Ég hef fundið upp nýjan tannhreinsi-kúr sem stuðlar að minni tannskemmdum og mjórra mittismáli.

Þannig er mál með vexti að tannlæknirinn minn sagði mér að kaupa ákveðið munnskol sem á að drepa þaulsetnustu karíusana og baktusana upp í mér en ég má ekki nota munnskolið fyrr en a.m.k. hálftíma eftir að ég er búin að bursta tennurnar. Ástæðan fyrir því mun vera að tannkrem innihalda eitthvað efni sem minnkar virkni munnskolsins og mér veitir víst ekki af fullri virkni.

Þetta skapar ákveðið vandamál. Ég er vön að bursta tennurnar rétt áður en ég fer að sofa og það slítur svo í sundur svefninn hjá mér ef ég þarf að vakna eftir hálftíma til að nota munnskol. Auk þess sem ég er svo sljó þegar ég er nývöknuð að ég gæti kyngt þessu dóti en það er víst baneitrað og ekki ætlað til manneldis.

Ég þori ekki öðru en að hlýða tannlækninum því hann sagðist ætla að bíta mig ef ég reyndi einhver brögð svo ég varð að finna lausn á þessu.

Já, ég gleymdi. Hann sagði mér líka að nota tannþráð. Ég er ekki svona manneskja sem nýt þess að standa upp á endann inná baði, nota tannþráð og tannbursta mig á eftir. Ég er almennt mjög á móti því að standa í lappirnar meira en bráðnauðsynlegt er. Jæja. Eina leiðin fyrir mig var að gera þetta á meðan ég horfði á sjónvarpið. T.d. í gær, á meðan The Practice var á Skjá einum, notaði ég tannþráð samviskusamlega út um allan munn og þegar fjórða auglýsingahléið kom þá fór ég inn á bað og tannburstaði mig.

Þetta er ég búin að gera núna í tvær vikur og viti menn! Tvö kíló farin. Þegar ég er búin að bursta tennurnar þá get ég ekki verið að borða og drekka, ja.. nema þá kannski vatn. Því ekki nenni ég að nota helv. tannþráðinn og tannburstan aftur. For-gleym-it!

Ég er sem sagt hætt að borða á kvöldin og árangurinn lætur ekki á sér standa. Ég er búin að reikna út að ég hverf eftir 63 vikur með þessu áframhaldi. Hvern ætla menn að rukka þá? MUHAHAHAHAHAHAHA

Jude Law single?

Ég var samferða nágranna mínum upp stigana þegar ég kom heim í kvöld. Þegar við vorum komnar upp tvær hæðir spurði hún mig: "Anna, við hvað vinnur þú?" og ég svaraði: "Ég vinn skrifstofuvinnu". Þá horfði hún á mig í forundran og sagði: "Ég hélt að þú værir hárgreiðslukona". Hálf vönkuð rótaði hún í veskinu sínu eftir lyklum og hvarf inn um dyrnar að íbúðinni sinni. Ég gekk upp þessar tvær hæðir sem skilja okkur að og velti því fyrir mér af hverju hárgreiðslukona? Magnað. Ekki þar fyrir, tvær bestu vinkonur mínar eru hárgreiðslukonur en af hverju hélt hún að ég væri það?

Þegar ég kom inn um dyrnar heimahjá mér var þetta það fyrsta sem ég sagði Tóta. "Henni finnst kannski hárið á þér svona flott alltaf" var hans innlegg í umræðuna. En ég held ekki. Oftast stendur það bara út í allar áttir, mis mikið auðvitað. En hvað er það við mig sem gæti bent til þess að ég sé hárgreiðslukona? Það sem mér dettur í hug er að vegna þess að hún er búin að vera nágranni minn ansi lengi hefur hún séð mig allt frá því að vera snoðuð (með skalla), ljóshærða, dökkhærða, rauðhærða, skolhærða, svarthærða, stutthærða, millisíðhærða, síðhærða, með liðað hár, slétt hár, permanent, o.s.frv. og allt á ca 10 ára tímabili. Sem mér finnst nú ansi langur tími.

Ég viðurkenni að ég hef verið lengi að finna út hvernig ég "á" að hafa hárið á mér en er ánægð að segja að ég hef komist að niðurstöðu. Nú lita ég á mér hárið dökkt, nánast sama lit og það er (fer skyndilega að hugsa, why?, en get ekki svarað því) og stundum læt ég setja í mig gylltar strípur.

Þessi niðurstaða gæti breyst á morgun, jafnvel á eftir! Hver veit! Finnst þetta samt magnað. Ég veit að ég mun hugsa um þetta allan morgundaginn og líklega út vikuna. Af hverju var hún svona viss um að ég væri hárgreiðslukona? Ætli stigagangurinn í húsinu sé í the twilight zone?

Hvernig er hægt að kalla það sem gengur á fyrir utan gluggana hérna hvassa suðaustanátt og rigningu? Mér finnst ég vera í miðjum hvirfilbyl sem er við það að ná hámarki!

