Ég á það til að elda... veit að það fer hrollur um Dórið núna en já, ég á það til að elda. Ég á það til að elda mjög góðan mat. Ég á það líka til að elda framandi mat alveg óvart.

Í minni fjölskyldu kallast "Chicken Noodle Soup" á íslensku "Ormasúpa". Gæti samt ekki hugsað mér að taka þátt í Fear Factor og efast um að krakkarnir mínir væru til í það heldur. Ég elda líka stundum krókódílakássu, eða það sem landsmenn myndu kalla pottrétt. Krakkarnir mínir borða lamba og nautakjöt líka bara... krókódílakjöt er skemmtilegra, þú skilur...

Þeir segja að börnin manns læri það sem fyrir þeim er haft. í gær, þegar ég setti heilsteiktan kjúkling á eldhúsborðið hrópaði sonur minn: "VEI! Froskur í matinn!!!

Fólk höfðar mis vel til mín. Leikarar eru líka fólk og leikarar höfða mis vel til mín. Topp fimm yfir glötuðustu gæja ever:

Brad Pitt. Fór honum mjög vel að vera aumingi í myndinni "True Romance". Pain in the ass í flestum öðrum myndum sem maðurinn hefur látið sjá sig í. Það sem pirrar mig mest? Augun.

Tom Cruise. Lítill, ljótur og gjörsamlega óþolandi í flestum myndum sem ég hef séð hann í NEMA "Interview with a vampire" sem ég filaði hann í. Enda var hann með ömurðina Pitt sem co star og ekki erfitt að leika hann í spað. Það sem pirrar mig mest? Brosið og nefið náttúrlega...

Russel Crowe. Átti sprett í LA Confidential en common.. gef leikstjóranum það... enda fékk Basinger Óskarinn fyrir frammistöðu sína í myndinni. Þar fyrir utan... sjálfumglaður Ástrali. Væri best geymdur í Nágrönnum. Samt.. eini maðurinn á listanum sem hægt er að kalla karlmann. Það sem pirrar mig mest? Augun.

Það er mér sönn ánægja að kynna einn glataðasta manninn á listanum: Matt Damon. Þegar hann og bakkabróðir hans Ben Affleck urðu frægir fyrir að skrifa handrit (sem ég held reyndar að þeir hafi drepið einhvað bókmenntanörd fyrir) sannfærðist ég endanlega um að allir geta orðið stjörnur. Það sem pirrar mig mest? Brosið.

Last but NOT least. Ein sú mesta ömurð sem dragnast hefur á hvíta tjaldið að mínu mati er engin annar en David Caruso. Ég veit ekki alveg hvar ég á að byrja við að dissa þennan mann. Ég fæ grænar bólur þegar ég sé hann. Held að það sé að hluta til að þakka mínum fyrirbænum að hann meikaði það ekki í kvikmyndum og hundskaðist aftur í sjónvarp. Maðurinn er gjörsamlga hæfileikalaus og ekkert nema tilgerðin. Ef við David værum síðustu manneskjurnar á lífi á jörðinni myndi mannkynið deyja út.
Það sem pirrar mig mest? Allur pakkinn.

Þá er það komið. Listi yfir þá flottustu næst....

Ég lá í baði áðan og Tóti var nýbúin að raka sig. Á handklæðarekkanum voru tvö handklæði. Eitt grænt og eitt hvítt, bæði meðal stór. Ég hafði gleymt handklæði, eins og vanalega og leit hýru auga á hvíta handklæðið sem Tóti var nýbúin að hengja upp eftir að hafa þurrkað sér í framan með því eftir raksturinn.

