Eins og þorri þjóðarinnar unnum við hjónin myrkrana á milli og höfðum ekki tekið okkur gott frí í áraraðir. Í vetur sat ég í stofunni hjá mömmu að barma mér yfir hvað ég er þreytt alltaf og uppgefin þegar hún fékk skyndilega alveg nóg af röflinu í mér, barði í borðið og sagði við mig að þetta gengi ekki lengur. Við værum að drepa okkur á vinnu og yrðum að fara í frí. Og hún væri að tala um alvöru frí. "Hva.. ætlar þú að hafa krakkana?" spurði ég. Nei auðvitað kæmu krakkarnir með okkur. Enda voru þau nánast ekkert búin að sjá pabba sinn síðan hann varð gerður að millistjórnanda á blaðinu. Á tímabili velti ég því fyrir mér hvort hann gæti ekki sent mér mynd af sér í tölvupósti til að koma í veg fyrir að ég myndi lemja hann í hausinn með hafnarboltakylfu ef svo ólíklega vildi til að ég vaknaði upp um nótt með hann í rúminu.

Það kom þó aldrei fyrir.

Ákvörðun var tekin í febrúar og ferð keypt til Spánar. Við færum af landi brott á uppstigningardag.

Okkur varð á að segja Dodda að flugvélin myndi fljúga fyrir ofan skýin svo hann varð strax fyrir vonbrigðum á leiðinni út þegar hann sá enga engla. Ég hafði engin svör og varð dauðfegin þegar hann sofnaði með andlitið klesst upp við rúðuna. Við komum seinnipartinn í raðhúsið sem við ætluðum að eyða fríinu okkar í. Dauðþreytt eftir ferðalagið.

Ég vaknaði snemma fyrsta morguninn. Þegar ég opnaði gluggann flæddi sólin inn og eins og sönnum sólarlandafara sæmir greip mig áður óþekkt æði og ég var ekki lengi að klæða mig í bikiní, bera á krakkana sólarvörn og áður en ég vissi af voru þau komin í ískalda laugina að leika sér. Ég náði mér í strandhandklæði og plantaði mér í bekk útí garði við sundlaugina. Komst að því eftir korter að ég kann ekki að liggja í sólbaði. Hef enga eirð í mér. Ég stóð upp á fimm mínútna fresti og gekk um, fannst eins og ég þyrfti að gera eitthvað annað. Það er rosalega erfitt að liggja í leti þegar maður hefur ekkert að gera. Enda er það ekki að liggja í leti, það er að hvíla sig, slappa af.. eitthvað sem ég kann ekki að gera.

Ég kann hinsvegar að liggja í leti og er meistari í því innanhúss án atrennu, en það er bara hægt að liggja í leti þegar maður þarf að vera að gera eitthvað annað og þá helst eitthvað mjög aðkallandi. Það var ekki fyrr en um klukkan fjögur sem ég fattaði þetta.

"Við ættum að setja krakkana í sturtu" sagði ég við blaðamanninn sem lá sallarólegur í næsta bekk. "ha?" sagði hann í hálfgerðu móki. "já, við ættum að setja krakkana í sturtu" sagði ég, vitandi að það var algjör óþarfi þar sem ég hafði sett þau í bað daginn sem við fórum út og þau voru búin að vera meira og minna í sundi síðan. Blaðamaðurinn umlaði eitthvað sem hljómaði eins og já og á sömu andrá gat ég lagst útaf á bekknum, sallaróleg. Því ég nennti ekki að setja krakkana í sturtu.. og nú gat ég legið í leti.

Þetta var tækni sem átti eftir að reynast mér vel í ferðinni og blaðamaðurinn hjálpaði mikið með spurningum eins og: "eigum við að elda eitthvað?" eða "þarf ekki einhver að fara að ná í vatn?" það er honum að þakka að ég lá nánast óslitið í bekknum allan daginn.

Morguninn eftir vaknaði ég skaðbrennd og mundi að ég hafði gleymt að bera á mig sólarvörn daginn áður. Ég bar á krakkana, á bakið á blaðamanninum, og framan í mig.. en hvergi annarstaðar og nú var ég rústir einar. Helvítis djöfull, hugsaði ég "nú þarf ég að hanga inni í allan dag!" Komst fljótt að því að ég var ekki sú eina sem þurfti þess, rigning og skítakuldi úti.