Ég væri ekki svona stressuð ef svalahurðin væri ekki búin að fjúka upp 5 sinnum í roki hérna. Búið að lappa upp á hana með styrktar stál plötum og fleira fíneríi. Við hættum að geta lokað hurðinni, með þar til gerðu handfangi sem upprunalega "fylgdi" henni, í fyrra. Þá voru settar á hurðina tvær gluggakrækjur og þær eru það eina sem eiga að koma í veg fyrir að hurðin fjúki upp og hvirfilbylurinn komi inn í stofu til mín. Gaman, gaman.

Það bíður mín sem sagt andvökunótt. Ég gæti grátið. Djöfull öfunda ég Tóta og krakkana þar sem þau hrjóta steinsofandi upp í rúmi og hafa ekki grænan grun um að það sé veður dauðans úti.

Já magnað. Skv. vedur.is þá er Minnkandi suðvestanátt og eitthvað fleira. Hey! Ég er bara ekki frá því að veðrið sé að lægja a.. nei. Bara smá mis.

Datt í hug. Sumir myndu nota tímann sem fer í að "liggja" andvaka og setja inn nýtt efni á síðuna sína. En ég er ekki sumir og hef ákveðið að stara í tómið og vorkenna sjálfri mér í a.m.k. hálftíma í viðbót.

Það er gjörsamlega óþolandi hvað mig langar alltaf í sígarettu þegar ég sest við tölvuna. Sérstaklega þegar ég ætla að setja eitthvað inn á síðuna mína. Ég fæ mér sæti, opna vafra og hugsa um fíngerðan hvítann pappírinn sem er vafið af alúð utan um tóbakið. Þegar ég opna blogg draslið mitt kemur upp í huga mér nautnin og the blizz þegar maður tekur fyrsta smókinn. Ég sit og hugsa um þetta þangað til ég stend upp og slekk á tölvuófétinu.

Hvað er til ráða? Það skiptir engu máli þó ég fái mér nikótínplástur, tyggjó, nefúða og munnstykki. Ég get ekki hugsað um neitt nema sígarettur þegar ég er komin fyrir framan skjáinn heima. Ég gæti alveg eins setið með störu fyrir framan skjá með sígarettu screensaver. Verst er að ég verð gjörsamlega andlaus, enda kemst ekkert annað að en hugsunin um að ég verði að reykja, STRAX!. Þetta er nákvæmlega allt sem ég hugsa þegar ég er í þessu ástandi: "Verð að reykja, verð að reykja, verð að reykja, nei ég er hætt, verð að reykja, ætti ég að fara út í sjoppu?, verð að reykja, kannski eru til rettur í vínskápnum, verð að reykja, djöfull langar mig í sígarettu, verð að reykja, hvað ætti ég að skrifa?, verð að reykja...."

Um leið og ég stend upp, annaðhvort búin að gefast upp á að skrifa eitthvað eða til þess að leita dauðaleit í íbúðinni af sígarettustubb, eða á leiðinni út í sjoppu að kaupa mér pakka, þá langar mig ekki lengur í sígarettu. Þetta er bilun. Ég get unnið frá klukkan níu til fimm alla virka daga fyrir framan tölvu og langar ekki að reykja, en ef ég ætla að setja inn efni á síðuna mína þá er ég gjörsamlega friðlaus.

Koma nú til sögunnar Paranoia ásamt frænda sínum Insanity.

Ég er búin að komast að því að ég hef verið heilaþvegin. Ég er líklega belgísk bóndakona sem var rænt af ökrunum í heimalandi mínu og heilaþvegin af geimverum. Mér líður miklu betur.

Já, svo er spáð stormi í kvöld eða nótt. Þetta þýðir að ég verð andvaka. Glatað að vera svona fyrirsjáanlegur.

Mér er illt í fætinum.

Ég horfði á myndina K-PAX í gærkvöldi. Snilldar mynd. Ég hafði lengi áhyggjur af því að hann væri svo ekkert geimvera, þoli ekki svoleiðis myndir. Þar sem allt er útskýrt vísindalega í lokin. Við eigum ekkert að vita allt. Það er miklu skemmtilegra þegar hlutirnir eru óútskýranlegir.

Ekki eru allir sammála mér með það. Ég byrjaði að horfa á X-Files þættina áður en þeir breyttust í the neverending conspiracy theory. Það voru furðuleg mál í hverjum þætti sem lítil eða engin svör fengust við og maður var jafn lost þegar þátturinn endaði og þegar hann byrjaði. Ég fíla það. Tóti hatar það. Hann settist stundum niður með mér og horfði á þátt og þátt og þegar þátturinn var búinn varð hann pirraður og fúll. Hann er svona maður sem vill fá botn í hlutina. Það er gott að skilja suma hluti en aðra hluti á maður ekkert að skilja. Þeir eiga að vera óútskýranlegir og dularfullir.

Ef það væri hægt að útskýra allt þá væri ekki nærri því jafn gaman að lifa.

Ætli fílar fái samviskubit?

Lagið sem Birgitta söng. Besta lagið? Það er ekki gott að segja...

Ég hef ákveðið að vera duglegri að setja inn efni á síðuna. Nú þarf ég bara að ákveða hvenær ég ætla að byrja á dugnaðinum....