Anna: Má ég fá hvíta handklæðið sem þú varst að nota?
Tóti: Ætlar þú að þurrka þér með því?
Anna: Já.
Tóti: Ég var að nota það.
Anna: Ég veit, má ég ekki nota það á eftir þér, varstu ekki bara að þurrka þér í framan?
Tóti: Nú er það orðið hand-handklæði.
Anna: Ha?
Tóti: Þú veist, fyrir hendur.
Anna: Má ég ekki nota það? Er það skítugt?
Tóti: Viltu ekki fá stórt handklæði?
[tekur hvíta handklæðið og dustar það fram í öllu sínu veldi] Þetta er lítið.
Anna: Það er alveg nógu stórt fyrir mig.
Tóti: [brýtur það aftur vandlega saman og leggur það á handklæðastandinn aftur] Ertu að hlífa þér við niðurlægingunni að biðja mig um stórt handklæði?
Anna: [hlæjandi] Hef ég einhverntíman átt í vandræðum með að biðja þig um að ná í handklæði fyrir mig? [for the record, þá gerist það í 98% tilfella sem Anna fer í bað]
Tóti: Þetta er lítið handklæði.
Anna: Er það skítugt?
Tóti: Ég var að nota það framan í mig.
Anna: Ég veit það. Er ekki allt í lagi með það, ég meina þú skeindir þér ekki á því?
Tóti: hlær
Anna: Má ég ekki nota það?
Tóti: Það er orðið hand-handklæði.
Anna: En þetta græna? Má það ekki vera áfram hand-handklæði?
Tóti: [er komin með græna handklæðið í hendurnar] Nei, núna er græna handklæðið orðið gólf handklæði fyrir þig þegar þú kemur upp úr baði.
[breiðir úr græna handklæðinu á gólfinu fyrir framan baðið]
Anna: Hvíta handklæðið var nógu gott fyrir þig þegar þú komst upp úr baði áðan? Má ég ekki nota það líka?
Tóti: Nei ég notaði annað handklæði. Þegar ég er búin að raka mig þá nota ég hreint og þurrt handklæði því annars fer kusk og svoleiðis framan í mig, svo þegar ég er búin að þurrka mér í framan þá verður það handklæði hand-handklæði og fyrra hand-handklæðið verður gólf handklæði. Þekkir þú ekki ferlið? [réttir Önnu stórt handklæði]
Anna: Þú ert að djóka?
Tóti: hehehehehe.. ehm... nei
Anna: Hvað kemur fyrir græna handklæðið þegar ég er búin að stíga á það og þurrka mér?
Tóti: Þá fer það í þvott.
Anna: Aha... ok.

Ég hef komist að því að einhverra hluta vegna þá eyði ég stórum hluta lífs míns í baði. Er eiginlega farin að líta á baðherbergið sem skrifstofuna mína eða svona "control center".

Það vill nebblinlega svo skemmtilega til að þegar ég er komin í bað, froðubað náttúrlega, þá hópast fjölskyldan inn á bað. Jóhanna, dóttir mín, segir mér hvað á hennar dag dreif, hvað hún þarf að læra o.s.frv. Doddi kemur og sullar í froðunni og undnantekningarlaust spyr ég hann hvað hann fékk að borða á leikskólanum. Hann svarar alltaf: "brauð". Um daginn var það brauð og bláar bollur...

Hvað um það. Á meðan ég er í baði rakar maðurinn minn sig og við ákveðum hvað við ætlum að hafa í matinn eða hvað við ætlum að kaupa í matinn. Förum almennt yfir praktísk atriði heimilishaldsins.

Það sem gerist eftir að ég kem upp úr baði er mjög merkilegt. Þá scatterast fjölskyldan út um alla íbúð og fer að sinna sínum áhugamálum. GUÐ MINN GÓÐUR! Ef ég færi frekar í sturtu... ætli það myndi splundra fjölskyldunni?

Ég er búin að fara yfir karlleikara sem ég þoli ekki. Listinn yfir þá var nú samt ekki nálægt því að vera tæmandi. Datt í hug að útbúa lista yfir þá karlleikara sem ég hef fallið fyrir í gegnum árin.

Fyrsti leikarinn sem ég féll fyrir var Gregory Peck. Það er synd að ég man ekki eftir í hvaða mynd ég sá hann í fyrst... oh well. Ég gekk allavega með mynd af honum í veskinu þegar ég var 11 ára. Finnst hann ennþá mjög flottur (sem ungur maður) en er löngu hætt að ganga með mynd af honum.

Ég man þegar ég sá Cat Ballou í fyrsta skiptið. Vá.. ég féll... hook, line and sinker fyrir Michael Callan. Hann var hriiikalega sætur. Þetta fall stóðst ekki tímast tönn því þegar ég horfi á Cat Ballou í dag finnst mér Michael Callan glataður en Lee Marvin æði.

Ég man eftir því þegar ég horfði á Bugsy Malone... féll ekki fyrir Bugsy.. neei.. féll fyrir Jody Foster í hlutverki Talullah. Fannst Blousie vera aumingi.

