Ég fann að hún fylgdist með mér þurrka fuglaskítinn úr hárinu, svo stóð hún upp.. gekk að mér og sýndi mér fallega útsaumaðan vasaklút, ég horfði á hana og hún kinkaði létt kolli til mín.. þurrkaði restina úr hárinu, tók í höndina á mér og leiddi mig inní húsið.

Ég fékk undarlega tilfinningu.. eins og ég þekkti þessa konu.

Hún leiddi mig í gegnum forstofu sem var skreitt myndum af fiskum og einhverjum táknum á veggjunum sem mér fannst hálf óhugnanleg, þaðan í gegnum eldhús sem var frekar óvistlegt en hreint.. og inn í einhverskonar bakherbergi innaf eldhúsinu. Það eina sem var í herberginu voru tveir fátæklegir stólar og borð. Hún benti á annan stólinn og ég fékk mér sæti.

Hún fékk sér sæti á móti mér og sagði.. á ensku: "ég vissi að þú myndir koma í dag". Sagði að hún hafi átt von á mér lengi og að ég mætti ekki vera hrædd.. en það væri svolítið sem hún yrði að segja mér og ég þyrfti að vita það.

Áður en ég held áfram er kannski rétt að ég minnist á að ég hef aldrei farið til spákonu, þrátt fyrir að það sé einskonar þjóðarsport íslenskra kvenna. Ástæðan er einföld. Ég trúi ekki á þær.

Þó ég trúi ekki á spákonur trúi ég að þær geti gert töluverðan skaða jafnvel í þeim tilfellum sem fólk trúir ekki á þær. Þannig þekki ég eina stelpu sem lét reyna á samband með manni sem var sköllóttur.. af því henni var sagt, af spákonu, að tilvonandi eiginmaður hennar væri sköllóttur.. og þó að hún trúði því ekki.. fannst henni vissara að gefa því séns.. allt of lengi. Hún eyddi fjórum árum ævi sinnar í sköllóttan skíthæl.

Hún er hamingjusamlega gift manni í dag, manni sem hefur hár. Ég er ekki að segja að sköllóttir menn séu eitthvað verri en aðrir menn.. alls ekki.. en þið skiljið hvað ég er að fara. Ég get t.d. leikið mér að því að planta svona tillögu í undirmeðvitundina þína. Fuglinn sem dritaði á hausinn á mér var hrafn og ég fullyrði að þú *munir* sjá hrafn á næstunni. Ég fullyrði líka að þegar þú sérð hrafninn.. þá muntu hugsa til mín.

Að þú komir til með að gera það er hvorki skrítið né óvenjulegt. Það eru hrafnar hér og þar um borgina en flestir taka ekki eftir þeim. Alveg eins og flestir keyra framhjá húsi verslunarinnar án þess að taka eftir húsinu sem slíku. Það er orðið svo fastur punktur í tilverunni.. búið að vera þarna svo lengi.. að þó þú sjáir það.. tekurðu ekki eftir því lengur. Ekki nema einhver gefi þér ástæðu til þess.

Ég vil að mitt líf sé byggt á ákvörðunum sem ég tek sjálf, út frá einhverjum tilfinningum eða því sem ég les á netinu þessvegna.. miklu frekar en að það sé byggt á því sem einhver spákona segir mér. Ef ég klúðra þessu þá vil ég fá að eiga heiðurinn af því sjálf. Þetta er jú eftir allt saman.. mitt líf. Ekki satt?

Það er einmitt af þessum sökum sem ég stóð uppúr stólnum á þessu augnabliki og bað konuna að segja mér ekki meira..

En þú ert búin að vera svo döpur, sagði hún ofurhægt og ég fraus, snéri mér brosandi við og sagði hálf hlæjandi "nei.. ég er ekki döpur.. af hverju ætti ég að vera það?"

Hún brosti til baka, hallaði sér örlítið aftur í stólnum og benti á auðan stólinn hinumegin við borðið.

"Mér er heitt, ég þarf að fara út".. stundi ég því það þyrmdi yfir mig og ég hafði varla sleppt orðinu þegar kaldur svalandi gustur lék um mig.. Hann virtist koma inn um steinveggina því gluggatjöldin hreyfðust ekki og úti var blanka logn. Við horfðumst í augu. Á því augnabliki varð mér ljóst að ég var ekkert á förum. Ég veit ekki einu sinni hvort ég get lýst þessu.. en í augunum á þessari konu var svo mikið öryggi.. og fullvissa.. að mér fannst eins og ég ætti ekki annarra kosta völ.. en að setjast.. og hlusta.

Ég settist aftur í stólinn. Hún brosti, leit niður og svo aftur á mig og mér fannst eins og að í þetta skipti væri hún að horfa í gengum mig.. eða inní mig. Mér leið eins og hún væri að snerta sálina í mér. Svo fór hún að tala..

Á meðan hún talaði fann ég hvernig ég slakaði á í öllum líkamanum og mér leið undarlega vel. Hún sagði að maðurinn fyrir mig.. þessi sem ég hef verið að leita að.. þessi sem ég hélt að ég hefði fundið.. þessi eini rétti.. hún sagði að hann væri dáinn. Hann dó fyrir sautján árum síðan í slysi og það er engin fyrir mig lengur. Ég starði á hana.. var sem lömuð í stólnum og hún hélt áfram.

Hún sagði mér að Hrafninn sem hafði dritað á hausinn á mér.. að það væri sá eini rétti fyrir mig og þegar ég dey.. munu sálirnar okkar sameinast. Ég yrði að hætta að vera döpur, því við náum saman í næsta lífi og þangað til fylgir hann mér og verður aldrei langt undan.

"Það er engin annar.. fyrir þig".

Um leið og hún sleppti síðasta orðinu var eins og hún sleppti takinu sem hún hafði á mér og ég fór að finna fyrir líkamanum aftur og beið hálfpartinn eftir því að einhver kæmi og hrópaði "djók!"

Þú trúir mér ekki, sagði hún. No shit, svaraði ég. Hún stóð upp, hikaði.. svo var eins og hún áttaði sig og sagði.. "stuttu eftir að þú kemur heim.. verður þú rassskellt". Ég missti mig gjörsamlega og fór að hlæja.. stóð upp og fór. Skammaðist mín fyrir að hafa setið og hlustað á þessa þvælu.

Ég var búin að gleyma þessu þegar ég kom heim og viku seinna, á sautjánda júní, var ég á leiðinni niður í bæ að hitta vinkonu mína.. á móti mér kom unglingsstrákur og þegar hann gekk framhjá mér.. sló hann fast á rassinn á mér. Ég trúi þessu ekki ennþá.. en ég *var* rasskellt. Og ég *er* reið. Því það er búið að planta fáránlegri tillögu í höfuðið á mér sem ég vil ekki trúa...

Jafnvel þó að daginn eftir, eins og til staðfestingar.. hafi ég fundið útsaumaðan vasaklút sem var útataður í fugladriti og þegar ég skoðaði hann betur.. sá ég upphafsstafina mína, handsaumaða.. í eitt hornið.