Hélt áfram að vinna lógóið fyrir WDC og reyndi að láta mér detta í hug menn sem ég gæti talað við. Helst menn sem gætu talað með flottum breskum hreim. Ég þekki bara ekki marga menn sem voru ekki boðnir á grímuballið og máttu þar af leiðandi ekki vita af þessu.

Demit.

Mánudagur og ekki clue um hver ætti að vera Ken. Ekki lead einu sinni. Ég daðraði við hugmyndina að hafa samband við FC aftur og spyrja hann hvort hann þekkti einhvern sem væri til í þetta, en vildi ekki bögga hann meira með þessu.

Ég hætti við þetta þrisvar á dag og hætti við að hætta við jafn oft. Hélt áfram að vinna við að gera lógóið þegar ég kom því að og brjóta heilann um hvar í fjandanum ég ætti að finna mann í þetta verkefni.

Þennan þriðjudag var ég stödd í andyrinu í vesturbæjarlauginni þegar ég hitti mann sem ég þekki en ekki nóg til að honum hafi verið boðið á grímuballið.

Ég sagði honum í mjög stuttu máli hvað ég væri að reyna að gera og spurði hvort hann þekkti einhvern breta sem væri kannski til í að taka að sér að gera þetta. Hann glotti og sagði að hann gæti mögulega þekkt einn. Ég gaf honum númerið mitt og bað hann endilega að tékka á málinu fyrir mig.

Ég var mjög spennt að sjá hvað kæmi útúr þessu, bloggaði færslu sem heitir "Victory shall yet be mine" þar sem ég rifja upp orðin sem Dr. Evil gerði ódauðleg í myndinni um Austin Powers:

You know, I have one simple request, and that is to have sharks with frickin' laser beams attached to their heads! Now, evidently, my cycloptic colleague informs me that that can't be done. Can you remind me what I pay you people for?
Honestly. Throw me a bone here.

Ég var mjög langt komin með lógóið fyrir WDC, það eina sem vantaði þarna var kjörorð.

Maðurinn í sundlauginni hringdi í mig um miðjan dag og gaf mér upp símanúmer sem ég hringdi í. Þá kom í ljós að umræddur maður yrði staddur erlendis þann 14. október svo ekki gat hann tekið þetta að sér. Rassgat sem það var því hann nær röddinni hans Sean Connery - kid you not. Hann sagðist samt þekkja mann sem væri mögulega hægt að fá í þetta og sagðist myndi hringja í mig með númerið hans.

Um kvöldið birti ég á blogginu lógó World Domination Corp sem ég hafði verið að búa til undanfarna daga. Kjörorð fyrirtækisins: "Our official language is money" - sem mér fannst viðeigandi.

Á þessum tímapunkti stóð til að láta prenta lógóið framaná henchman bolina en þegar ég komst að því hvað kostar að láta prenta á boli í svona mörgum litum (3), hætti ég snarlega við og hafði bara nafn fyrirtækisins og netfang:

Þrátt fyrir það eru þetta einir dýrustu bolir sem ég hef á ævinni keypt - en hverrar krónu virði.

Í færslunni með lógóinu gaf ég í skyn að ég væri búin að landa sponsor fyrir afmælið, enda var það hluti af leikritinu, að allt væri í boði World Domination Corp. Okkur Huga datt líka í hug að setja upp heimasíðu fyrir WDC, en ég var ekki viss um að ég hefði tíma til að setja hana upp - hvað þá skrifa hana.

Þetta hefði nú ekki verið svona mikið mál á ástandsárunum.

Tenging mín við mennina sem ég var að tala við hafði orðið daufari og daufari og þennan nýjasta, sem ég kalla Jim Beam, þekkti ég ekki nokkurn skapaðan hlut. Connery sagðist myndi segja honum lauslega frá um hvað þetta snérist en að ég þyrfti sjálf að selja honum hugmyndina. Ekki málið.

Ég hringdi í Jim Beam klukkan fjögur. Sat í bílnum mínum á bílastæðinu við húsið sem ég bý í þegar ég tók upp símann og valdi númerið. Símtalið byrjaði ca svona:

"Hello, my name is Anna - I should warn you, this might be the strangest phone call you'll get.. in your life, and before I continue, let me assure you I am, in fact, not insane. You will probably wonder about that part - and no, this is not a joke. Are you still there? Oh good. The reason I'm calling is that your friend told me you had a sense of humor and I desperately need a man with a great sense of humor, an upper class british accent, one that will be in the country on the 14th of October, has a lot of self confidence, charisma and basically.. a pair of steel balls. I was told you might be the man I'm looking for."