Ég horfði á my share af vestrum sem barn en fílaði aldrei John Wayne. Fannst hann m.a. hafa hrikalega asnalegt göngulag. Ég man eftir að ég elskaði Horst Buchholz sem var minn maður í The magnificent seven. Sú ást var endurnýjuð þegar ég horfði á farsann "One, Two, Three" frá árinu 1961 þar sem James Cagney fer gjörsamlega á kostum og Horst Buchholz er bjútifúl!

Í myndinni "Butch Cassidy and the Sundance Kid" (1969) Féll ég fyrir Paul Newman og hef aldrei náð mér alveg. Paul Newman er dásamlegur leikari. Að sama skapi finnst mér Robert Redford glataður töffari sem á ekkert gott skilið.

Ég ætti ekki að viðurkenna þetta en verð samt. Luke Skywalker var minn maður í fyrstu Star Wars myndinni. Það var ekki fyrr en í "Empire Strikes Back" sem ég féll... og kolféll fyrir Han Solo. Það var ástarævintýri sem átti eftir að valda mér vonbrigðum.

Næsta "ást" í lífi mínu var að sjálfsögðu John Travolta Grease svínvirkar.

Ég held að ég hafi fyrst séð Sam Neill í "The Final Conflict" (1981) Hriiiikalega flottur og ég féll fyrir honum. Fylgdist með honum í Reilly Ace of Spies og dreymdi um að vera Mata Hari..

Rob Lowe er næstur á dagskrá en ég get ekki sleppt John Taylor úr Duran Duran. Ég veit ekki í dag hvort heillaði mig meira. Hakan eða hárgreiðslan. Fæ líklega aldrei úr því skorið. Ég fæ martraðir í dag þar sem John Taylor kemur mikið við sögu. Nei, ég segi svona...

Rob Lowe fannst mér ágætur í "St. Elmo's Fire". Ég var aldrei hrifin af Andrew McCarthy, James Spader, Emilio Estevez eða Judd Nelson. Ég var heldur aldrei hrifin af Ally Sheedy né Molly Ringwald. Mér fannst Demi Moore "k".

Þegar Ferris Bueller tók sér frí og ég var vitni þá féll ég fyrir Cameron. Finnst hann ennþá lang bestur í myndinni. Skil ekkert hvað varð um flottu vinkonu hans Ferris. Samt fíla ég Matthew Broderick. Myndi bara ekki setja hann á "to do" listann minn. Á þeim lista trónir samt ofarlega John Cusack nokkur sem ég féll samt ekki fyrir fyrr en í "Better Off Dead" (1985). Ég fílaði aldrei "The Sure Thing" frá sama ári.

Á þessum tíma minnir mig að myndin Top Gun hafi orðið vinsæl. Fannst myndin ömurð. Eins og að horfa á eldri konu og krakka make out. Þoli ekki Kelly McGillis og hef aldrei gert. Það er þessvegna sem ég sagði skilið við hrifningu mína af Harrison Ford (sem í millitíðinni hafði vaxið og dafnað þar sem hann lék uppáhalds hetjuna mína Indiana Jones) þegar hann féll fyrir Kelly í helvítis lúða myndinni þarna... Witness. Christ. Give me a break! Officially fyrsta myndin þar sem Harrison Ford var ekki að virka fyrir mig.

Footloose... Flashdance... allt í lagi en engin sem ég féll fyrir. Næsti maður á dagskrá var Bruce Willis í Moonlighting. Það skemmdi svo ekki fyrir þegar hann kom í Die Hard en samt... væri samt alveg til í að fara út að borða með Alan Rickman.

Moving right along. Rob Lowe féll í ónáð hjá mér þegar hann mætti á svæðið í Youngblood (1986) utter crap mynd. Var rifinn miskunnarlaust niður af veggjum og hent í ruslið. (For the record þá er þetta metaphor. Átti aldrei plaggöt af þessum manni og er stolt af því)

Never Say Never Again (1983) opnaði augu mín fyrir því að Roger Moore væri aumingi og það væru stærri og flottari fiskar í sjónum. Bond sjónum allavega. Sean Connery er náttúrlega orðin gamalmenni miðað við mig á þessum árum en samt "all man". Fór ekki á "to do" listann en definately á "if only I had a time machine" listann eins og Sam Neill.

