Jonni var stöðvaður af útigangsmanni um daginn, sem lyktaði illa, gekk í lörfum og uppfyllti ímyndina af slíku fólki á allan annan hátt. Vesalingurinn var að sníkja af honum pening.

Tók Jonni upp veskið, dró úr því tvöþúsund kall og spurði útigangsmanninn hvort hann vildi ekki kaupa sér bjór fyrir þetta í staðinn fyrir mat?
,,Nei það geri ég ekki, ég hætti að drekka fyrir mörgum árum.” – svaraði hann.

,,Viltu ekki frekar nota þetta smáræði til þess að fara að veiða – frekar en að kaupa mat? spurði Jonni í framhaldinu.
,, Nei ég sólunda ekki tíma mínum í slíkan óþarfa” - var svarið.

,,Viltu þá ekki eyða þessu í reiðtúr?” spurði Jonni.
,,Ertu vitlaus maður – ég hef ekki farið á hestbak í 20 ár”

,,En hvað um að kaupa þér kjöltudans eða mellu eða eitthvað svoleiðis – ég bæti við penging ef þarf ?”
,,Ég fæ nú bara einhverja sjúkdóma út úr svoleiðis vitleysu!” Svaraði sá heimilislausi.

Þá sagði Jonni þessum ógæfusama manni að hann ætlaði ekki að gefa honum neina peninga – heldur vildi hann bjóða honum heim með sér í þennan líka dýrindis kvöldverð hjá konunni.
Þá varð vesalingurinn frekar hissa og spurði Jonna hvort hann héldi ekki að konan yrði reið að draga þennan líka flækinginn inn í húsið – sem bæði lyktaði illa og væri svo illa til fara að engu húsi væri bjóðandi.

Þá sagði Jonni honum að það væri hið besta mál – væri allt í lagi. – Það væri mikilvægt fyrir konuna að sjá hvernig maður liti út sem væri hættur að drekka, veiða, ríða út og stunda kynlíf.

send to facebook