Jim Beam fannst þetta alveg óborganlega fyndið en vildi tala við kærustuna sína og sagðist myndi hringja í mig daginn eftir...

Þar sem ég vinn við að úthluta lénum, vissi ég að 10% af þeim sem ég þekki myndu fletta léninu upp í whois gagnagrunni Networksolutions um leið og ég myndi linka á það.

Þá gekk ekki að hafa það skráð á mig, er það? hehehe

Jim Beam ætlaði að hringja þennan föstudag en gerði það aldrei. Ég velti því alvarlega fyrir mér að go "tourist hunting" niðrí bæ, en fannst það ekki vænlegt til árangurs. Auk þess tók Jim Beam það vel í þetta strax að ég var viss um að hann myndi hringja í mig - og hann gerði það, en ekki fyrr en daginn eftir.

Þennan laugardag byrjaði ég að búa til heimasíðu fyrir World Domination Corp. Hugi reddaði mér gjörsamlega með því að vera co writer, ég hefði ekki getað skrifað alla síðuna ein. Bara að finna nógu "evil" nöfn á staffið þarna tók sinn tíma.

Ég var búin að gefa upp alla von á að Jim myndi hringja en um kvöldið hringdi hann nú samt.

Það sem kom mér raunverulega mest á óvart í þessu öllu var að karlmennirnir sem ég talaði við höfðu allir húmor fyrir þessu. Hann var verulega volgur en ég bakkaði um leið og hann gaf í skyn að kærastan hans væri samt ekkert aaallt of hrifin. Það stóð aldrei til að splitta upp pörum eða koma einhverjum í vandræði. That was never the point. Ég var samt running out of options.

Já. Ég ætti kannski að minnast á að ég hefði getað fengið Jude Law til að koma í afmælið og á tímabili alvarlega að hugsa um að hafa samband við hann. En þegar ég fór að hugsa það mál aðeins betur áttaði ég mig á að ég var eiginlega ekkert of spennt að fá Jude Law í afmælið mitt - meina.. við erum hætt saman og ég vil ekki vera að vekja hjá honum falskar vonir, blessuðum manninum. Svo veit ég að hann er blankur síðan hann skildi við Sadie og ekki get ég borgað flugið undir hann. Ljótu helvítis aumingjarnir sem maður er að deita alltaf.

Jim sagði mér hinsvegar að hringja í vin sinn hjá breska sendiráðinu og tékka á hvort hann vissi um einhverja. Ég gat það náttúrlega ekki fyrr en á mánudeginum..

Ég var hinsvegar búin að átta mig á öðru. Ég hafði í raun voðalega lítið til að mótivera þessa karlmenn sem ég var að tala við. Það eina sem ég hafði uppá að bjóða var.. skemmtileg lífsreynsla - fyrir þá sem kunna að meta lífsreynslur af þessu tagi. Það eru víst ekki allir sem myndu a) þora að gera þetta og b) geta það. Þú þarft í alvöru talað að hafa guts til að púlla það off að koma inní sal sem er fullur af fólki sem þú þekkir ekki - til að leika valdasjúkan geðsjúkling..

No, really. Við erum að tala um balls hérna og því miður hafa ekki allir karlmenn svoleiðis - nema að nafninu til. Mig vantaði mig svolítið sem bretinn kallar leverage. Gulrót. Eitthvað extra sem myndi seal the deal. Eitthvað sem allir karlmenn vilja. Hvað get ég boðið karlmanni? Mér datt ekkert í hug og það þurfti að vera eitthvað svakalegt. Eitthvað sem allir karlmenn hafa verulega gaman að og eiga hreint út sagt bágt með að standast.

Oh.. WHAT CAN IT BE?

Wait a minute..

Er þetta ekki það sem (næstum) alla karlmenn dreymir um?
Ford GT. A true classic.
En ef ég myndi fá Brimborg til að leyfa tilvonandi Ken að taka þennan bíl for a spin!

Þó það væri long shot ákvað ég að láta reyna á þetta. Mánudagurinn yrði áhugaverður. Á dagskránni var að hringja í Breska sendiráðið.. og Brimborg.