Ó já. Mickey Rourke. Áður en hann lét berja sig í buff. Finnst Barfly ennþá lang besta myndin hans, fyrir utan náttúrlega Angel Heart sem er given.

Á meðan Robert De Niro hefur aldrei komist á "if only I had a time machine" listann þá hefur Al Pachino verið þar alveg síðan ég sá hann í Scarface (1983). Seinna, þegar ég sá The Godfather... ó boj. NICE.

Ég fílaði Val Kilmer briefly eftir að ég sá Top Secret en missti áhugann flótlega. Það er eitthvað sem ég fíla ekki við hann sem ég veit ekki hvað er.

Hostile Hostages (1994) var helv. skemmtileg mynd. Þegar ég horfði á hana sá ég hvað hefði gerst á mínu heimili ef innbrotsþjófur hefði ákveðið að taka mömmu og pabba í gíslingu. Fannst einn karlleikarinn rosalega flottur. Þar með var Kevin Spacey nokkur komin hátt á minn lista...

George Clooney fór beint í toppsætið á "to do" listanum eftir myndina From Dusk Till Dawn (1996) Held að ég hafi aldrei séð eins flottann töffara.
Úff...

Drakúla í höndum Christopher Lee er líka hriikalega flottur. Fannst Drakúla í meðförum Gary Oldmans glataður. Drakúla þarf ekki að breyta sér í geimveru til að hræða fólk. Drakúla er með scary presence. Leikarar sem geta ekki leikið "scary presence" geta einfaldlega ekki leikið Drakúla. Flott plaggat úr myndinni samt..

Ég hef aldrei þolað Kenneth Branagh. Fannst bara rétt að minnast á það.

Ó, ég var næstum því búin að gleyma... sjálfum Súperman sem ég féll fyrir sem krakki. Finnst hann glataður í dag náttúrlega en féll fyrir Batman í staðinn. Alveg sama hvort það er Michael Keaton, Val Kilmer eða George Clooney sem leikur. Enda myndi ég kjósa hann í búningi hvort sem er ef ég yrði svo ógó heppinn að hitta hann á förnum vegi.. Batman er nebblinlega flottari en leikararnir sem leika hann. [Það er kannski ekki tilviljun að ég drekk helst bara Bacardi?]

Þegar ég horfði á Primal Fear 1996, þá fannst mér væskils greyið (sem leiðindarpúkinn Richard Gere var að verja) svo pathetic og aumkunarverður að ég setti hann á "mercy" listann hjá mér. Ég vissi það ekki þá... en hér var Edward Norton mættur á svæðið. Finnst hann mjög flottur. Ennþá allavega. Það gæti breyst.

Það er hinsvegar annar leikari sem ég dái. Ef þú hefur ekki séð bresku gamanþættina "Bottom" þá veistu ekki hver það er. Nafnið er Adrian Edmondson og hann leikur Eddie í þáttunum. Ef þú þekkir Bottom þættina þá get ég sagt þér nákvæmlega í hvaða atriði ég féll fyrir honum. Í Bottom Live nr 1 þegar hann dettur úr karakter eftir að hann segir "Slime in that ear, slime in that ear.. don't you ever yearn for some change?" ég var fallin og setti hann ofarlega á "to do" listann.

Ekki fíla ég Ethan Hawke né Ewan McGregor en þegar ég sá myndina Gattaca (1997) þá gat ég ekki annað en tekið eftir manni sem í kredit listanum var kallaður Jude Law. Vissi það ekki þá, en þessi maður í þeirri annars hundleiðinlegu mynd A.I., í hlutverki Gigalo Joe... Það veit sá sem allt veit að ég hefði ekkert á móti því að eiga svoleiðis vélmenni inní skáp sem gott væri að... eh.. grípa í...

Þar með er þessu lífshlaupi mínu í formi karlleikara sem mér finnst flottir lokið. Góðar stundir.

Við horfðum á myndina Frailty í gær og ég hef ekki enn getað hætt að hugsa um hana.

Myndin fjallar um geðveika einstaklinga og einstaklinga sem fá köllun frá Guði. Sami hluturinn? Þessi mynd fær mann til að hugsa um hvort það sé munur á þessu tvennu og ef það er munur... þá þarf maður að endurskilgreina ýmislegt... [eitt skemmtilegasta orð sem ég veit um er "ef", það bíður upp á svo mikla möguleika]

Fannst strákarnir í myndinni ekkert skila sínu hlutverki of vel. Voru allavega ekki alveg nógu sannfærandi fyrir minn smekk. Mæli samt með þessari þó hún sé róleg og á köflum fyrirsjáanleg. Því þótt hún sé fyrirsjáanleg þá trúir maður stundum ekki fyrr en maður sér... auk þess sem Matthew McConaughey er góður.

