolaði. Viðbjóðurinn sem kom út úr mér mun seint renna mér úr minni. Þegar ég var búin að skola, þá rak ég tunguna í það sem virtist vera einhver skán á tönnunum. Ég stóð upp og speglaði mig í næsta spegli. Í speglinum sá ég að tennurnar voru gular, blóðugar og tannholdið blámarið á sumum stöðum. ÞÓ ÉG VÆRI BÚIN AÐ SKOLA!
Ég fór til tannlæknisins og sagði, "segðu mér að ég eigi að fara heim að bursta tennurnar núna". En neeei. Hann sagði mér að ég mætti ekkert borða í viku og yrði að hafa þetta svona minnst í átta daga. Nei ég er að aðeins að ýkja, ég á það til. Það sem hann raunverulega sagði var að ég mætti ekkert borða í tvo tíma og ég ætti helst að hafa þetta svona fram á kvöld. "Þú ert að djóka" varð mér að orði en hann svaraði brosandi "nei". "Hvað er þetta?" spurði ég. "Flúor" var svarið og hann brosti ennþá.
FOR FUCK SAKE! Ég tek á móti viðskiptavinum í vinnunni! Ég lít út eins og 21. aldar manneskja með tennur úr miðaldra steinaldarmanni sem hefur komist næst því að bursta tennurnar með því að hnerra!!!! Ef þessi tannlæknir væri ekki svona fjallmyndalegur myndi ég aldrei fara til hans aftur.
Á leiðinni í vinnuna kom ég við í vinnunni hans Tóta, hringdi í hann fyrir utan og bað hann um að koma aðeins út. Þegar hann settist inn í bílinn brosti ég og hann kipptist við þegar hann sá óskapnaðinn sem tennurnar mínar líta út fyrir að vera. Það var nokkuð ljóst að ekki gæti ég verið svona innan um fólk. Ég ákvað þessvegna að koma við í vinnunni og segja þeim að ég myndi taka mér frí í dag.
En ekki hvað. Lilja er veik svo ég get ekkert farið. Þegar ég skrifa þetta þá er deyfingin að fara og mér líður eins og ég sé með sýru uppí mér. Ég borðaði ekki morgunmat í morgun... ætlaði að fá mér að borða þegar ég kæmi í vinnuna. Núna er mér of illt í munninum til að borða. Classic. Er að velta því fyrir mér hvort það sé holt eða gott að taka verkjatöflu á fastandi maga.
Ég á að koma aftur í tannhreinsun í júlí. Eftir vinnu í dag ætla ég að fara og kaupa mér BRAUN véltannbursta í þeirri von að ég þurfi ekki að upplifa svona sársauka ever again...