Sæl öll. Ég hef einmitt verið að leita mér að heppilegum stað til að koma skoðun minni á þessum pistli á framfæri. Þessi virðist henta vel. Mér þykir óþolandi að RÚV, og kannski sérstaklega Víðsjá, sem ég gæti tæplega lifað án, ætli sér að vera vettvangur fyrir konur sem vilja predika grenningarleiðir, predika það að konur eigi að vera grannar, og eigi að vilja vera grannar. Og, vel að merkja, að rétta leiðin til þess sé að fá ást sína á karlmönnum ekki endurgoldna, svo ég tali ekki um að fá gallsteina. Ég er móðguð fyrir hönd kynsystra minna.

Ég hugsaði nokkurnveginn það sama og Hildur og gafst upp á að hlusta á þennan pistil Önnu. Það hvarflaði að mér að kommentera en ég hafði mig ekki í það (svei mér fyrir það). Mér fannst ég hljóta að vera óhóflega neikvæð og húmorslaus og að ég væri hugsanlega ein um að blöskra að mjög umdeilanlegar grenningarleiðir væru orðnar umfjöllunarefni í Víðsjá.

Takk kærlega Hildur fyrir að vekja máls á þessu!

Þetta eru nú bitrar konur verð ég að segja. Hvílíkar athugasemdir. Anna er ekki einu sinni að mælast til þess að fólk fari í megrun og hefur enga trú á herbalife. Hún er einfaldlega að þylja upp staðreyndir, um tengsl andlegs ástands og þess hve mikið fer fyrir henni. Ég vil bara óska henni alls hins besta og ólíkt Þórdísi og Hildi get ég samglaðst með öðrum konum sem eru duglegar að æfa og borða hollan mat, það merki um dugnað að stunda líkamsrækt, sérstaklega ef þú ert einstæð móðir, og það er merki um sjálfstjórn að geta sleppt óhollum mat og borðað bara hollan mat. Anna gekk í gegnum erfiðleika greinilega útfrá þessum pistli, skilnaður er aldrei auðveldur og á hún mína samúð skilið vegna þess. En til hamingju Anna, þú ert dugleg kona greinilega að nenna að æfa og sleppa skyndivímum ruslfæðisins. Vona að þér líði sem best um ókomna tíð, hvort sem það mun fara lítið eða mikið fyrir þér. Og konur reynum að samgleðjast og finna samúð með öðrum konum en ekki rakka þær niður að óþörfu. Verum ekki bitrar

Er virkilega enginn hér að skilja kaldhæðnina í pistli Önnu? Mér finnst hann frábær hugleiðing um hve nútíminn er upptekinn af útlitinu. Held að þið Hildur og Þórdís ættuð að lesa pistilinn aðeins betur ef þið haldið að Anna sé að mæla með megrun. Held þið séuð aðeins að misskilja.

Eftirfarandi er tekið af heimasíðunni minni:

Í þessum pistli kemst konan að þeirri niðurstöðu að ein góð leið til að grennast sé að verða ástfangin af karlmanni án þess að fá ást sína endurgoldna. Stöldrum aðeins við þetta. Eru mörg dæmi þess að karlmenn missi matarlyst vegna ástar á konu/leggi sig fram við að grennast til að vinna ástir konu? Önnur góð leið, að mati bloggarans Önnu, er að skilja við karlmann. Þá er konan annars vegar blönk (af því að karlmaðurinn skaffar tekjurnar, ekki satt?) og hins vegar þarf hún ekki alltaf að vera að elda kjöt handa honum (sem hún hlýtur að gera stanslaust allt fram til dagsins sem hann flytur út).

Mér þykir fyrst og fremst sorglegt að menningarþáttur á Gufunni skuli búa til pláss fyrir unga konu að tala um grenningarleiðir. Þrýstingurinn sem ungar konur eru undir til að vera grannar, er alveg nægur fyrir, svo ég tali nú ekki um fordómana sem ungar feitar konur verða fyrir. Hvar fannst þú biturð Gunna Rúna? Ég er ekki að rakka nokkurn mann niður, og síst að óþörfu, heldur einmitt að koma með þarfar athugasemdir. Það er nefnilega svoleiðis að konur hafa tilhneigingu til að gera sér ekki grein fyrir því sjálfar hversu harkalega þær stuðla að því að kyni þeirra sé haldið niðri, með orðræðu einni saman. Við þurfum að standa saman, verja rétt hver annarrar til að vera í laginu eins og við erum, og hætta þessu endalausa grenningarkjaftæði. Hvað kaldhæðnina varðar þá kemst hún tæplega til skila þegar ljóst er að konan hefur í raun og veru misst 14 kíló.