Ótrúlegt afrek. Ég setti inn nýtt song of the week. Ég er ekkert smá ánægð með mig. Held ég leggi mig bara ég er svo eftir mig.

Ég fór til tannlæknis í morgun. Síðasta skiptið, bara smá tannsteinshreinsun. Little did I know.

Ég lagðist í stólinn, lyngdi aftur augunum og opnaði ginið upp á gátt. Jón deyfði mig og byrjaði svo að skrapa tennurnar á mér. Þegar hann var búin að skrapa stanslaust í tuttugu mínútur fór mér að hætta að standa á sama. Af hljóðunum að dæma var ég viss um að ég yrði eins og vondi kallinn í Sleepy Hollow þegar hann væri búin. (sjá mynd)

Hann þurfti að deyfa mig oft og mörgum sinnum, hefði hann ekki gert það væri ég dauð úr sársauka. Þegar hann var búin að skrapa nóg, að hans mati, þá tók við eitt viðbjóðslegasta hljóð sem ég hef á ævi minni heyrt þegar hann tók tannstein með einhverjum bor eða eitthvað. Verra en þegar einangrunarplasti er nuddað saman, verra en þegar krítartafla er skröpuð, verra en öll hljóð sem ég hef heyrt áður. Mér rann kalt vatn á milli skins og hörunds. (en asnalegt orðatiltæki, er skinn og hörund ekki nánast það sama?)

Þegar þarna er komið við sögu var ég dofin frá höku upp að nefi og með svarta tár tauma niður að eyrum (ég var svo vitlaus að setja á mig maskara í morgun). Þá held ég að hann hafi tannburstað mig með véltannbursta. Ég var svo fegin í hjarta mínu, að þetta kvalræði væri að verða búið. Sá skrifstofustólinn minn í hyllingum. Þá fór hann eitthvað að pensla á tennurnar, það var ekkert vont, enda hefði ég ekki fundið fyrir því þó hann hafi penslað tannholdið með sýru. Þegar hann var búin, rann tannlæknastóllinn í upprétta stöðu og ég heyrði "skola", nákvæmlega það sem ég vildi heyra. Ég skolaði. Viðbjóðurinn sem kom út úr mér mun seint renna mér úr minni. Þegar ég var búin að skola, þá rak ég tunguna í það sem virtist vera einhver skán á tönnunum. Ég stóð upp og speglaði mig í næsta spegli. Í speglinum sá ég að tennurnar voru gular, blóðugar og tannholdið blámarið á sumum stöðum. ÞÓ ÉG VÆRI BÚIN AÐ SKOLA!

Ég fór til tannlæknisins og sagði, "segðu mér að ég eigi að fara heim að bursta tennurnar núna". En neeei. Hann sagði mér að ég mætti ekkert borða í viku og yrði að hafa þetta svona minnst í átta daga. Nei ég er að aðeins að ýkja, ég á það til. Það sem hann raunverulega sagði var að ég mætti ekkert borða í tvo tíma og ég ætti helst að hafa þetta svona fram á kvöld. "Þú ert að djóka" varð mér að orði en hann svaraði brosandi "nei". "Hvað er þetta?" spurði ég. "Flúor" var svarið og hann brosti ennþá.

FOR FUCK SAKE! Ég tek á móti viðskiptavinum í vinnunni! Ég lít út eins og 21. aldar manneskja með tennur úr miðaldra steinaldarmanni sem hefur komist næst því að bursta tennurnar með því að hnerra!!!! Ef þessi tannlæknir væri ekki svona fjallmyndalegur myndi ég aldrei fara til hans aftur.

Á leiðinni í vinnuna kom ég við í vinnunni hans Tóta, hringdi í hann fyrir utan og bað hann um að koma aðeins út. Þegar hann settist inn í bílinn brosti ég og hann kipptist við þegar hann sá óskapnaðinn sem tennurnar mínar líta út fyrir að vera. Það var nokkuð ljóst að ekki gæti ég verið svona innan um fólk. Ég ákvað þessvegna að koma við í vinnunni og segja þeim að ég myndi taka mér frí í dag.

En ekki hvað. Lilja er veik svo ég get ekkert farið. Þegar ég skrifa þetta þá er deyfingin að fara og mér líður eins og ég sé með sýru uppí mér. Ég borðaði ekki morgunmat í morgun... ætlaði að fá mér að borða þegar ég kæmi í vinnuna. Núna er mér of illt í munninum til að borða. Classic. Er að velta því fyrir mér hvort það sé holt eða gott að taka verkjatöflu á fastandi maga.

Ég á að koma aftur í tannhreinsun í júlí. Eftir vinnu í dag ætla ég að fara og kaupa mér BRAUN véltannbursta í þeirri von að ég þurfi ekki að upplifa svona sársauka ever again...

MÉR ER SVO ILLT Í MUNNINUM

Mér finnst rétt að minnast á að ég hef náð mér að fullu eftir árásina á tannsteininn og bursta nú tennurnar þrisvar á dag. Hef auk þess hætt að borða.