Fyrirtækið Internet á Íslandi hf úthlutar .is lénunum. Í daglegu tali er fyrirtækið kallað ISNIC, en það stendur fyrir "IS Network Information Center".

Þegar ég byrjaði að vinna hjá ISNIC komst ég fljótt að því að fólk sýndi lítin skilning gagnvart þeim reglum sem ISNIC hafði um úthlutun léna, þannig þurfti umsækjandi að sýna fram á tilkall til nafnsins sem hann vildi sækja um ef hann var ekki að sækja um nafnið sitt eins og það var skráð í Þjóðskrá á þessum tíma. Mikið af umsóknum var hafnað og viðskiptavinir okkar voru oft frekar óhressir þegar það kom fyrir. Reglur um úthlutun léna eru allt öðruvísi í dag, nú gildir reglan "fyrstur kemur, fyrstur fær" sama hvaða lén á í hlut. Fyrirtækið hvetur fólk til að kynna sér hvort nafnið sem það sækist eftir sé skráð vörumerki eða í notkun hjá öðrum aðila en tekur ekki ábyrgð á hvort umsækjandi hafi sérstakan rétt á að skrá lénið. Þetta fyrirkomulag var tekið upp eftir mikinn þrýsting frá viðskiptavinum.

Eitt af því sem ég sá um hjá ISNIC var að velja jólakort til að senda stærstu viðskiptavinum okkar eins og tíðkast í mörgum fyrirtækjum á Íslandi. Fyrsta árið mitt kom sölumaður frá jólakortaframleiðanda með möppu og ég valdi kort en fannst samt hálf hallærislegt að senda svona fjöldaframleitt kort, kort sem hægt er að kaupa útí bókabúð. Fannst einhvernvegin eins og það væri augljóst að við værum að "afgreiða" jólakortin til viðskiptavinarins og ég kunni ekki vel við það.

Ég varð fljótt "rödd" isnic útávið. Ef þú hringdir var ég sú sem þú talaðir við og ég sá um að svara flestum tölvupósti með fyrirspurnum um .is lénin. Ég var í miklu sambandi við sumt fólk sem þoldi mig misvel eftir því hvað ég hafnaði mikið af umsóknum frá þeim hverju sinni. Ég var sannfærð um að flestir sæu mig fyrir sér sem hálfgerða grýlu því engin hafði séð hvernig ég leit út, bara heyrt röddina. Árið 2001 sat ég með jólakortamöppuna á borðinu og fletti í gegnum myndir af frosnum fossum, hestum í vetrarham, fjöllum - og ég fékk hugmynd. Ég bar hugmyndina undir yfirmenn mína og þeir samþykktu hana alveg um leið. Næst hafði ég samband við Brian Pilkington og í samstarfi við hann varð fyrsta sérhannaða jólakort ISNIC til.

Ég sendi Brian þrisvar til baka til að gera mig ljótari og illskulegri á myndinni og í hvert skipti spurði hann: "þetta er jólakort?" Ég hafði rétt fyrir mér, svona sáu viðskiptavinir ISNIC mig fyrir sér og kortið sló í gegn.

Það var engin spurning, við myndum halda þessu áfram.

Næsta ár sendum við kort þar sem kerfisstjórinn er í vélasalnum/moppukompunni og búinn að taka Internetið "úr sambandi" - óvart. Allir sem þekkja til ISNIC vita að þar er ekkert keyrt á Windows, enda kjánalegt að reka nafnaþjóna sem geta fengið vírus þegar betri kerfi eru í boði.

Þetta eru alvöru Unix menn - hence, the t-shirt.

Þremur vikum fyrir jól fór rafmagnið í Tæknigarði og backup búnaðurinn klikkaði. Internetið datt actually úr sambandi í örfáar mínútur. Það var ekki skipulagt.

Þriðja árið fékk ég hugmynd löngu fyrir jól og ég fékk hana þegar ég fékk sent innheimtubréf frá Intrum vegna reiknings sem ég var búin að greiða. Ég hef gengið í gegnum það helvíti sem það er að fá slíkt leiðrétt og varð snöggreið og langaði að fá útrás..

Eins og flest fyrirtæki í þessum bransa stefnir ISNIC á að gera allt í gegnum vefinn. Having said that, blasir við að það sem stendur á borðanum fyrir ofan okkur er djók. Ég bað Brian sérstaklega um að teikna okkur "in crash positions", þannig að það væri auðvelt að teikna nákvæmlega eins mynd nema á henni værum öll meira og minna löskuð.