Ég var nú bara frekar vongóð eftir þetta símtal um að fá jákvætt svar og var sannfærð um að þá væri ég komin með þetta extra little something - ef hægt er að kalla Ford GT "little something" - sem mig vantaði sem herslumun til að fá einhvern karlmann til að gera þetta.

Hringdi þessu næst í breska sendiráðið. Þar talaði ég við manninn sem Jim Beam benti á, sagði honum að mig vantaði háan, myndarlegan breta sem hefði mjög góðan húmor og helst upper class framburð. Maðurinn í breska sendiráðinu sagði mér að það væri bara einn breskur karlmaður á Íslandi sem þessi lýsing ætti við og gaf mér símanúmerið þar sem John Powers vinnur. Ég hringdi strax en fékk þær upplýsingar að John væri staddur erlendis og myndi ekki koma heim fyrr en seint á miðvikudagskvöldið. Ég ákvað að hringja í hann á fimmtudaginn. Maðurinn í breska sendiráðinu hafði verið svo viss um að John væri rétti maðurinn fyrir mig - að ég batt miklar vonir við að hann væri the one.

Klukkan rúmlega eitt hringdi Egill hjá Brimborg í mig aftur.

Hann byrjaði á að spyrja mig betur útí hvernig ég sá fyrir mér hlutverk Ken í afmælinu og ég sagði honum í stuttu máli frá handritinu sem ég hafði skrifað. Þá sagði hann mér að vera ekki feimin við að stoppa sig af anytime ef mér fyndist hann vera að ganga of langt. Hann þekkir mig betur núna og veit líklega að "of langt" er term sem ég skil ekki.

Hann sagðist sjá fyrir sér myndband. Ken myndi mæta á bílnum í afmælið mitt (hér varð ég kjaftstopp), spurði mig næst hvort svona mikilvægir menn eins og Ken væru ekki alltaf með stóran svartan lífvarðabíl með sér (ha, j.. jú) og sagði að hann sæi fyrir sér að Ken myndi koma á Fordinum og leggja fyrir utan, fyrir aftan hann myndi stór svartur bíll leggja og svo myndi illþýðir í svarta bílnum koma og taka sér stöðu við Fordinn og opna fyrir Ken. Því næst myndi Ken fara inn á Sólon, við myndum taka leikritið fyrir gestina mína.. þetta yrði allt tekið upp og myndbandinu lekið á netið. Þannig fengi hann óbeina kynningu á fyrirtækinu og ég fengi bíl sem er trúverðugur fyrir mann eins og Ken.

Ég sat í vinnunni og neðri kjálkinn á mér seig hægt niður á bringu á meðan ég hlustaði á hann tala. At no point fannst mér ástæða til að stoppa manninn, það sem hann var að segja var music to my ears, leið eiginlega eins og ég hefði dáið og farið til himna - ég hafði fundið mann sem vildi taka þetta alla leið.

The mission objective hjá mér allan tímann var að pródúsera skemmtiatriði fyrir afmælisgestina mína, setja á svið smá leikrit þar sem ég myndi altera raunveruleikanum og breyta honum í þann raunveruleika sem ég hafði skapað á heimasíðunni minni. Einmitt af því sá raunveruleiki er absúrd og gjörsamlega útí hött, það var the punchline. Ég vissi alltaf að fólk myndi fá kast ef Ken kæmi á staðinn.. en að hann kæmi á Ford GT með lífverði í öðrum bíl...

Þetta var svo absúrd og klikkað að mér fannst það gjörsamlega æðislegt! Þetta var eitthvað sem engin, engin gat séð fyrir og með réttu eitthvað sem ég átti ekki að geta gert. Ég hef ekki peninga eða resources til að púlla svona lagað off. Á meðan Egill talaði og eftir því sem kjálkinn á mér seig neðar sá ég fyrir mér að með þessum manni gæti ég sett á svið sjónarspil sem myndi gjörsamlega drepa fólk úr hlátri og undrun - plús.. hann fengi buzz í kringum bílinn og Brimborg fengi athygli með því að framleiða svona óformlega auglýsingu. Allir græða.

ÞETTA - VAR - SNILLD!