Já, þetta er áhugavert. Alltaf er það sama uppá teningnum í þessari svokölluðu feminísku og eða andfeminísku umræðu. Annaðhvort bendum við á að aðilinn sem um ræðir sé að niðurlægja eigið kyn. Og einsog Hildur bendir réttilega á er það alls ekki það sem við konur þurfum á að halda, takandi til greina stöðuna sem við erum í í okkar heittelskaða en jú, ofur-karllæga samfélagi.

Ég held að það fari ekkert á milli mála að allir með viti sem lesa þennan pistil Önnu sjái að hér er stutt í kaldhæðnina, held að það sé óþarfi hjá Ingu að benda okkur á það. Hæðnin er alveg augljós, "Það er alveg einstök tilfinning" er gott dæmi. Auðveldlega er hægt að hafa gaman af og láta sér fátt um finnast og brosa.

Hinsvegar ef við horfum á skilaboðin bakvið grínið, tökum til athugunar litlu atriðin sem Anna ýjar að, koma staðreyndirnar að mínu mati í ljós. Ég á við atriðin sem Hildur bendir á: karlinn í hlutverki fyrirvinnu, hlýðna konan sem fer í ræktina fyrir manninn sem hún elskar, eldar það sem hann langar í.

Bakvið hæðnina og grínið er ákveðinn grunnur og það sorglega við þennan pistil er að einsog svo oft áður er þessi grunnur mjög kynjaður. Það er gengið útfrá forsendum sem byggjast á tvíhyggju: hugmyndinn um að karlinn og konan hafi nokkuð fyrirfram ákveði eðli sem ekki verður breytt. Þessar rótgrónu hugmyndir um hlutverk karla og kvenna eru svo samofnar hugarfari okkar að við eigum bágt með að sjá þær. Það ber kannski ekki alltof mikið á þeim í tilfelli Önnu, gæti verið verra en er samt nógu slæmt.

Mín skoðun er sú að sú einfalda staðreynd að þessi skrif hennar ýta aðeins undir staðalímynd konunnar sem útlitsmeðvitaða og undirgefna geri lítið annað en að viðhalda status quo (sem getur ekki verið það sem við viljum). Bara það að aðalþemað er megrun er óþolandi, við getum ekki litið framjhjá þeirri staðreynd þrátt fyrir grín og hæðni að þetta bætist bara í forðabúr óendanlegra stimpla sem konur hafa á sér.

Aðalatriði finnst mér einfaldlega vera að vakna, verða meðvituð um allt sem við segjum og skrifum, hugsa það til enda. Ef við viljum bæta stöðu okkar skiptir hvert einasta atriði máli. Það þarf hugarfarsbreytingu, róttæka.
Snúum blaðinu við og sínum að okkur er ekki sama um útlitsdýrkun og "kvenleika".
Nennum við í alvöru ennþá að tengja okkar kyn við eins ómerkilega hluti og megrunarkúra, súkkulaði, væmin lög og ástarsorg. Nei andskotinn! ég neita að trúa því og tek allavega ekki þátt.

Getur verið að í staðinn fyrir að draga úr hvatningu til kvenna um að létta sig, eigi að auka áhersluna á að bæði kynin létti sig? - Það er að segja þegar og ef um offitu er að ræða?

Ég er alveg sammála því að það er allt of mikil umfjöllun í fjölmiðlum um grenningarátök kvenna (aðferðir og nauðsyn) og að þetta er eitt hörmungardæmið um hversu mikil áhersla er lögð á útlit kvenna.

En...offita eykst jafnt meðal kvenna og karla og reyndar meðal barna líka. Það er að segja í okkar heimshluta, velmegunarhlutanum.

Það er ekkert vit í að hvetja til offitu eða draga úr tilraunum til að sporna við henni, þegar við vitum um alla hina lífshættulegu sjúkdóma sem tengjast og fylgja offitu. Ég man þá ekki alla, en þekktast er væntanlega sykursýki, æða- og hjartasjúkdómar. Þá er ótalið félagsleg og andleg vandamál sem fylgja offitu.

