Þegar maðurinn minn elskulegur kom heim í dag náði hann í póstinn eins og hann gerir alla virka daga. Það er ekki það að ég hafi eitthvað á móti póstinum... við eigum bara einn póstkassalykil og maðurinn minn "vann" þegar við köstuðum upp á hvort okkar skyldi bera þá gríðalegu ábyrgð sem póstkassalykillinn er.

Á unga aldri fékk ég mér ávísanahefti og upplifði þá, í fyrsta skipti, að fá svokallaðan "gulan miða". Síðan þá hef ég prufað greiðsluþjónustur, meira að segja hjá Búnaðarbankanum, en held alltaf áfram að fá gula miða reglulega. Fæ stundum símskeyti frá Glitni þar sem mér er sagt að borgi ég ekki af bílnum mínum STRAX komi þeir og taki hann af mér og híi svo á mig í frímínótum. Það er agalegt því þá þarf að fara að skoða póstinn sem hrúgast hefur upp á borðstofuborðinu. Sem betur fer gerist þetta mjöööög sjaldan en í kjölfarið höldum við alltaf matarboð fyrst við verðum hvort sem er að hreinsa allan póstinn af borðinu.

Það sem ég hef lært er að á tímabilinu ágúst til des og jan til maí kemur eingöngu ruslpóstur í póstkassann, regnskógadrepandi fjölda-auglýsingapóstur sem ég nenni ekki að föndra úr eða hótanir um limlestingu frá bankastofnunum.
Ég var því fljót að ná mér eftir áfallið sem ég fékk þegar ég tapaði hlutkestinum um lykilinn.

Í dag kom hinsvegar off season bréf með engum glugga. Þetta hefði ég ekki vitað nema af því að ég tók eftir Tóta þar sem hann sat í hálfgerðu hnipri með bréf á milli handanna flóttalegur mjög. Það var augljóst að maðurinn var að fela eitthvað. Ég rigsaði þvert yfir stofuna og hrifsaði bréfið úr höndunum á honum og las upphátt: "Anna Helgadóttir og Þórarinn Þórarinnsson" Spurði svo "er mitt nafn ekki á undan þínu?" "Það er alltaf svoleiðis" reyndi hann að klóra í bakkann. "Reyndu þetta ekki" sagði ég og hvessti á hann augunum... við horfðumst í augu og áður en varði vorum við komin í blóðug átök um bréfið.

Þar sem ég beiti fantabrögðum þá stóð ég uppi sem sigurvegari innan um brotnar styttur og húsgögn... og opnaði bréfið sem reyndist innihalda boðskort frá mömmu sem ég hafði lagt blessun mína yfir tveimur dögum fyrr...

Rosalega kemur það sér vel að vera masókisti þegar maður fer að æfa líkamsrækt.

ok ég er ekki að grínast þegar ég segi að ég er búin að vera að DREPAST úr harðsperrum síðan í tímanum hjá henni Fjólu á mánudagskvöldið. Að vissu leyti er ég glöð og ánægð yfir því að finna fyrir því að ég er með vöðva og allt það... bara.. göngulagið mitt er eins og ég sé búin að... ég veit ekki hvað... [ég veit það alveg, og þú veist það líka... ég ætla bara ekki að skrifa það] og það er ekkert gaman!

Ég lifi samt í voninni um að eftir tíman í kvöld þá skáni limaburðurinn hjá mér. Það er varla að ég þori að ganga upp í Þrekhús því ég gæti orðið örmagna á leiðinni heim...

Annars fórum við að sjá myndina Halloween Resurrection í gær. Það var ljóta upplifunin. Mér brá í stórutá í einu atriði eftir hlé annars var þetta bara c mynda fílingur in a bad way. Fær skull

Held að fólkið í salnum hafi verið meira hrætt við mig þegar ég skakklappaðist út úr salnum þegar myndin var búin...