Ég samþykkti strax allt sem hann sagði og spurði hvort ég mætti skrifa um bílinn á heimasíðunni. Egill gaf mér grænt ljós á það svo ég birti færslu um bílinn rétt um klukkan tvö. Þetta gefur smá innsýn inní hversu hratt þetta þróaðist og hvað hægt er að gera þegar þú hefur Internetið sem medium.

Seinna um daginn hringdi Egill aftur, búinn að ræða við pr fyrirtækið sitt og Saga film, komin með pródúser í dæmið og bað mig að senda til sín handrit þar sem ég væri búin að skrifa bílinn inn og líka lýsingu á Ken - því hann væri með fólk sem ætti að finna rétta manninn. Ég vissi ekki ennþá hvort ég ætti að þora að trúa því sem var að gerast, þetta var way too good to be true. Við vissum bæði að það yrði mál að finna Ken, þetta varð helst að vera einhver óþekktur svo við gátum eiginlega ekki fengið leikara - en hvorugt okkar var tilbúið að láta það stoppa okkur. Ég sagði honum frá John Powers sem ég fann í gegnum breska sendiráðið og væri væntanlegur til landsins á fimmtudeginum - og að ég væri mjög vongóð með að það væri rétti maðurinn. Egill vildi samt sem áður setja fólk í að finna Ken því það var ekkert garantí fyrir því að John Powers myndi taka þetta að sér.

Ég bloggaði aftur um bílinn um kvöldið, því næst skrifaði ég bílinn inní handritið og lýsingu á Ken fyrir pródúsentana og þá sem áttu að finna mann til að leika hann - sendi þann tölvupóst til Egils rétt fyrir miðnætti.

Við höfðum fimm daga. Priority nr 1 var að finna Ken - án hans myndi ekkert gerast.

Þegar ég var búin að senda handritið til Egils birti ég færslu með lagi úr myndinni Lísu í undralandi. Fannst það viðeigandi því Egill hafði í raun opnað dyrnar að undralandi fyrir mig.

þriðjudagurinn var alveg óborganlega fyndinn. Egill hringi í mig snemma um morguninn eftir fund hjá hans fólki og sagði að ég myndi ekki trúa honum. Um leið og einn af saga film mönnunum las lýsinguna á Ken og handritið sagðist hann þekkja NÁKVÆMLEGA ÞENNAN MANN. Og kom svo með nafnið á fyrsta manninum sem ég hafði haft samband við. Ég dó úr hlátri, sagði Agli að ég hafi ekki verið að grínast, þessi maður væri bara Ken - ekkert flóknara og gaf honum grænt ljós á að prufa að tæla hann með bílnum, ég veit að þessi gæi elskar bíla og á einn sem kostar rúmar tíu milljónir.

Þar sem ég þekki stelpu sem vinnur með honum beið ég spennt við msn þann dag og sure enough kom hún stuttu síðar online og spurði hvaða vídeó ég væri að fara að gera. Ég spurði til baka hvort FirstChoice væri til í dæmið og hún sagði að hann dreplangaði að gera þetta en því miður ætti hann kærustu sem væri ekki mjög spennt fyrir þessu - helv! Oh.. af hverju skilja konur ekki að ekkert af þessu var for real og þetta var spurning um tuttugu mínútur. Hann myndi aldrei heyra frá mér aftur. Rosalega þurfa konur alltaf að lesa allt of mikið í hlutina. Það er ekki eins og ég hafi verið að biðja um neitt sem er karlmönnum ekki eðlislægt að gera: þykjast vera drullu ástfangnir af konu sem þeim er slétt sama um. Þeir gera þetta ON DEFAULT og mér fannst þetta ekki mikið mál - auk þess sem ég var að biðla til mann sem voru ÞEKKTIR fyrir að skipta konum út eins og nærbuxum þannig að þetta atriði ætti ekki að vefjast mikið fyrir þeim, en ég var bara svo óheppin að þessi maður var búinn að finna stelpu sem hann var í alvöru ástfangin af og vildi ekki rock the boat.

Um leið og vinkona mín sagði mér það bakkaði ég, of course, - boltin byrjaði að rúlla þarna samt því hann benti á annan breta, vin sinn, Jameson.

Ég ákvað að taka sénsinn og blogga þar sem ég lofa uppí ermina á mér einhverju stóru þó ég hefði á þessum tímapunkti í raun ekkert í höndunum - nema boli með nafni world domination corporation og "henchman" á bakinu því þennan dag var ég búin að samþykkja próförkina frá fyrirtækinu sem ætlaði að framleiða bolina fyrir mig og þeir lofuðu að bolirnir yrðu tilbúnir á föstudeginum.