Ég tók þetta með persónulegu þjónustuna aðeins lengra inní kortinu.

Með þessu gaf ég viðskiptavinum ISNIC tól til að fá alvöru útrás fyrir þann pirring sem gæti komið upp. Inní hverju korti voru þrír títiprjónar og ég festi lítinn "best before" límmiða á hverja brúðu sem gaf til kynna að hún myndi virka í eitt ár.

Þegar ég byrjaði að framleiða dúkkurnar fyrir kortin fannst mér þær svo sætar að ég bjó til annarskonar dúkku og uppúr því fæddist hugmyndin að Galdradúkkunni.

Af augljósum ástæðum stendur "þökkum samskiptin á árinu" en ég reiknaði auðvitað með að dúkkan hafi verið notuð óspart og Brian skildi af hverju ég hafði beðið hann að teikna okkur þannig að það væri auðvelt að teikna sömu mynd nema á henni við værum öll meira og minna slösuð og gifsuð.

Inní kortinu stendur litlum stöfum:

Það er vert að taka fram að engin starfsmaður ISNIC slasaðist í þessu ævintýri.

Allir sem eru vel inní þessu máli vita að séríslenskir stafir í lénum er basically "can of worms". ISNIC var ekki stætt á að byrja ekki að úthluta þeim eftir að það kom staðall fyrir þau - en ég er sjálf t.d. algjörlega á móti þeim og kem ekki til með að skrá lén með íslenskum stöfum því þau virka ekki.

Við vissum að þetta yrði vesen og það gekk eftir þegar eigandi fyrirtækisins Netvistun fann út hvernig hann gat hrint af stað ókeypis auglýsingaherferð fyrir fyrirtæki sitt með því að skrá lén eins og rúv.is, morgunblaðið.is og vísir.is. Þessu næst fór hann í fjölmiðla með "stórfrétt", sagði að hann hefði skráð lénin til að vekja athygli á því hvernig ISNIC var að brjóta á viðskiptavinum sínum með því að úthluta "sömu" lénanöfnum til þriðja aðila. Blaðamenn stukku á málið án þess að hafa hugmynd um hvað þetta snérist raunverulega.

Forsvarsmaður Netvistunar sagðist ekki ætla að halda þessum nöfnum, hann myndi gefa "réttum" aðilum þessi nöfn, hann hefði einungis skráð þau til að vekja athygli á þessu. Þetta var í mars árið 2005.

Þegar þetta er skrifað, í janúar 2007, eru þessi lén ennþá skráð á Netvistun og allir ennþá á lífi. RÚV er ennþá stofnun, Morgunblaðið er ennþá dagblað og visir.is er alltaf að verða betri og betri. Að sjálfsögðu. Fólk notar ekki íslenska stafi í lénum. Ég afgreiddi málið á blogginu.

Þetta ár langaði mig að taka sérstafa uppþotið fyrir í jólakortinu en fann engan vinkil á málið - þangað til ég fann vinkil.

Inní kortinu:





Ef þú stækkar neðri myndina, taktu eftir leiðbeiningunum utaná dósinni - en þetta er nákvæmlega svona fáránlegt. Þetta eru lén með sérstöfum, það eru til staðlar fyrir þau og in theory virka þau - en þau virka ekki nema undir ákveðnum kringumstæðum. Kringumstæðum sem ekki er hægt að stjórna.

Jólakortin urðu vinsæl og ég held að þar hafi spilað stórt hluverk hversu frábær listamaður Brian Pilkington er. Við unnum mjög vel saman - enda tókst manninum að teikna nákvæmlega það sem ég hafði séð fyrir mér. Haustið 2006 var ég upptekin við að ganga frá ýmsum málum í vinnunni áður en ég hætti svo það vannst ekki tími til að gera kort.

Can of worms reyndist síðasta kortið sem Brian gerði fyrir okkur. Frummyndirnar eru í eigu ISNIC og haustið 2006 voru þær festar upp á vegg.

Mér fannst rosalega skrítið að sjá þær allar þarna og það er hægt að segja að ég hafi skilið eftir smá part af sjálfri mér þegar ég hætti hjá ISNIC.

Vona að ég fái tækifæri á að vinna með Brian aftur einn daginn.