Fékk bréf í gær frá Dórinu:

"Ég legg til að og reyndar geri kröfu um að song of the week verði breytt í "Sami söngurinn" eða "Lag til frambúðar" þar sem enginn vilji virðist vera til að skipta þessu út einsog talað hafði verið um... Það má vera að viljinn sé fyrir hendi en getan virðist vera jafn víðsfjarri og fyndni hjá spaugstofunni eða heiðarleiki hjá Gunna í Krossinum.

Þessu bréfi ber að taka sem lokaviðvörun áður en til líkamlegs ofbeldis kemur.

Án virðingar,
Dóri Dásemd"

Ég svaraði:

"æi ég er að vinna í badabing.is þessa dagana og hef ekki tíma fyrir neitt annað..."

Hann svaraði um hæl:

"Þessi heimur er harður og héðan í frá gildir reglan ein afsökun, tvö kjaftshögg

Ég var ekki að auglýsa eftir afsökunum og væli heldur eingöngu að koma á framfæri kvörtun og ábendingu/lokaviðvörun."

Það er svo gott að eiga góða að.

Annars er ég líka að fara að vinna meira í anna.is. Er langt komin með badabing.is svo það ætti að styttast í það....

Sannleikurinn og aðalástæðan fyrir því að ég hef ekkert birt neitt á síðunni minni núna undanfarið er náttúrlega sá að ég vann ekki 47 milljónirnar í Lottói um daginn. Ég hafði nebblinlega reiknað með þessari upphæð þegar ég borgaði 5.600.- kr inn á heimsreisuna sem ég ætlaði að fara í. Restina ætlaði ég að borga eftir helgi... helgina sem einhver annar en ég varð milljónamæringur.

Já þeim er misskipt lífsins gæðum.
Kaupi bara lottó þegar potturinn er orðin 4-faldur eða stærri. Ég er eins og hinir sauðirnir... verð að vera með...

Munurinn er sá að ég nenni aldrei að horfa á lottóið í sjónvarpinu og því síður nenni ég að fara með miðann út í sjoppu til að láta renna honum í gegnum vélina. Nei. Ég hlusta bara eftir lottó-fréttum dagana eftir úrdrátt. Það er ógó þægilegt því þeir taka fram sjoppuna sem vinningsmiðinn er keyptur.

Ætli það séu margir feitir bónusvinningar í óskilum hjá Íslenskri Getspá?

Þegar ég var komin heim úr ræktinni í dag fékk ég mér kvöldverð fátæklingsins:

2 egg
túnfisk
5 svartar ólífur
2 ristuð brauð

fór svo í bað og hafði það huggulegt. Þegar ég kom upp úr baði nennti ég ekki að klæða mig svo ég fór í slopp. Doddi, fjögurra ára sonur minn, vaknaði einn morguninn endurfæddur sem Spiderman, eignaði sér sloppabandið mitt, bindur það í handföngin á efri skápunum í svefnherberginu og hleypur svo fram og til baka... eins og Spiderman gerir. Ég er hætt að hafa opið út á svalir. Anyway... að þessu loknu settist ég fyrir framan Law and Order: Special victims unit og fór að naglalakka mig. Ég braut nefninlega nögl í ræktinni þegar ég réðist á boxpúða og fékk útrás fyrir innbyrgða reiði mína og biturð.

Þegar ég var búin að naglalakka mig slökkti ég á sjónvarpinu og ákvað að vinna aðeins meira í nýju heimasíðunni minni sem ég get vonandi birt innan fárra ára. Bara eitt vantaði. Eitthvað að drekka.

Í fullkomnum heimi hefði ég átt ískalt og svalandi Coke inn í ísskáp. En ég bý ekki í fullkomnum heimi og er því síður fullkomin sjálf. Það eina sem ég fann til að drekka í ísskápnum mínum var gamall ananassafi, súrmjólk, pektólín hóstasaft og vatn. Þar sem ég var í stuði fyrir none of the above rölti ég yfir í stofu og kíkti í barskápinn. Rak ég ekki augun í eldgamla flösku af Carolans, sem er mjög svipað Bailey's. Hmmm... hugsaði Anna. Gæti verið næs að fá sér smá af þessu fyrir svefninn. Á ferð minni um íbúðina varð ég manually að halda sloppnum utanum mig því ég vil ógjarnan deila með íbúum nágrannablokka hvernig ég er í laginu. Þótt maðurinn minn hafi sagt mér áðan að ég sé að verða "blísturslaga". Tók því hrósi eins og sönn kona og spurði: "já? Var ég þá eins og tunna fyrir eða?" Það er önnur saga...

