Talandi um jólahlaðborð. Ég er alfarið á móti þeim. Það er ekki út af neinu sérstöku, fyrir utan Oliver Twist dæmið, þetta er bara prinsipp hjá mér. Þegar ég fer út að borða, þá vil ég að mér sé færður matur. Ég er á móti því að bera mig eftir honum sjálf. Auk þess þá er ég algjör rati þegar kemur að því að velja á disk. Fötlun sem er mjög ó-jólahlaðborðs-væn.

Topp tvö bestu og viðburðaríkustu jólahlaðborð sem ég hef farið á voru annarsvegar á Borginni og hinsvegar í Skíðaskálanum í Hveradölum. Hvernig fólki dettur í hug að setja á laggirnar flottan veitingastað í miðri auðn er beyond me.... en ég skil svo fátt og veit svo lítið.

Borgin var, á þeim tíma.. veit ekki hvernig þetta er hjá þeim í dag, með tvískipt jólahlaðborð. Þú gast mætt klukkan sjö í fyrra hollið, en þá varðstu að pilla þér út fyrir klukkan níu til að næsta holl kæmist að. Clever.

Ég var með hóp í fyrra hollinu og þetta var voða flott og jóla-hlaðborðalegt. Þegar kokkurinn eða einhver sagði "gjörið þið svo vel" stóð fólkið allt upp með diskana sína eins og pre-forrituð vélmenni og fóru í kílómeters langa biðröð. Ég var með þeim síðustu í röðinni. Allt gekk vel og samkvæmt áætlun. Vel útilátið af meðlæti og þunn flís af heitu kjöti með.

Þegar ég var hálfnuð með laufabrauðið mitt heyrðist skyndilega KRASS! og ég sá heilmikla eldsúlu út undan mér. Ég, ásamt öllum viðstöddum, sneri mér snöggt við til að sjá hvað gekk á og viti menn. Þarna var stóð vesalings jóla-hlaðborðs gestur í björtu báli fyrir framan nemann sem var að flambera.

Gæinn sem var að flambera hafði óvart skvett víni á manninn en ekki fyrr en eldur hafði komist í það.

Þeir sem stóðu manninum næst byrjuðu að berja í hann, eldinn, til að reyna að slökkva í gestinum sem, ef dæma má af svipnum, hefur þurft a.m.k. fimm ár í þerapíu áður en hann hefur farið nálægt flamberandi kokki aftur.

Við kláruðum svo matinn þögul í megnri stybbu af brennandi mannshári og kashmír ull...



***



Það var snjóföl yfir Bláfjöllum þegar við keyrðum eitt desemberkvöld upp að Skíðaskálanum í Hveradölum.

Það veit ég ekkert um en ég held að Bláfjöll séu þar einhverstaðar nálægt.

Ég er gædd ótrúlegum hæfileika. Ég gleymi. Ég gleymi heilu árunum ef þau voru ekkert skemmtileg. Sumir atburðir eru samt einfaldlega of shocking til að hægt sé að gleyma þeim. Það er hinsvegar allt önnur saga og ég ætla ekki að fara að rifja upp atburði æsku minnar hérna.

Það var samt svalt kvöld í desember mánuði þegar ég hélt, ásamt manninum mínum, upp í Skíðaskálann í Hveradölum [allt of langt nafn] á jólahlaðborð sem var 50% í boði þáverandi vinnuveitanda míns.

Við komum á staðinn og heilsuðum upp á kanínur sem þvældust um fyrir framan innganginn. Held að við höfum borðað eina þeirra seinna um kvöldið. Ágætis kjöt alveg, og svo vinalegar líka.

Við vorum í hrikalega stórum sal sem var troðfullur af borðum, stólum og fólki. Allir gluggar í salnum voru kyrfilega lokaðir og hátt uppi í loftinu svo það var ekki sjéns að opna þá án þess að hafa stiga. Þetta var eins og að fara í hóp-hlaðborðs-sauna. Ekki gott fyrir fólk með innilokunnarkennd.

Það var eins og á Borginni. Einhver í hvítri múnderingu með stóran svepp á hausnum sagði "gjörið þið svo vel" en hefði alveg eins geta sagt "tak disk þinn og gakk" því það var nákvæmlega það sem fólk gerði. Það fólk sem gat það allavega. Sumir, eins og minn hópur, lokaðist hreinlega inni því bilið á milli borða var réttsvo að maður gæti dregið andann þegar maður var sestur.

Þegar við vorum búin að borða "round one" flúðum við Tóti niður í andyri til að fara á salernið en ekki síður til að ná í ferskt loft hjá kanínunum því það var ekki í boði með matnum.

Ég stóð fyrir framan opinn glugga á neðstu hæðinni og reykti þegar sjúkrabíll æddi skyndilega inn á bílastæðið fyrir framan staðinn.

Í sömu andrá kemur Tóti, kíkir út um gluggan og spyr hvort einhver hafi dáið. Það vildi til að eiginmaður vinnuveitanda míns var ekki mjög heilsuhraustur og ég lýg því að hann hnigið niður. Neeeeiii segir Tóti vantrúaður og ég fer að hlæja. Bara djók.

Þegar við komum aftur upp í hitann og svitann skar okkar hópur sig úr. Skelfingar svipur var á fólki og lítil gleði skein úr augunum. Fengum við að vita að fyrr nefndur maður hefði í raun og veru hnigið niður og nú væri hann og spúsa hans á leiðinni á spítala. Óvíst væri hvort hann hefði það af.

Hann lifði en ég er ekki hissa, miðað við aðbúnað, hvernig fór. Kannski er fólk hjá Skíðaskálanum farið að opna glugga núna. Veit það ekki. For whatever it's worth þá var maturinn mjög góður.

Ég hef farið áður út að borða á SÍH og verð að segja að það var einstök upplifun. Tipp topp þjónusta og góður matur. En það var líka ekki jólahlaðborð.

| anna | 0:12 |

comments

Nú böstaði ég óvart teljarann á forsíðunni. Sorry.

Nr. 1 | posted by: AlanHudson | 7.05.2003 | 1:44:19 | [+] |

Auðvitað les ég komment við gömul blogg. Neyðist til að skíra þau líka hehehe.

Var vinur þinn ekki brákaður eftir fallið? Ég hef nú fengið asnalegar hugmyndir á fimmta glasi og framkvæmt flestar þeirra en aldrei klifrað upp á þak á húsi...

ps. Þetta með teljarann. Kunna ekki allir að bösta svona teljara? Það er allt í lagi mín vegna fyrst þú valdir "rétt" tíhíhí

Nr. 2 | posted by: anna.is | 7.05.2003 | 9:07:59 | [+] |

Nei hann féll í gegnum sólskálann sem var þarna fyrir framan svo fallið var lítið. Hjálpaði að andlagið var mjúkt eftir vel skipulagða drykkju dagsins - var fyrir daga bjórsins og menn því almennilega drukknir á svona stundum!

Nr. 3 | posted by: AlanHudson | 7.05.2003 | 15:25:38 | [+] |

Those were the days my friend... Icy vodka í kók.. eða bara Icy vodka..

Nr. 4 | posted by: anna.is | 10.05.2003 | 0:33:03 | [+] |