Það yrði bara að vera nóg ef Ken fyndist ekki.

Um miðjan dag heyrði ég í Agli sem hafði fengið neitun frá Jameson. Ástæðan? Vinnuveitandi hans vildi ekki lána andlitið á honum í svona promotion, því þetta var náttúrlega orðin auglýsing.

Egill var búinn að redda mönnum fyrir henchmen en aðal númer kvöldsins vantaði ennþá. Ken. Við fórum að reyna að finna leið til að púlla þetta off ÁN ken, en það var trikkí. Ein tillagan var að ég yrði kölluð út og myndi fara og tala við einhvern í bílnum og svo myndi hann keyra í burtu. Ég blés það af vegna þess að einungis fáviti myndi mæta í afmælið mitt, ekki einu sinni hafa fyrir því að stíga útúr bílnum og fara svo í burtu aftur. Þetta hefði getað verið hægt ef ég hefði þá farið uppí bílinn, farið með honum og komið aftur tíu mín seinna - en það var samt ekki gott af tveimur ástæðum

a) þá myndi ég fara úr afmælinu, sem var smá hallærislegt og
b) ég var hreinlega ekki viss um að ég kæmist inní bílinn með þessa vængi á bakinu.

Við héldum áfram að leita að ken og ég batt MIKLAR vonir við John Powers sem við myndum hafa samband við daginn eftir. Daginn eftir. Fimmtudagur. Grímuballið var á laugardegi. Þetta var svo sannarlega mission impossible.

-------

Fékk lánaðan laptop hjá Tóta, komst að því að ég gat ekki flutt tónlistina yfir svo ég ákvað að fara bara með tölvuna niður eftir - risa túbuskjár og alles.

Þennan fimmtudagsmorgun vaknaði ég rétt fyrir klukkan níu, hljóp útí bíl hálf vönkuð og keyrði í vinnuna. Á leiðinni stoppaði lögreglan mig, ég keyrði útí kant og beið eftir því að óhugnanlega myndarlegi maðurinn sem stoppaði mig kæmi upp að bílnum. Hann sagði orðrétt: "á 48 km hraða þar sem 30 er hámark og á óskoðuðum bíl. Hysja uppum sig" svo glotti hann og gekk í burtu.

Ég var sofandi en registeraði samt sem áður hversu flottur karlmaður hafði ávarpað mig þarna. Seinna þennan morgun hringdi Egill og sagði mér að John Powers hefði sagt nei alveg um leið.

Fokk. Fokk. Fokk. Annar dead end. Fimmtudagur, engin Ken og grímuballið eftir tvo daga! Ég var orðin verulega mikið desperate. Þetta var orðið aaaallt of stórt til að bakka og ég hreinlega VARÐ að FINNA MANN! Nú veit ég í alvöru hvernig það er að vera desperate og þurfa mann, ég öfunda ekki konur sem eru að komast úr barneign og eru ennþá að leita og þakka mínu sæla fyrir að vera ekki í þeirri stöðu.

Ég hringdi í lögregluna í Reykjavík.

Sagðist vera að leita að manni sem hafi verið við löggæslu við Melaskóla um morguninn og var gefið samband við umferðadeildina. Þar talaði ég við hressan mann, sagði honum að ég væri að leita að myndarlegri mótorhjólalöggu sem hafði stoppað mig við Melaskóla um morguninn. Hann bað mig að lýsa honum og ég sagði að hann hefði verið hávaxinn, dökkhærður með þriggja daga skegg "ertu að segja að mennirnir mínir séu subbulegir?" spurði hann hlæjandi, nei, orðið subbulegur líklega það síðasta sem mér kom í hug þegar ég hugsaði til mannsins sem sagði mér að girða uppum mig. Ég heyrði hann spyrja einhverja hvort þeir hefðu verið við Melaskóla um morguninn og svo rétti hann einhverjum símann. Ég byrjaði á að segja varfærnislega "halló, getur verið að það hafir verið þú sem sagðir konu að hysja upp um sig í morgun við melaskóla?" Eftir stutta þögn svaraði alveg dásamlega djúp og falleg karlmannsrödd "j..já" og þá kom ræðan sem ég var orðin frekar fær í að flytja..

ken.. grímuball.. 35 ára afmæli.. grín.. ford gt.. vídeó..