Það er komin föstudagur.

Ég sit hér við vélina mína í góðum félagsskap Bacardi, Coke og Camel Lights. Ég er búin að vera hriiiikalega upptekin síðan ég horfði á Frailty. Aðallega við að hugsa um myndina og analísa. Vonandi fattar vinnuveitandi minn það ekki því ég er búin að hringja inn veik á hverjum degi síðan og sé ekki fram á að mæta aftur í bráð. Flókin mynd maður!

Þetta var náttúrlega haugalygi allt saman. Horfði hinsvegar á Donny Darko um daginn og ef einhver getur útskýrt fyrir mér hvað hún þýðir.. ef eitthvað.. þá væri ég þakklát. Creepy kanína.

Síðasti föstudagur, föstudagurinn 13. desember, var mjög viðburðaríkur hjá mér sem var ekki leiðinlegt. Ég byrjaði á því að mæta til vinnu. Það veit aldrei á gott. Þegar klukkan var fimm fór ég heim, byrjaði reyndar á því að koma við í Melabúðinni og versla mér Coke og Camel Lights því ég var að fara á Þingvelli á jólahlaðborð í boði vinnustaðar mannsins míns. Tengdamamma var búin að sækja krakkana, kallinn ennþá í vinnunni svo ég sá fram á a.m.k. tvo quality klukkutíma ein með sjálfri mér.

Skellti mér í bað. Að því loknu blandaði ég mér í glas og kveikti mér í unaðslegri sígarettu sem ég reykti í hægindarstólnum inní stofu. Allt var hljótt nema snarkið í glóðinni. Það er á svona stundum sem maður spyr sjálfa sig: "Hvað var maður nú að gifta sig og eignast börn þegar maður getur haft það svona gott ein með sjálfri sér?"

Setti killer playlista af stað og tjúnaði í botn. Fór í "Ég er Jennifer Lopez" mode og setti á mig andlit. Í GÓÐUM fíling. Kallin kom heim, fór í bað. Ég var komin á annað glasið í góðum fíling, eins og komið hefur fram, og ákvað að setjast hjá honum og kjafta við hann á meðan hann var í baði. BIG MISTAKE.

Ég svíf inn á baðherbergi og hlamma mér niður á klósettið. KRATZ! Festingin á klósettsetunni gaf sig og ég datt næstum ofan í klósettið.

Tóti: "Af hverju varstu nú að þessu?"
[ég þoli ekki þegar hann gerir þetta. Ég geri ekki svona lagað af ásettu ráði]
"Ég braut klósettið" styn ég svo loks upp þegar ég átta mig á því hvað hefur gerst. Rýk fram og kíki í "full body length" spegilinn okkar og sjá.. ég lít ekki út fyrir að vera kona sem brýtur klósett með því að setjast á þau. Mér líður aðeins betur. Fer inn á bað. Setan og lokið lafa niður af annarri klósett hliðinni. Shitt maður, segi ég og reyni að lappa aðeins upp á settið. Djöfull. "Braustu klósettið?" spyr Tóti vantrúaður blindur án gleraugna í baðinu.
"Já, ég braut klósettið" segi ég í forundran. "Magnað."

Ég náði mér fljótlega og taldi mér og Tóta trú um að það væri örugglega hægt að kaupa svona klósettsetu-festingar í BYKO, en það vill einmitt svo skemmtilega til að þessi ákveðna klósettseta, ásamt festingum, var keypt í BYKO fyrir ekki svo löngu síðan.

Við tókum gleði okkar og héldum af stað í geimið. Geimið byrjaði á rútuferð til Þingvalla. Eins og hjá venjulegum íslenskum vinnustaða hóp, sem fer í rútu með mökum, var lítið um stuð á leiðinni á Þingvelli. Áður en við lögðum af stað var nikótín plástrum dreift á þá sem töldu sig þurfa á þeim að halda. Allir fengu sér nikótín, enda í boði hú.. rútunnar.