Sama gilti um daginn eftir og daginn þar á eftir. Og daginn þar á eftir.

Þann morgun sat ég, norpandi á veröndinni og fylgdist með rigningunni dropa í sundlaugina þegar hliðið opnaðist og fararstjórinn birtist. "Sæl, sagði hún útundan hettunni á regnkápunni. "ég kom bara til að athuga hvort ykkur vantaði eitthvað?" "já sól" sagði ég og glotti. Hún hló. "þetta er rosalega óvenjulegt", sagði hún afsakandi eins og það væri henni að kenna að það væri rigning. "Það er venjulega kominn 25 stiga hiti á þessum tíma og brakandi sól". Ég gat ekki látið þetta í friði. "Já við erum búin að velta því fyrir okkur af hverju við fórum bara ekki í bústað á Laugarvatni, það hefði verið svipuð upplifun". Hún hló aftur.

Ég fór inn þar sem börnin norpuðu undir teppi með sitthvora game boy vélina. Ég þakkaði Guði fyrir Gameboy í hljóði og fór upp, henti mér á rúmið og horfði á myndina á veggnum. Gátu þeir nú ekki haft eitthvað skemmtilegra myndefni á veggjunum fyrst það var ekkert sjónvarp á staðnum? Ég dró teppið upp undir háls og hryllti mig.

Í hinu rúminu lá blaðamaðurinn með eins konar stjarfklofa. Starði fram fyrir sig í tómið algjörlega hreyfingarlaus. Svona eyddum við deginum. Ég held að ég hafi dottað öðru hvoru, milli þess sem ég starði á myndina á veggnum sem var svo óspennandi að það skipti ekki máli hvort ég var með gleraugun eða ekki þegar ég horfði á hana, enda hef ég ekki sofið svona mikið síðan ég var ungabarn. Góðar líkur á því að ég hafi sofið meira í þessari ferð en sem barn þar sem ég var með króníska eyrnabólgu og svaf oft frekar lítið eins og hann karl faðir minn segir mér reglulega með miklum tilþrifum.

Upp úr hádegi kom Jóhanna inn í herbergi til okkar og hlammaði sér í fullkominni uppgjöf á rúmið. Stuttu seinna kom Doddi líka og hlunkaði sér við hliðina á henni. Þarna sátum við fjögur og störðum í sitt hvort tómið. "djöfull sakna ég sófans og sjónvarpsins" vældi ég. Ég sakna Internetsins sagði Jóhanna og andvarpaði. Ég sakna playstation tísti Doddi. En blaðamaðurinn toppaði okkur þegar hann stundi "mig langar svo í vinnuna!"

Um kvöldið sátum við blaðamaðurinn í hvítum plaststólum á veröndinni og biðum dauðans vafin í teppi til að verjast kuldanum. Ég velti því fyrir mér hvort Rúmfatalagerinn væri með útibú á Sa Coma á meðan ég virti fyrir mér stólana. Brunarústirnar mínar höfðu breyst í brúnku á þessum votviðrisdögum og blaðamaðurinn var fúll yfir því að líklega yrði ég sú eina sem kæmi heim með einhvern lit úr ferðinni. Samt.. hann leit nú út fyrir að vera með smá lit þegar hann bar handlegginn upp að stólarminum.

Bara sjö dagar eftir.

Og það kom sól. Loksins. Við vorum ein í raðhúsalengjunni og leið eins og milljónamæringum. Kældum okkur í sundlauginni þegar sólin var búin að steikja okkur alveg inn að beini og teyguðum vatn úr brúsum. Þannig komu nýju dvalargestirnir að okkur seinnipartinn þennan dag: fljótandi á vindsæng í köldu vatninu sem okkur fannst dásamlega svalandi. Augljóslega fór mjög vel um okkur.