Ég get ekki drukkið Carolans nema með ís. Aðallega af því að þetta er sætara en andskotinn og eiginlega drullu vont á bragðið. Samt skárra en vatn þegar mann langar virkilega í kók. Oh come on ég nenni ekki að útskýra þetta nánar..

Þarna stóð ég í eldhúsinu með blautt naglalakk, þorsta í Carolans með klaka og í slopp sem vildi alls ekki haldast utan um mig. Ég byrjaði á að opna frystinn. Að skoða innihaldið þar lýsir fjárhagsástandinu þessa síðustu viku nóvembermánaðar.
Neðsta hólfið: tómt
Miðhólfið: rækjupokinn sem ég hef flutt núna með mér síðustu fimm búferlaflutninga. Það fer að koma tími á að henda honum. Samt... búin að eiga hann svo lengi að ég er búin að mynda tilfinningaleg tengsl við hann. Auk þess þá er þetta svona allsnægtartilfinning sem maður fær ef maður á rækjur. Jæja..
efsta hólfið:klakapoki síðan þegar við fengum gesti síðast og gátum vélað þau til að koma með klaka með sér. JACKPOT!

Ég náði mér varlega í hníf úr eldhússkúffunni og passaði upp á naglalakkið sem, ótrúlegt nokk, var óaðfinnanlegt.... ennþá. Með hnífnum veiddi ég klakapokann upp úr frystihólfinu vippaði honum ofaná borð. Lagaði sloppinn. Notaði hnífinn sem ísbrjót þar sem klakinn var allur fastur saman. Lagaði sloppinn. Naglalakkið? Ennþá ok. Náði að losa góðan bita af ís. Teygði mig í glas. Lagaði sloppinn. Rak höndina í skápinn. Tékkaði á naglalakkinu. Perfect. Lagaði sloppinn. Smeygði hægri höndinni í klakapokann ósköp varlega og náði að festa klónum í klakabitann sem ég hafði augastað á. Setti klakann í glasið og lagaði sloppinn. Ákvað að svipast um eftir sloppabandinu í eldhúsinu en sá ekkert band. Tékkaði á naglalakkinu. PERFECT!

Ó jibbý! hugsaði ég með mér stolt af afreki mínu. Var þegar farin að hugsa um hvað ég myndi láta fara vel um mig í hægindastólnum inní stofu sem er við tölvuna mína.

Þegar þarna er komið við sögu taldi ég mig vera home safe. Búin að gera allt klárt. Bara eftir að opna flöskuna og hella yfir ísinn. Little did I know.

Carolans er sykurdrulla, hafi það ekki komið áður fram. Þetta er gömul flaska og líklega liðið rúmt ár síðan hún var opnuð síðast. Þegar ég teygði mig fagnandi í flöskuna og byrjaði að skrúfa tappann af þá... á svona stundum öskrar maður geðveikislega: "WHY ME?". Það var ekki séns að ná helv tappanum af flöskunni. Ég reyndi og reyndi.. lagaði sloppinn og reyndi aftur. Orðin blá í framan og komin með sviða í lófana. Ekki mjakaðis helvítis tappinn.

Þó að mér finnist Carolans ekkert sérstaklega gott þá er það stundum þannig að ef maður getur ekki fengið eitthvað... þá fer mann að langa sérstaklega mikið í það. Skyndilega fór mér að líða eins og Carolans væri nákvæmlega allt sem ég hefði alltaf farið á mis við í lífinu. Ég var viss um að allt yrði gott ef ég myndi fá eitt glas af Carolans úr þessari djöfuls flösku SEM ÉG GAT EKKI OPNAÐ!!! Reyndi aftur. Lagaði sloppinn. Reyndi aftur. Lagaði sloppinn. Lét heita vatnið renna og hélt flöskunni undir sjóðandi heitu vatninu. Þurrkaði tappann, reyndi að losa.. hrmmmpp... lagaði sloppinn. NAGLALAKKIÐ!!!!! ah.. ennþá í lagi. Phew!