Þegar ég hafði lokið máli mínu kom löng þögn. Svo heyrði ég hann varpa öndinni léttar áður en hann sagði "shit.. ég hélt að þú værir að fara að hundskamma mig fyrir að segja þetta við þig" Svo byrjaði hann á að spyrja mig hvort ég væri í alvöru 35, því hann hélt að ég væri ekki nema 25 (sætur) svo sagði hann mér að því miður væri barnahelgi hjá honum þessa helgi, en dáðist að því hvað ég væri kjörkuð og áræðin og vonaði að ég myndi finna mann in time.

Another dead end.

Ég hringdi þessu næst í mann sem var boðinn á grímuballið en varð að afboða svo það var allt í lagi að segja honum frá uppákomunni. Hann var strax með á nótunum og fór að leita að Ken fyrir mig. Seinna um daginn hringdi hann og sagði að hann væri með mann sem væri eins líkur Jude Law og hægt væri að komast, mann sem hefði lært í Bretlandi þannig að hann væri með breska hreiminn á hreinu. Þessi maður ætlaði að hringja í mig um kvöldið - ef hann væri game.

Þetta var of gott til að vera satt.

Ef Jude gæinn myndi ekki hringja.. þá hefði ég nákvæmlega ekkert í höndunum á þessum fundi.

Hann hringdi aldrei.

Ég var með ekkert í höndunum þegar ég mætti á fundinn með Agli og öllum þennan morgun klukkan hálf ellefu. Trúði ekki að ég þyrfti að játa mig sigraða, vildi ekki trúa því. Við ræddum aftur um hvernig við gætum breytt handritinu þannig að bíllinn væri inni en Ken sæist aldrei. Ég sá það ekki ganga upp, því miður.

Og það varð þögn.

"En ef þessi maður sem situr við hliðina á þér er tilbúinn til að gera þetta? Getur hann verið Ken?", spurði Egill.

Ég leit á manninn sem sat við hliðina á mér og jafn dónaleg og ég er, þá sagði ég "já, en þú getur ekki verið með svona skegg". Trúi ekki ennþá að ég hafi sagt þetta við manninn - en þetta var samt satt. Ákvörðunin var tekin, þessi maður, starfsmaður Brimborgar, yrði Ken og við fórum á Sólon til að taka æfingu.

Á Sólon tókum við nokkrar æfingar með blöðum. Þetta var í raun mjög ósanngjarnt gagnvart manninum sem lék Ken, því hann var með "allar línurnar" og þurfti að læra þær NÚNA. Þegar við vorum búin að taka nokkrar æfingar fór Ken með Agli í Boss búðina að fata Ken upp (illmenni eru alltaf vel klædd, það er bara þannig) og ég fór að sækja bolina sem voru tilbúnir úr prentun.

Við hittumst aftur á Sólon seinna um daginn ég og Ken. Við æfðum atriðið sem átti að gerast úti við bílinn uppvið barinn á Sólon og ég sýndi Ken hvernig hann ætti að kyssa mig.

Þegar æfingin var búin fór ég að græja aðra hluti tengda afmælinu sem ég hafði ekki gefið mér tíma í að gera. Á miðnætti hringdi ég í Hörpu vinkonu og sagði henni hvað hafði gerst og að ég væri komin með Ken.

"Harpa.. er ég geðveik?"
"Nei Anna, það er ekki orðið sem mér dettur í hug"
"Takk Harpa, ég held nefnilega að ég sé geðveik að taka sénsinn á þessu. Þetta getur klúðrast svo ÓHUGNANLEGA"
"Blessuð vertu það verða allir svo fullir, taka ekkert eftir því"

Það er svo gott að eiga góða vini. Ég ætlaði aldrei að geta sofnað þetta kvöld en að lokum róaðist ég þegar ég áttaði mig á því að þetta var auðvitað allt Hörpu að kenna - ef þetta myndi misheppnast. Eða þannig..

Klukkan tólf hitti ég Ken í vinnunni og við lásum yfir handritið saman. Maðurinn hafði verið að æfa sig allt kvöldið og fjölskyldan skiptist á að vera ég. Hann var æðislegur.

Klukkan tvö fór ég í litun, klipp og greiðslu - sem tekur skaðræðislega langan tíma - og klukkan hálf fimm fór ég í smink.