Ég rétt náði að segja "vatnið er ka.." en komst ekki lengra áður en einn steggurinn stakk sér á bólakaf í sundlaugina. Ég hef aldrei fyrr, og mun sjálfsagt aldrei aftur sjá nokkurn mann synda af þvílíkum ógnarhraða í land með skelfingar svip, stökkva upp úr vatninu eins og undan torfu af pirana fiskum og hlaupa inn í hús. Við blaðamaðurinn litum á hvort annað. Leit út fyrir að okkur myndi kannski ekki leiðast svona mikið seinnihluta ferðarinnar. Maður er manns gaman og allt það. Hehehe Djöfull erum við illa innrætt. En eins og blaðamaðurinn benti réttilega á, seinna um kvöldið, þá hefðum við getað legið þarna á vindsængunum og hvatt fólkið til að koma útí. Það hefði verið ljótt.

Eftir þennan yndislega dag brann blaðamaðurinn á framhliðinni, en við vorum nú ekkert stressuð yfir því vegna þess að það var búið að spá meiri rigningu og vissum að hann myndi fá nokkra daga, eins og ég, til að ná sér. Eftirá að hyggja er ég ekki hissa á að hann eigi svona erfitt með að finna sinn æðri mátt. Hann lét allavega ekki sjá sig í Sa Coma. Það var brakandi sól það sem eftir var ferðarirnnar og hann brann bara meira og meira á meðan minn æðri máttur var búin að koma því þannig fyrir að ég varð hálf svört áður en yfir lauk.

Það kom verulega á óvart hvað það getur verið leiðinlegt í útlöndum þegar maður hefur engin söfn, engar smart búðir, ekkert líflegt götulíf.. bara miðaldra Breta og rósótta kögurboli innan um klunnalega hassplöntuskreytta minjagripi. Er hægt að toppa þetta? Er Sa Coma helvíti á jörð?

Næstu dagar fóru í að finna eitthvað til að gera, svo við gætum legið í leti. Einn daginn leigðum við okkur eins konar hjólabíl fyrir alla fjölskylduna. Við hjóluðum honum upp innkeyrsluna og lágum svo í leti allan daginn. Bara tilhugsunin um að hjóla á þessu furðutæki var nóg til að við vorum límd við bekkina.

Á þriðja degi í sól leiddist mér svo mikið að ég fékk hugmynd. Datt í hug að leigja bíl og keyra um eyjuna. Hugmyndin fékk mikinn hljómgrunn hjá fjölskyldunni og mér leið eins og sannkölluðum snillingi, alveg þangað til við áttuðum okkur á því að þó að maður megi keyra fullur á Spáni, þá verður maður víst að hafa ökuskírteini. Þetta er auðvitað rugl. Að sjálfsögðu hafði hvorugt okkar haft rænu á að hafa ökuskírteinið með.

Ég er nú ekki vön að láta svona smotterí stoppa mig af og ákvað að hringja í íslenska sendiráðið til að athuga hvort ég gæti ekki fengið leyfi til að keyra. Ég vil nota tækifærið og þakka OgVodafone fyrir sms-ið sem þeir sendu mér stuttu eftir lendingu í Palma, þar sem þeir buðu mig velkomna til Spánar. Það væri ekkert verra ef það væri hægt að hringja úr númerinu sínu á meðan maður er á Spáni líka. Sendiráð taka víst ekki við sms-um og allir símasjálfsalar sem ég rakst á átu bara peningana mína og þökkuðu pent fyrir sig.

Mér datt í hug að senda sms til íslands og biðja mömmu um að brjótast inn í bílinn minn, ná í ökuskírteinið úr sólskyggninu bílstjóramegin og senda það til mín með fed-ex. Hún var hinsvegar á leiðinni í sturtu svo málið var dautt.

Í stað þess að keyra um eyjuna þennan dag rölti ég út í bekk og fékk mér sígarettu og kók. Koffeinið, nikótínið, tjaran, blásýran og allt hitt ógeðið hafði mögnuð áhrif í sólinni og ég lagðist útaf skælbrosandi í alsælu.