Þegar á Þingvelli var komið var haldið beint á barinn. Fékk mér Bacardi og hot shot. Kjaftaði við fólk. Fékk mér Bacardi. Kjaftaði við fólk. Fékk mér Bacar.. ha? er komin matur? Fengum okkur sæti og gerðum okkur tilbúin fyrir Oliver Twist fílingin sem er óumdeilanlegur fylgifiskur hlaðborða. Allavega fyrir þann sem lendir í því að uppstúfið með kartöflunum er búið þegar röðin er komin að honum og viðkomandi má standa með diskinn sinn og bíða eftir að kokkurinn komi færandi hendi með meira. Í þetta skipti var það mitt hlutskipti í lífinu. Ég beið og uppskar uppstúf og eina kartöflu.

Í heildina veiddi ég hálft laufabrauð, Barbie stærð af paté, tvær áleggsþunnar hangikjötsneiðar og uppstúf með einni kartöflu á diskinn minn.

Þetta segir meira um mig en hlaðborðið á Þingvöllum.

Þegar ég var búin með allt nema paté-ið var ég dregin á barinn af manninum mínum. Fékk mér Bacardi. Kjaftaði við fólk. Fékk mér Bacardi. Kjaftaði við fólk. Ha? Er rútan að fara? Ertekkað djóka? Hvað er klukkan? Ég gleymdi að borða meira! Bömmer...

Haldið var í bæinn og Laugarvegurinn þræddur með viðkomu á helstu börum sem ég veit ekkert hvað heita. Fékk mér Bacardi. Kjaftaði við fólk.

Við hjónin komum heim klukkan fimm um nóttina og hvað gerðum við? Við pöntuðum okkur pizzu. Snilldar endir á snilldar kvöldi.

Verð að láta kveðju fylgja til hans Odds hjá lagnadeild BYKO í Kópavogi, sem átti festingar á setuna sem ég braut, seldi mér þær og var hrikalega myndalegur á meðan. Var eitthvað að setja út á að ég lét kallinn borga, en Oddur vissi ekki... að það var ég sem fékk að skipta um festingarnar...

Talandi um jólahlaðborð. Ég er alfarið á móti þeim. Það er ekki út af neinu sérstöku, fyrir utan Oliver Twist dæmið, þetta er bara prinsipp hjá mér. Þegar ég fer út að borða, þá vil ég að mér sé færður matur. Ég er á móti því að bera mig eftir honum sjálf. Auk þess þá er ég algjör rati þegar kemur að því að velja á disk. Fötlun sem er mjög ó-jólahlaðborðs-væn.

Topp tvö bestu og viðburðaríkustu jólahlaðborð sem ég hef farið á voru annarsvegar á Borginni og hinsvegar í Skíðaskálanum í Hveradölum. Hvernig fólki dettur í hug að setja á laggirnar flottan veitingastað í miðri auðn er beyond me.... en ég skil svo fátt og veit svo lítið.

Borgin var, á þeim tíma.. veit ekki hvernig þetta er hjá þeim í dag, með tvískipt jólahlaðborð. Þú gast mætt klukkan sjö í fyrra hollið, en þá varðstu að pilla þér út fyrir klukkan níu til að næsta holl kæmist að. Clever.

Ég var með hóp í fyrra hollinu og þetta var voða flott og jóla-hlaðborðalegt. Þegar kokkurinn eða einhver sagði "gjörið þið svo vel" stóð fólkið allt upp með diskana sína eins og pre-forrituð vélmenni og fóru í kílómeters langa biðröð. Ég var með þeim síðustu í röðinni. Allt gekk vel og samkvæmt áætlun. Vel útilátið af meðlæti og þunn flís af heitu kjöti með.

Þegar ég var hálfnuð með laufabrauðið mitt heyrðist skyndilega KRASS! og ég sá heilmikla eldsúlu út undan mér. Ég, ásamt öllum viðstöddum, sneri mér snöggt við til að sjá hvað gekk á og viti menn. Þarna var stóð vesalings jóla-hlaðborðs gestur í björtu báli fyrir framan nemann sem var að flambera.

Gæinn sem var að flambera hafði óvart skvett víni á manninn en ekki fyrr en eldur hafði komist í það.

Þeir sem stóðu manninum næst byrjuðu að berja í hann, eldinn, til að reyna að slökkva í gestinum sem, ef dæma má af svipnum, hefur þurft a.m.k. fimm ár í þerapíu áður en hann hefur farið nálægt flamberandi kokki aftur.

