Connery klikkaði ekki, hringdi í mig með númer hjá enn einum bretanum.

Þetta hefði nú ekki verið svona mikið mál á ástandsárunum.

Tenging mín við mennina sem ég var að tala við hafði orðið daufari og daufari og þennan nýjasta, sem ég kalla Jim Beam, þekkti ég ekki nokkurn skapaðan hlut. Connery sagðist myndi segja honum lauslega frá um hvað þetta snérist en að ég þyrfti sjálf að selja honum hugmyndina. Ekki málið.

Ég hringdi í Jim Beam klukkan fjögur. Sat í bílnum mínum á bílastæðinu við húsið sem ég bý í þegar ég tók upp símann og valdi númerið. Símtalið byrjaði ca svona:

"Hello, my name is Anna - I should warn you, this might be the strangest phone call you'll get.. in your life, and before I continue, let me assure you I am, in fact, not insane. You will probably wonder about that part - and no, this is not a joke. Are you still there? Oh good. The reason I'm calling is that your friend told me you had a sense of humor and I desperately need a man with a great sense of humor, an upper class british accent, one that will be in the country on the 14th of October, has a lot of self confidence, charisma and basically.. a pair of steel balls. I was told you might be the man I'm looking for."

Jim Beam fannst þetta alveg óborganlega fyndið en vildi tala við kærustuna sína og sagðist myndi hringja í mig daginn eftir...