Datt í hug að brjóta hálsinn á flöskunni en hugsaði: neee...

Lagaði sloppinn.

Að lokum fór ég inn í svefnherbergi þar sem maðurinn minn lá í fasta svefni. Ég ýtti við honum og bað hann um að hjálpa mér. Hálf sofandi rétti hann út hendurnar... tók um tappann og.... ekkert gerðist. Honum hefur fundist þetta verðugt viðfangsefni karlmannsins á heimilinu vegna þess að hann reis upp af koddanum og reyndi aftur. Ekki haggaðist tappinn.

Ég var komin beyond the point of no return. Ég VARÐ að fá Carolans!!! Maðurinn minn reyndi aftur. Ég kvatti hann til dáða og sá æðar springa í augunum á honum. Ekki opnaðist flaskan. Ég fór að fara yfir hverjum við hefðum hleypt inn á heimilið undanfarið sem hefði mögulega getað límt flöskuna aftur af hreinum kvikindisskap. Datt engin í hug.

Aðallega af því hingað kemur engin.

Rauðeygur maðurinn minn rétti mér flöskuna og lét sig fallast á koddann móður og másandi. "Þetta er pikk fast" fnæsti hann og ég sá næpu hvítar hendurnar á honum titra. Ég lagaði sloppinn en þá reis minn maður upp á ný, hrifsaði til sín flöskuna og tók þvílíkt lokaáhlaup að lá við að augun ætluðu út úr hausnum á honum. En það bar árangur. Tappin gaf sig og flaskan opnaðist. Mér leið eins og mér hafi verið veitt VIP aðgangur að, ætlaði að segja himnaríki en ég held að það sé bara ekki staður sem ég fíla.... Ég lagaði sloppinn og fór inn í eldhús. Skildi manninn minn eftir með höfuðverk og handkrampa. Hellti guðaveigunum yfir klakann og......

Með fyrsta sopanum rifjaðist upp fyrir mér af hverju það var svona langt síðan þessi flaska var opnuð. Mér finnst Carolans verulega vont á bragðið. Naglalakkið komst óskemmt í gegnum þetta allt saman... þangað til mér datt í hug að setja þetta á netið...

Sit hér í band-lausum slopp með vatnsglas og ónýtt naglalakk. Skál.

Doddi er hættur að vera Spiderman. Hann er orðin Batman. Þessa dagana allavega. Þegar ég kem á leikskólann að sækja hann þá hefur hann úlpuna opna og þegar við komum út þá grípur hann í úlpuna sitthvoru megin og breiðir hana út eins og vængi, hleypur áfram og hrópar: "Batmaaaaaan!". Eins og Batman gerir.

Hann skríkir af gleði því honum finnst þetta svo gaman og auðvitað varð ég að prufa þetta líka. Vill svo skemmtilega til að ég á jakka sem ég get notað sem vængi og í gær prufaði ég að breiða út vængina og hrópa með syni mínum þegar við hlupum frá leikskólanum: "Batmaaaaan!" Við Doddi skemmtum okkur konunglega á leiðinni heim ásamt þeim vegfarendum sem urðu á vegi okkar.

Það er bara þannig að þó að maður sé fullorðin þá er algjör óþarfi að haga sér alltaf eins og fullorðnir. Ég þekki allavega engan fullorðin einstakling sem ég vil vera eins og.... nema þá sem haga sér stundum eins og börn.

Ef þú trúir mér ekki... farðu þá í jakka, út á bílaplan, breiddu út jakkann eins og vængi og taktu á rás hrópandi: "Batmaaaaan!" og athugaðu hvort þér líði bara ekki stórvel á eftir!