Þess vegna spyr ég aftur: Eigum við ekki frekar að muna betur eftir því að tala jafnt um nauðsynina á að karlar, konur og börn forðist að verða of ítarleg og umfangsmikil?

PS. Feministar eru flestir sammála um hvert lokatakmarkið er, en málin vandast þegar kemur að því að finna bestu leiðina í mark.

Mér finnst þetta fínn pistill fullur af húmor og kaldhæðni.Ég er ekki sammála ykkur sem haldið því fram að við þurfum að passa allt sem við segjum. Hugsið ykkur þvílíkt eymdar líf það væri. Það er öllum hollt að gera stundum grín að sjálfum sér og sínum skoðunum.

Feministi með snert af megrunarfóbíu.

Punkturinn minn, sá helsti allavega, virðist alveg vera að fara framhjá fólki. Pistillinn var fluttur í menningarþætti Ríkisútvarpsins. Eigum við ekki menningu sem hefði betur mátt nýta þessar mínútur í, en megrunaraðferðir?

Þetta er ekki beint athugasemd við greinina heldur við athugasemdirnar.

Það er varla hægt að kalla það megrun þegar einhver tekur upp nýjan og hollari lífsstíl til frambúðar. Ef hún hefði ákveðið að borða bara grænan mat í mánuð eða ár þá hefði það kanski verið megrun en að hætta að borða ruslfæði fyrir fullt og allt og fer að borða hollari mat til frambúðar er ekki megrun, þótt það hafi kanski byrjað þannig.

En gefum okkur að þetta hafi verið megrunarkúr hjá henni sem hefði varað í einhvern ákveðin tíma. Hvenær varð megrun ómenning? Það hefur greinilega farið framhjá mér.

Þið talið sumar eins og það sé eitthvað slæmt að fara í megrun. Ég býst við að þið séuð að tala um að það sé slæmt þegar fólk verður of mjótt en það gerir það ekki að verkum að það sé óæskilegt að tala um hana á jákvæðan hátt í menningarþætti. Eru ekki td. Íslensk börn mörg hver of feit? Þarf ekki að hjálpa þeim að megra sig? Eða er það kanski bannað líka samkvæmt ykkar skoðunum?

Hildur, ég er algjörlega ósammála því að þetta eigi ekki heima í Víðsjá. Þú horfir ekki á koseptið í heild sinni. Blogg er menning. Stuttir sögubútar, vel skrifaðir... stundum skáldlega... stundum gagnrýnir. Allskonar skrif. Blogg er menning sem er ekkert ómerkilegri en önnur menning. Ef þú lítur á þessa þrjá þætti sem Anna er búin að flytja eru þeir ólíkir, eiga það bara sameiginlegt að húmorinn er í fyrirrúmi. Já og íronían. Þvottavélahræðsla, skringilegar megrunaraðferðir og nú síðast vantrú á spákonur. Ég sé að næstur er Sverrir Páll, sem ég held að sé eldri maður og menntaskólakennari. Þar kemur sjálfsagt einhver allt annar tónn. Mér finnst þetta mjög skemmtilegt og tek ofan fyrir Rúv og Víðsjá. Maður nennir ekki alltaf að hlusta á sama fólkið í útvarpi.

Úff... ég trúði varla mínum eigin augum við lestur sumra athugasemdanna hér. En nú skil ég hvað hefur orðið til þess að orðið femínisti pirrar margar konur. Hrikalega er hægt að koma vondu orði á kvenréttindi með svona þvælu. Verða allar konur að vera eins? Hata megrun, vera ónæmar fyrir ástarsorg, passa að sýna engin veikleikamerki og gæta þess vandlega að segja ekkert sem ekki passar. Vara sig á orðræðum, sérstaklega á opinberum vettvangi. Tala nú ekki um í menningarþætti. Það eru svona umræður sem koma illu orði á kvenréttindi. Konur eiga að sjálfsögðu að eiga sömu réttindi og karlmenn til að komast í góðar stöður, fá sömu laun fyrir sömu vinnu og deila ábyrgð á heimili með öðrum sem búa undir sama þaki. En ég ætla bara rétt að vona að þær megi vera hvernig sem þær vilja, grannar... mála sig... jafnvel vaxa á sér leggina. Alveg jafn lélegt að búa til andstæðu staðalímynda sem þið þolið ekki og líta niður á allar konur sem falla ekki í þann flokk.