Ég fór til Spánar til að gera þrennt. Hvíla mig, fá lit og niðurgang. Ég get nú ekki kvartað, ég varð brún og ég varð eins úthvíld og ég get orðið. En eins viðbjóðslegir og þessir kjötfarshamborgarar litu út bornir fram með fölum frönskum kartöflum á öllum helstu veitingarhúsum.. þá höfðu þeir ekkert að segja. Greinilega ekkert að marka það sem stendur um magapestir í þessum bæklingum frá ferðaskrifstofunni. Ég tel mig hafa misst gullið tækifæri á að komast í kjörþyngd.

Hvar eru lögfræðingar þegar maður þarf á þeim að halda?

Daginn áður en við fórum heim ákváðum við að fara í dýragarðinn sem var í næsta bæ. Þar fórum við um borð í eitthvað farartæki á hjólum sem mig skortir lýsingarorð yfir. Planið var sumsé að keyra í gegnum hluta dýragarðsins og sjá dýrin í sínu náttúrulega umhverfi. Við vissum bara ekki að líklega eru eigendur þessa dýragarðs á hausnum og hafa þurft að éta lagerinn því það var nánast ekkert af dýrum þarna og þau örfáu dýr sem við sáum voru horuð og vansæl. Við keyrðum í fimm mínútur og þá sást dýr.. andköf voru tekin og myndir, í aðrar tíu mínútur skoðuðum við auða velli, eyðimörk og vá.. annað dýr. Því miður var ekki hægt að sofna í þessu farartæki, til þess voru bekkirnir of harðir og mér var orðið illt í rassinum eftir tíu mínútna setu. Það eina sem virkilega vakti athygli mína og óhug í þessum dýragarði var hræðileg drekafluga sem sveimaði við gluggann á vagninum sem ég var í og ég kunni ekki að loka glugganum. Ég sá fyrir mér að kæmist flugan inn væri það barátta upp á líf og dauða.

NAUT! Hrópaði Doddi upp í hvert sinn sem við sáum dýr með fjórar fætur og horn. Við sáum enga sérstaka ástæðu til að leiðrétta hann. Rúnturinn um þennan rýra dýragarð endaði svo í "aðal" dýragarðinum þar sem horuð dýr lágu í drullugu vatni og sváfu. Sum búrin voru tóm. Ég spái því að eftir sumarið verði bara flóðhesturinn eftir. Get ekki ímyndað mér að hann bragðist vel. Krökkunum fannst skemmtilegast að leika sér á leikvellinum sem var í miðjum dýragarðinum. Það segir allt sem segja þarf um þennan dýragarð.

Það er ótrúlegt en þegar við vorum komin aftur í raðhúsagarðinn með kók í annarri og camel í hinni vorum við fegin. Enda var biðin nánast á enda, við vorum á leiðinni heim daginn eftir.

Ferðin út á flugvöll gekk stórslysalaust fyrir sig og það var ótrúlega lítið magn af grenjandi ungabörnum í rútunni. Við vorum hætt að telja dagana, nú töldum við klukkutímana þangað til við kæmum heim. Blaðamaðurinn spáði því að hann myndi kasta sér í jörðina og kyssa hana við heimkomu. Ég ætlaði hinsvegar að bíða þangað til ég væri komin heim og kyssa tölvuna mína, sjónvarpið, sófann, ísskápinn, eldavélina, jafnvel þvottavélina..

Við vorum búin að koma okkur vel fyrir í flugvélinni þegar við heyrðum flugstjórann segja: "góðir farþegar, það verður einhver töf hjá okkur þar sem við getum ekki lokað einni hurðinni, við höfum kallað út flugvirkja og vonandi er ekki langt í flugtak"

Christ.. var þetta nú ekki týpískt, hugsaði ég. Náði varla að hugsa lengra vegna þess að innan við fimm mínútum síðar heyrðist: "góðir farþegar, hann var ekki lengi að kippa þessu í lag, við tökum á loft eftir fimm mínútur"

Hva.. notaði hann tyggjó til að kýtta hurðina aftur eða? Mér fannst þetta ekki traustvekjandi. Í flugtakinu velti ég því fyrir mér hvort það væri samt ekki viðeigandi endir á þessu fríi.. ef flugvélin ferst..