Eins og ég hef minst á hér á síðunni er ég í yfirhalningu hjá tannlækni. Aðdragandi þess að ég endaði í stóli kvalarans var að ein tönnin í mér brotnaði fyrir einhverju síðan. Á Þorláksmessu fór ég að fá verk í hægra eyrað. Ég vissi ósköp vel að þetta voru byrjunareinkenni á tannpínu dauðans svo ég hringdi í heimilislækninn minn og bað hann um að skrifa upp á verkjatöflur fyrir mig. Ég tók sérstaklega fram að ég vildi ekki vera slefandi í lyfjarússi yfir Jólin og stakk hann upp á "combo"; parkodin og ibufen. Gleði.

Jólin komu og fóru og verkurinn kom og fór. Verkurinn kom aftur og fór... og kom aftur og fór. Það var svo aðfaranótt mánudags í þessari viku sem verkurinn sótti verulega í sig veðrið og ég sá mig tilneydda að fara til...... háls nef og eyrnalæknis. Þrátt fyrir að undir niðri vissi ég ósköp vel að ég væri með tannpínu sem leiddi út í eyrað. Svona getur afneitun verið svakaleg. Ég mætti á Landsspítalann í Fossvogi sem ég kalla reyndar ennþá Borgarspítalann. Þar var skoðað í eyrun á mér, kokið og nefið. Þrýstingur í eyrunum var mældur og ég heyrnamæld. Fékk 10 í einkunn. Ég er við fullkomna háls, nef og eyrnaheilsu. Þegar ég kom út í bíl pantaði ég tíma hjá tannlækni og resting er history hér í fyrra bloggi.

Það furðulega gerðist hinsvegar að þegar ég var á leiðinni heim frá tannlækninum með viðgerða tönn, þá fékk ég hellu fyrir hægra eyrað sem virðist vera eins og stöð 2, "Kominn til að vera." Hellan á ég við.

Ég er sem sagt búin að hafa hellu fyrir hægra eyranu í fjóra daga og í dag, á fimmta degi, breyttist hellan í magnara. Lýsir sér þannig að eina stundina heyri ég nánast ekkert og hina má ekki hvísla nálægt mér þá er eins og öskrað sé í eyrað á mér.

Ekki er vinstra eyrað heldur al-heilbrigt þessa dagana. Ég fann eitthvað helv. þykkildi á eyrnasneplinum þegar ég var hjá mömmu í heimsókn á fimmtudagskvöldið og tel líklegt að ég muni deyja bráðlega úr krabbameini í eyra. Það væri alveg klassískt fyrir mig að deyja úr einhverju jafn asnalegu og krabbameini í eyra. Það hefur örugglega ekki komið fyrir nokkurn mann!

Rifjast ekki skyndilega upp fyrir mér atvik úr frumbernsku minni. Ég vaknaði upp einn morguninn þegar ég var u.þ.b. 17 ára og var eitthvað að klóra mér í hausnum þegar ég fann eitthvað... einhverja kúlu eða eitthvað. Ég settist upp í rúminu og vissi í hjarta mínu að ég væri komin með heilaæxli og ætti örugglega stutt eftir. Pantaði mér tíma hjá heimilislækninum og beið í ofvæni eftir að dagurinn sem ég fengi undirritaðan dauðadóm rynni upp. Þegar ég mætti hjá lækninum var ég búin að skrifa erfðarskrá og gera aðrar nauðsynlegar ráðstafanir. Systir mín erfði fötin mín og núverandi maðurinn minn plöturnar mínar. Fleiri eignir átti ég nú ekki. Ég settist í stólinn og tilkynnti honum að ég væri með heilaæxli sem yxi með ógnarhraða út úr hnakkanum á mér. Hann horfði á mig, stóð rólega á fætur og gekk hægt að mér. Hann fór að þreifa á hausnum á mér og var í heila eilífð að þukla og þreifa á hnakkanum á mér. Svo sagði hann: "Hmmm... þetta er skrítið. Þetta eru eins kúlur báðu megin." Christ. Svo hló hann bara að mér og sagði að það væri eðlilegt að vera með kúlur og misfellur á hausnum. Ég er ennþá á lífi. Skipti samt stuttu seinna um heimilislækni...

| anna | 19:59 |

comments