Þaðan keyrði ég í loftköstum á generalprufu á Sólon klukkan sex. Þetta er í fyrsta skipti sem allir sem tóku þátt í verkefninu mættu á svæðið, Henchmen, hljóðmenn, myndatökumenn, menn til að stjórna umferðinni, menn á ljósabúnaði útí götu. Ég kenndi hechmönnunum hvernig illmenni bera sig, því þeir bera sig á ákveðinn hátt. Við Ken tókum nokkrar æfingar, breyttum handritinu aðeins og klukkan sjö fór ég heim að klæða mig.

Afmælið átti að byrja klukkan átta. Þetta var auðvitað bara rugl! Nánast ekkert æft, heilt teymi af fólki og bara ein taka. Ég trúi varla að þetta hafi verið svona þegar ég skrifa það, en svona gerðist þetta nú samt. Ég keypti rós á leiðinni heim, klæddi mig á öðru hundraðinu, Hugi hjálpaði mér með tölvuna útí bíl (til að hafa tónlist í afmælinu), ég fékk taugaáfall þegar ég sá hann ekki í grímubúningi en hann hló bara og sagði mér að slappa af. Ég tók kökuna, kertið, hringinn.. er ég að gleyma einhverju?

Ég var mætt fimm mín yfir átta niðrá Sólon. starfsfólkið á Sólon sá um að setja tölvuna upp fyrir mig, ég kláraði að festa á mig vængina og skálaði í kóki við fyrstu gestina.

Nú var ekki hægt að gera neitt nema krossleggja fingur.

Rétt um níu var ég kölluð niður og þar hitti ég hljóðmann sem vildi líma hljóðnema á milli brjóstanna á mér og festa senditæki í nærbuxurnar. Ég útskýrði fyrir honum.. að ég væri ekki í "þannig" nærbuxum að það væri hægt að festa nokkuð við þær. Hann endaði á að teipa senditækið innaná lærið á mér - fyrir utan Sólon. The things I do for..

Ég fór aftur upp í partíið og stuttu síðar kom myndatökumaður með risa ljós að mynda. Ég man ekki hvort einhver spurði mig útí hann, held ekki. Ég var með Hörpu og Huga útí sal, þau vissu hvað var að fara að gerast og höfðu ákveðið hlutverk. Ég bað þau um að passa að gardínurnar væru örugglega dregnar fyrir og fólk væri ekki að fara útá svalir. Ég bað Huga um að draga frá þegar Ken færi með mig niður og kalla "hann er á bílnum" til að fá fólkið útá svalir.

Svo fékk ég cue um að bíllinn væri kominn og ég mætti byrja. Restin er history og þetta heppnaðist ótrúlega vel, alveg hreint ótrúlega.

Egill spurði mig hvort hann mætti fá Séð og Heyrt á staðinn en ég bað hann um að gera það ekki. Mér fannst það ekki viðeigandi þar sem ég er ekki "fræg" og ég var búin að stefna vinum mínum og ættingjum þarna í grímubúningum. Séð og heyrt fékk söguna eftirá.

Af öllum þeim myndum sem teknar voru þetta kvöld þykir mér mest vænt um þessar þrjár - því maðurinn sem gerði þetta allt mögulegt er með mér á þeim.

Þegar ég hafði klárað ræðuna eftir uppákomuna fór ég út til að láta fjarlægja hljóðnemann og senditækið sem var teipað utanum lærið á mér. Fyrir utan hitti ég Egil og þarna erum við að tala við pródúsentinn frá Saga Film, sem sagði okkur að þetta hafi heppnast lygilega vel miðað við hvað við höfðum fáránlega stuttan tíma til að undirbúa þetta.

Áður en Egill fór tókumst við í hendur eftir vel heppnað samstarf.

Ég held langmest uppá þessa mynd. Man ekki hvað hann sagði en það er svo augljóst að ég er að fara hjá mér þarna.

Kærar, kærar þakkir Egill, allir hrikalega flottu strákarnir frá Brimborg, crew-ið frá Saga Film, fólkið hjá GCI almannatengslum og síðast en ekki síst.. Ken. Án hans hefði þetta aldrei gerst.

Þetta er by far eitt það langskemmtilegasta sem ég hef gert um ævina og magnaðasta afmælisgjöf sem ég hefði getað hugsað mér.