Um galdra dúkkur

Hvernig urðu Galdradúkkurnar til?

Upprunalega var þetta verkefni fyrir ISNIC. Ég var í raun að búa til djók vúdú dúkkur fyrir eitt af jólakortunum sem ég sá um en þróaði hugmyndina svo áfram þegar ég hafði skilað því verkefni af mér. Það skýrir hin mikla útlitsmun á fyrstu prufunni og þeirri sem ég notaði að lokum. Ég byrjaði að selja dúkkurnar á vefnum og gekk vel. Því næst fór ég á frumkvöðlanámskeið hjá Impru sem kallast Brautargengi og bjó til viðskiptaáætlun en skorti fjármagn og aðallega tíma til að sinna hugmyndinni.

Þegar Nornabúðin á Vesturgötu var sett á laggirnar höfðu eigendurnir búðarinnar samband við mig og spurðu hvort ég vildi selja dúkkurnar mínar hjá þeim. Ég tók þessu tilboði fagnandi og við áttum mjög gott samstarf. Ég er ennþá að búa dúkkurnar til sjálf, sauma og mála en stefnan er að finna framleiðanda erlendis. Aftur þá er tímaskortur minn stærsti óvinur þegar kemur að því að finna framleiðanda og setja vöruna í framleiðslu svo það má segja að þetta verkefni sé ennþá í vinnslu. Nornabúðin var lögð niður en Galdradúkkurnar eru ennþá til sölu á vefnum.

Galdradúkkan er skemmtilegt verkefni sem mér þykir vænt um. Hún er sæt og fær fólk sem er ekki of hrætt við galdra til að brosa. Þetta er í raun gæfubrúða og sem slík er hún mjög sniðug gjöf fyrir fólk sem á allt - eða ekkert.

Viðtal í Blaðinu 13. febrúar 2006
Viðtal í Fréttablaðinu 20. desember 2003

Hvernig hugmyndin þróaðist

Fyrsta prufan sem ég bjó til leit svona út. Mér fannst þessi dúkka allt of illfyglisleg fyrir það verkefni sem ég var að vinna, þurfti auðgljóslega að finna betur út úr útlimunum og hárið var ekki að gera sig.
	Næsta tilraun var gjörsamlega vonlaus. Hendurnar voru svo langar að ég klippti framanaf þeim til að sjá hversu mikið ég þurfti að breyta sniðinu. Hálsinn er örmjór svo það tók mig tíu mínútur að snúa efninu við og troða inní hausinn. Það var augljóst að þessi myndi ekki fara "í framleiðslu"....
Þriðja tilraunin varð svo til þess að ég fékk í raun hugmyndina að galdradúkkunum, því mér fannst hún svo krúttleg. Búkurinn er samt ekki alveg eins og ég vildi hafa hann en samt... í heildina var ég nokkuð ánægð.
	Það tók a.m.k. 5 tilraunir í viðbót með minniháttar breytingum á sniðinu áður en þessi dúkka leit dagsins ljós. Hér er ég búin að ákveða hvernig andlit ég vil hafa hjá þeim, komin með hár sem mér finnst fallegra en á fyrirrennurum hennar, minna vúdú legt, og er almennt ánægð með hlutföllin í búknum, þótt þau séu auðvitað ekki þau sömu og á raunverulegri manneskju. Þau áttu aldrei að vera það hvort sem er.
Þegar ég var að kynna mér vúdu dúkkur á netinu fyrir upprunalega verkefnið sem ég var að vinna að rakst ég á eina sem er kölluð "Mr Man". Ég held ég þurfi ekki að útskýra það nánar, nema þannig fékk ég hugmyndina af því að búa til Galdrakarlinn, "fyrir bitru konuna. Þetta er fyrsta útgáfan af honum. Mér fannst hins vegar svolítið dónalegt að hafa vininn svona beint út í loftið svo ég ákvað að gera aðra prufu...
	... sem mér fannst bara takast nokkuð vel. Mér fannst prufa númer tvö svo fín að ég ákvað að nota hana. Ég hafði Galdrakarlinn fýldan fyrst því augljóslega er ekkert gaman þegar pirraðar konur pikka í mann með prjónum. Gæti jafnvel gert þær enn meira pirraðar að hafa hann skæl brosandi. Ég hef hinsvegar selt miklu fleiri brosandi Galdrakarla en fýlda og finnst segja meira en þúsund orð um hvað íslenskum konum finnst almennt um mennina sína.