Við kláruðum svo matinn þögul í megnri stybbu af brennandi mannshári og kashmír ull...



***



Það var snjóföl yfir Bláfjöllum þegar við keyrðum eitt desemberkvöld upp að Skíðaskálanum í Hveradölum.

Það veit ég ekkert um en ég held að Bláfjöll séu þar einhverstaðar nálægt.

Ég er gædd ótrúlegum hæfileika. Ég gleymi. Ég gleymi heilu árunum ef þau voru ekkert skemmtileg. Sumir atburðir eru samt einfaldlega of shocking til að hægt sé að gleyma þeim. Það er hinsvegar allt önnur saga og ég ætla ekki að fara að rifja upp atburði æsku minnar hérna.

Það var samt svalt kvöld í desember mánuði þegar ég hélt, ásamt manninum mínum, upp í Skíðaskálann í Hveradölum [allt of langt nafn] á jólahlaðborð sem var 50% í boði þáverandi vinnuveitanda míns.

Við komum á staðinn og heilsuðum upp á kanínur sem þvældust um fyrir framan innganginn. Held að við höfum borðað eina þeirra seinna um kvöldið. Ágætis kjöt alveg, og svo vinalegar líka.

Við vorum í hrikalega stórum sal sem var troðfullur af borðum, stólum og fólki. Allir gluggar í salnum voru kyrfilega lokaðir og hátt uppi í loftinu svo það var ekki sjéns að opna þá án þess að hafa stiga. Þetta var eins og að fara í hóp-hlaðborðs-sauna. Ekki gott fyrir fólk með innilokunnarkennd.

Það var eins og á Borginni. Einhver í hvítri múnderingu með stóran svepp á hausnum sagði "gjörið þið svo vel" en hefði alveg eins geta sagt "tak disk þinn og gakk" því það var nákvæmlega það sem fólk gerði. Það fólk sem gat það allavega. Sumir, eins og minn hópur, lokaðist hreinlega inni því bilið á milli borða var réttsvo að maður gæti dregið andann þegar maður var sestur.

Þegar við vorum búin að borða "round one" flúðum við Tóti niður í andyri til að fara á salernið en ekki síður til að ná í ferskt loft hjá kanínunum því það var ekki í boði með matnum.

Ég stóð fyrir framan opinn glugga á neðstu hæðinni og reykti þegar sjúkrabíll æddi skyndilega inn á bílastæðið fyrir framan staðinn.

Í sömu andrá kemur Tóti, kíkir út um gluggan og spyr hvort einhver hafi dáið. Það vildi til að eiginmaður vinnuveitanda míns var ekki mjög heilsuhraustur og ég lýg því að hann hnigið niður. Neeeeiii segir Tóti vantrúaður og ég fer að hlæja. Bara djók.

Þegar við komum aftur upp í hitann og svitann skar okkar hópur sig úr. Skelfingar svipur var á fólki og lítil gleði skein úr augunum. Fengum við að vita að fyrr nefndur maður hefði í raun og veru hnigið niður og nú væri hann og spúsa hans á leiðinni á spítala. Óvíst væri hvort hann hefði það af.

Hann lifði en ég er ekki hissa, miðað við aðbúnað, hvernig fór. Kannski er fólk hjá Skíðaskálanum farið að opna glugga núna. Veit það ekki. For whatever it's worth þá var maturinn mjög góður.

Ég hef farið áður út að borða á SÍH og verð að segja að það var einstök upplifun. Tipp topp þjónusta og góður matur. En það var líka ekki jólahlaðborð.

Óska jólagjöfin mín í ár var 120 GB, Western Digital "Special Edition" (WD1200JB), ATA100, 8mb buffer, 7200rpm - sem fæst í tölvulistanum. Ég fékk ekki þennan disk í jólagjöf og lagðist strax í þunglyndi.

Þunglyndi sem lagaðist um leið og besta vinkona mín, Anna, fór í dag og keypti IBM Deskstar 120GXP og gaf mér í jólagjöf. Anna keypti líka spennugjafa í vél dóttur minnar sem er búin að vera biluð síðan í haust og ég lagaði hana áðan. Þá er bara að sjá hvort mér takist að setja þennan nýja disk í vélina mína vandræðalaust! -og Anna.... takk. Hvað væri lífið án þín?