Það kemur fram á vef Ríkisútvarpsins að í Víðsjá á fimmtudögum sé endurtekið þáttarkornið Sögumenn samtímans frá þriðjudagsmorgni. (Sennilega óritskoðað þótt það komi ekki fram.) Í Víðsjá er sem sé verið að kynna "Blogg í útvarpi", sem er menning, en ekki "megrun", sem kannski er ekki menning, þótt hún sé - með réttu eða röngu - snar þáttur í lífi margra, karla sem kvenna.

Þar að auki er Anna alls ekki að "predika grenningarleiðir". Hún er að segja frá því að hún léttist óviljandi um sjö kíló við það andlega álag sem fylgir því að standa í hjónaskilnaði. Fleiri kíló fóru við að missa gallblöðruna (sennilega óviljandi líka). Svo hætti hún - viljandi - að reykja og borða ruslfæði og fór að stunda líkamsrækt. Ég sé nú ekki hvað er hægt að setja út á það, þetta er allt ráðlagt af Lýðheilsustöð. "Við þurfum að standa saman, verja rétt hver annarrar til að vera í laginu eins og við erum", ekki satt?

Ég þekki Önnu ekki neitt, en ég hef lesið bloggið hennar reglulega í tvö ar eða svo, og hún er með skemmtilegri bloggurum og gerir óspart grín að sjálfri sér. Eins og þessir pistlar hennar hér bera líka með sér, fullir af húmor og kaldhæðni.

Það er sem sé alveg óþarfi að vera móðguð fyrir mína hönd út af þessum pistli.

ÉG las pistilinn þinn Anna af hreinni tilviljun, var bara að rápa um Vefinn. Ég les yfirleitt ekki Blogg síður.

Mér fannst þetta vera hvetjandi pistill um ávexti þess að læra að lifa lífinu lifandi með sjálfan sig í fyrsta sæti og daglega lífsgleði.

Mér þótti ánægjulegt að sjá að fleiri en ég sjálfur prófa ýmsar leiðir til bættari lífsgæða með sjálfum sér. Sérstakleg fannst mér uppörvandi að leitin að lífsgleði gefur manni til baka það útlit sem samfélaginu þykir eftirsókarvert.

Áhugavert fannst mér hversu heitar umræður pistillinn hefur vakið - umræður sem segir margt um samfélagið.

Takk fyrir góða hugvekju Anna.

Eruð þið ekki að grínast??????!!!

Ég er ein af þeim sem að lenti í þessu sama, þ.e. andlegu álagi sem varð til þess að ég hrundi niður í kílóum. Kannski þarf reynsluna til að skilja húmorinn og einmitt kaldhæðnina í pistlinum hennar Önnu. Hér er ekkert verið að mæla neinu mót nema kannski því að heilbrigt líf er betra líf (reyklaust, ruslfæðislaust, reglubundin hreyfing) en allar öfgar eru slæmar, meira að segja óraunsæ ást. það er a.m.k.minn skilningur og hefur það ekkert með áróður varðandi grannar konur að gera.
Ég man að ég sjálf skrifaði einmitt pistil á þessu tímabili mínu þar sem að ég var að tala um hversu mórsagnarkennt það væri að mér væri endalaust hrósað fyrir hvað ég var grönn og flott á meðan að sálin engdist og sársaukinn skein úr augunum og talaði um að ég mælti einmitt ekki með þessari aðferð.......þ.e. skilnaði.

Svona pistill á fullt erindi út í umræðu um menningu, þar sem að hjónabönd, skilnaðir, ást og áhyggjur kvenna af útliti eru allt saman hluti af þeirri menningu sem við tilheyrum.

Sjíss!

Ég leyfi mér að fullyrða að þetta hafi ekkert með reynslu að gera. Hef sjálf orðið fyrir áfalli og misst fimmtán kíló á mánuði í kjölfarið. Þetta er hinsvegar umræða sem virtist ekki vera nokkur grundvöllur fyrir, það var ekki að ástæðulausu sem ég dró mig út úr henni á sínum tíma.

Var að lesa þessa umræðu eftir ábendingu frá góðum femínista, og OMG hvað sumt fólk getur verið ótrúlega, óendanlega HÚMORSLAUST. Ég tel mig vera femínista, en svona bullumræða er ekki sá femínismi sem ég styð.

Góður pistill hjá Önnu eins og alltaf.